RECENSIE: Julie Madly Deeply, The Crazy Coqs ✭✭✭✭✭

Foto: Steve Ullathorne Julie Madly Deeply

The Crazy Coqs, Brasserie Zedel

12/11/15

5 Sterren

‘Oh, how do you solve a problem like Maria? How do you hold a moonbeam in your hand?’

De meesten van ons weten nog wel wat ze deden op Millenniumavond, of herinneren zich in elk geval waar de avond begon voordat de alcohol, opwinding, vermoeidheid of (on)discretie het doek over ons geheugen lieten vallen. Op dat moment in mijn leven gaf ik leiding aan een grote studentenresidentie met een verbazingwekkende diversiteit aan nationaliteiten onder één dak. Toen het laatste vuurwerk was uitgepraat, ontstond er een moment voor samenzang, en ik wist even niet welk materiaal iedereen zou kunnen verbinden. Plotseling kwetterde een stem onwaarschijnlijk: ‘The Hills are Alive’, waarop direct de respons volgde: ‘With the Sound of Music’. Het daaropvolgende halfuur verdween in een spontane, collectieve en vreugdevolle sing-along waarin Korea, Karachi en Kathmandu de handen ineensloegen met Charleston, Kopenhagen en Copacabana in een gezamenlijke viering op de South Bank van het unieke fenomeen dat Julie Andrews is….

Ik vraag me daarom weleens af of Dame Julie en Rodgers en Hammerstein niet eerder een gezamenlijke Nobelprijs voor de Vrede verdienen dan sommige allang vergeten winnaars; zo groot is de wereldwijde merkbekendheid van The Sound of Music.

Michael Roulston en Sarah-Louise Young zijn beiden doorgewinterde cabaretartiesten met vele individuele onderscheidingen en minstens twee albums op hun naam; maar ik vraag me af of zelfs zij hadden kunnen voorspellen hoe Julie Andrews hun leven zou overnemen sinds deze show in 2013 op het Edinburgh Festival begon. Het succes was zo groot dat een seizoen in de Trafalgar Studios en een tournee door het Verenigd Koninkrijk en Noord-Amerika volgden. Gelukkig hoeven zij en hun publiek tijdens dit korte verblijf in Londen geen bergen te beklimmen of diepe dalen te doorkruisen buiten de muren van The Crazy Coqs, een van de meest sfeervolle cabaretlocaties in het hart van de stad.

De voorstelling duurt ongeveer negentig minuten en is opgedeeld in twee helften: de eerste voert Julie Andrews tot aan de drempel van The Sound of Music, de tweede brengt ons van Salzburg naar Hollywood en eindigt bij haar recente en helaas stille jaren. Wat direct indruk maakt, is de zorgvuldige opbouw van de show. Young beheerst niet alleen de tracklist tot in de puntjes, zoals je mag verwachten, maar ze heeft zich ook de (auto)biografische literatuur en de mythologie rond haar onderwerp eigen gemaakt. Ze vertelt het verhaal met precies de juiste mix van onvervalste bewondering en licht spottend, wrang scepticisme.

Er zijn talloze valkuilen die de show op elk moment zouden kunnen laten ontsporen: hoe vang je de essentie van een nog levende artiest en 'hou je een zonnestraal vast in je hand'? Beide artiesten verdienen bakken met lof voor de manier waarop ze behendig langs de struikelblokken navigeren.

