RECENSIE: Jesus Christ Superstar, Frinton Summer Theatre ✭✭✭✭✭

Paul T Davies bespreekt de rockopera Jesus Christ Superstar van Andrew Lloyd Webber en Tim Rice, die momenteel te zien is in de circustent als onderdeel van het seizoen van het Frinton Summer Theatre.

Jesus Christ Superstar.

Frinton Summer Theatre

23 augustus 2022

5 Sterren

Frinton Summer Theatre Website

Mijn eerste bekentenis: ik had Jesus Christ Superstar tot voor kort nog nooit gezien. Mijn tweede bekentenis: ik ben niet bepaald de grootste fan van de muziek van Andrew Lloyd Webber. Mijn derde bekentenis: hoewel ik nog niet volledig bekeerd ben, heeft de vindingrijke en buitengewone tentproductie van Clive Brill de sterke punten van deze musical met veel helderheid en emotie belicht. Uitgevoerd door een uitmuntend gezelschap, is dit een ontmoeting tussen ‘The Greatest Story’ en ‘The Greatest Showman’, inclusief luchtacrobatiek en diverse circuselementen. Het is alsof de verhuizing vanuit de MacGregor Hall het gezelschap vleugels heeft gegeven; bevrijd van beperkingen, terwijl de ‘traverse’ opstelling (met publiek aan weerszijden) de intimiteit van het theater behoudt.

De cast is werkelijk van topniveau. Tim Rogers vertolkt Christus' laatste reis tot in de puntjes. In het begin lijkt hij bijna te veel te geloven in zijn eigen roem en het aanbidden door de massa, maar gaandeweg ontdek je hoe ongemakkelijk hij zich voelt in zijn rol als superster – de kleinste beweging verraadt al zoveel twijfel. Durf ik te zeggen dat hij de rol menselijk maakt? Hugh Maynard, een paar jaar geleden nog een fenomenale Sweeney Todd bij de Mercury, is eveneens indrukwekkend als Judas; een sympathieke en diep ontroerende vertolking. Rebecca Worth is een schitterende Maria, niet alleen in haar glansrol tijdens de ballad ‘I Don’t Know How To Love Him’, maar elk moment dat je naar haar kijkt, zie je haar volledige toewijding aan het verhaal. Een speciale vermelding verdient de diepe bas van Jad Habchi als Kajafas, die de tent vult met kracht, en Clive Brill zelf zet een heerlijke rol neer als spreekstalmeester Herodes. Er is geen zwakke schakel te bekennen, en tel daar de uitmuntende muzikale leiding van Steven Edis en een werkelijk prachtig koor bij op (kijk op elk willekeurig moment naar ze en je ziet dat ze volledig in het verhaal zitten), en je weet dat je hier iets bijzonders in handen hebt. Het ontwerp sluit naadloos aan bij de locatie, en de ‘Clockwork Orange’-achtige sfeer rond de machthebbers vond ik geweldig; de tl-verlichting werkte zeer effectief als dreigende aanwezigheid.

Of je nu een christelijk geloof hebt of niet, je moet een hart van steen hebben om niet door dit verhaal geraakt te worden. Deze productie begrijpt intuïtief dat de muziek het beste voor zichzelf kan spreken; er is geen ingrijpende herinterpretatie nodig. Voor Clive Brill is dit een droomproject dat werkelijkheid wordt; hij probeerde de rechten al jaren te bemachtigen, sinds hij door zijn dramadocent werd meegenomen naar de oorspronkelijke productie. Ik waardeer het enorm dat deze show is opgedragen aan alle dramadocenten die de passie voor theater aanwakkeren. Het was het wachten meer dan waard; elke fan van de show zou naar de prachtige kust van Essex moeten afreizen om deze productie te ervaren.

Te zien tot en met 4 september