ELEŞTİRİ: Jesus Christ Superstar, Frinton Yaz Tiyatrosu ✭✭✭✭✭

Paul T Davies, Andrew Lloyd Webber ve Tim Rice'ın Frinton Yaz Tiyatrosu sezonu kapsamında dev sirk çadırında sahnelenen rock operası Jesus Christ Superstar'ı inceliyor.

Jesus Christ Superstar.

Frinton Yaz Tiyatrosu

23 Ağustos 2022

5 Yıldız

Frinton Yaz Tiyatrosu Web Sitesi

İlk itirafım: Şimdiye dek Jesus Christ Superstar'ı hiç izlememiştim. İkinci itirafım: Andrew Lloyd Webber'in müziklerinin pek hayranı değilim. Üçüncü itirafım ise şu: Tamamen bu tarafa geçmiş sayılmasam da, Clive Brill'in sirk çadırındaki bu yaratıcı ve sıra dışı yapımı, müzikalin güçlü yanlarını büyük bir netlik ve duygu yoğunluğuyla ortaya koymuş. Olağanüstü bir ekip tarafından sahnelenen bu gösteri, hava akrobasisi ve birçok sirk öğesiyle "The Greatest Story" (En Büyük Hikaye) ve "The Greatest Showman"in (Muhteşem Şovmen) buluşması gibi olmuş. Ekip, MacGregor Hall'dan çıkıp kısıtlamalardan kurtularak seviye atlamış gibi görünüyor; üstelik enine sahneleme (traverse staging) tarzı, mekânın o samimi havasını da korumayı başarmış.

Oyuncu kadrosu tek kelimeyle mükemmel. Tim Rogers, İsa'nın son yolculuğunu kusursuz bir şekilde yansıtıyor; başlangıçta şöhretine ve kendisine duyulan hayranlığa fazlasıyla inanmış görünse de, yavaş yavaş bir süperstar olmaktan ne kadar rahatsızlık duyduğunu keşfediyorsunuz. En ufak bir hareketi bile içinde taşıdığı şüpheyi o kadar iyi hissettiriyor ki, rolü adeta insanileştirdiğini söyleyebilirim. Birkaç yıl önce Mercury'de muhteşem bir Sweeney Todd performansı sergileyen Hugh Maynard, Yahuda (Judas) rolünde de aynı derecede etkileyici; sempatik ve derinden sarsan bir performans ortaya koymuş. Rebecca Worth ise olağanüstü bir Meryem (Mary) portresi çiziyor. Sadece unutulmaz baladı "I Don't Know How To Love Him" ile değil, her an her saniye hikayenin içinde kalarak izleyiciyi büyülüyor. Jad Habchi'nin çadırı gücüyle dolduran Caiaphas'ın bas tonlarına ve Sirk Müdürü Herod rolünde harikalar yaratan Clive Brill'e de özel bir parantez açmak gerek. Ancak kadroda tek bir zayıf halka bile yok; Steven Edis'in muazzam müzik yönetimi ve her an hikayeyi yaşayan harika bir koroyu da buna eklediğinizde, ortaya gerçekten özel bir şey çıkıyor. Tasarım mekâna harika uyum sağlamış; otoritelerin "Otomatik Portakal" (Clockwork Orange) havasındaki yansıtılmasına ve tehditkar bir hava katan floresan aydınlatmalara bayıldım.

Hristiyan inancına sahip olun ya da olmayın, bu hikayeden etkilenmemek için taştan bir kalbiniz olması gerekir; zira bu yapım, hiçbir yeniden yorumlamaya ihtiyaç duymadan müziğin kendi adına konuşmasına izin vermenin en iyisi olduğunu sezgisel olarak biliyor. Clive Brill, drama öğretmeninin kendisini orijinal yapımı izlemeye götürdüğü günden beri yıllardır haklarını almaya çalıştığı bu gösteriyi adeta bir tutku projesine dönüştürmüş. Gösterinin, tiyatro tutkusunu ateşleyen tüm drama öğretmenlerine ithaf edilmesini çok takdir ettim. Beklediğimize değdi diyebilirim; bu eserin her hayranı, bu eşsiz deneyimi yaşamak için Essex'in güzel kıyılarına mutlaka uğramalı.

4 Eylül'e kadar