Allereerst denkt iedereen Julie Andrews en haar repertoire te kennen: je moet het publiek de nummers geven waar ze van houden, maar ze tegelijkertijd meenemen langs de minder bekende shows en liedjes, vooral uit de jaren '50 en '60 toen Andrews op de toppen van haar kunnen werkte. Young doorbreekt al vroeg de vierde wand en belooft slimme meezingmomenten en publieksparticipatie, terwijl ze de touwtjes strak in handen houdt, vooral in de feitelijke eerste helft. Zelfs in een show van negentig minuten is er geen ruimte voor alle volledige nummers met alle coupletten, dus veel hangt af van scherpe verwijzingen. Roulston en Young weten dat ze hier een publiek hebben dat hints snel oppikt. Een gezongen zinnetje hier of een riff en akkoordenschema daar is genoeg om de sfeer en herinnering aan een beroemd nummer op te roepen. Dit wordt vervolgens naadloos verweven in een continue stroom van herinneringen, schandalen en anekdotes, waardoor we in een razend, soms adembenemend tempo door de decennia reizen, van The Boyfriend tot Victor Victoria.

Met de bekende blonde pruik en een paar effectieve kostuums ziet Young er fantastisch uit. Ze glijdt met gemak en zelfvertrouwen van giechelende fan en commentator naar wonderkind en stralende ster. Cruciaal is dat ze nooit vergeet dat er bij Julie Andrews echt maar één schepje suiker nodig was om de bittere pil te vergulden: er is terecht evenveel nadruk op haar harde werk en onvermurwbare professionele hardheid als op de vrolijke sentimentaliteit van veel van haar materiaal. Haar stem is bovendien volledig berekend op de heldere, precieze, technische bravoure van Andrews' vier octaven bereik. Op sommige punten vond ik haar zelfs warmer klinken dan het origineel.

Naast zijn technische vaardigheden als arrangeur en performer is Michael Roulston een kameleon op het keyboard die zijn stijl moeiteloos aanpast aan zijn zangpartner. Ik heb hem nu met drie of wel vier verschillende vocalisten live gezien, en als je alleen naar een opname zou luisteren, zou je zweren dat er telkens een andere pianist zat. Hier zorgt hij vaak voor een eenvoudige maar effectieve akkoordondersteuning voor de deels gezongen, deels gesproken tekst; maar in de grote nummers toont hij zowel een volledig orkestraal palet als die strakke, pittige ritmische accenten die zelfs in de meest zoete liedjes de hoge technische lat leggen die Andrews altijd van zichzelf eiste.

Het lijkt misschien flauw om om meer te vragen als er al zoveel wordt geboden, maar ik dacht na afloop dat de show nog beter zou zijn als hij iets langer was en meer rustmomenten had. Zowel My Fair Lady als Mary Poppins blijven er in de overvolle eerste helft muzikaal een beetje bekaaid vanaf komen, net als Victor Victoria in de tweede helft. Ik snakte ernaar om meer materiaal van deze producties te horen in de gevoelige en gevatte uitvoering van dit duo. Wat je ook van The Sound of Music vindt, deze shows zijn het hoogtepunt van Andrews' carrière. Het zijn prestaties die niet alleen haar naam hebben gevestigd, maar ook de reputatie van de musicals zelf bepaalden. Het zou Young ook meer komische mogelijkheden bieden om haar heerlijke imitaties van Audrey Hepburn, Barbra Streisand en Liza Minnelli verder uit te bouwen, en misschien nog wat andere rivales toe te voegen…

Dit is een uiterst gepolijste, professionele en stijlvolle avond die opnieuw laat zien hoe modern cabaret de grenzen verkent van de ideale combinatie tussen woord en muziek. Roulston en Young vangen de oprechte vrolijkheid en charme van Andrews' imago, terwijl ze ons tegelijkertijd veel vertellen over de ontzagwekkende, bijna verontrustende professionele toewijding die nodig was om dit icoon te smeden. Het is een prachtig en eerlijk eerbetoon aan een zangeres wiens werk op verschillende momenten in haar carrière zowel overschat als onderschat is. Ik denk graag dat Dame Julie, dit jaar tachtig jaar jong, ervan zou genieten als ze eens een avondje binnenstapt tijdens een van de vele toekomstige hernemingen.

..En trouwens, aan het eind hadden we weer een geweldige internationale sing-along!

Bezoek de website van de Crazy Coqs voor meer informatie