RECENSIE: King Lear, Wyndham's Theatre, Londen ✭✭✭

Paul T Davies recenseert Kenneth Branagh in Shakespeares King Lear, nu te zien voor een beperkte speelperiode in Wyndham’s Theatre, Londen.

Eleanor de Rohan, Kenneth Branagh en Jessica Revell. Foto: Johan Persson King Lear Wyndham’s Theatre

31 oktober 2023

3 sterren

Teruggebracht tot een voorstelling van slechts twee uur zonder pauze, is de vraag niet zozeer: "Hoe zal Kenneth Branagh Lear spelen?", maar eerder: "Wat heeft hij weggelaten?". In het decor van Jon Bauser kijken de sterren neer op ons en vormen ze een oog dat de stervelingen observeert die aan hun lot proberen te ontsnappen. Wanneer het stuk begint, komt het zonnestelsel in beweging en dalen we af richting de aarde. Je moet onvermijdelijk aan Doctor Who denken en met de bewegende stenen voelt het als The Stones of Blood uit 1978. Terwijl het ensemble chant en danst tijdens hun openingsnummer, verwacht ik bijna dat Tom Baker, mijn Doctor, tevoorschijn komt. Maar het is natuurlijk Kenneth Branagh, en we bevinden ons in het oude Brittannië, waar de stam uiteenvalt na de troonsafstand van Lear.

Het gezelschap. Foto: Johan Persson

De ingekorte versie van Branagh gaat er razendsnel vandoor, wat weinig voordelen maar veel nadelen oplevert; we krijgen nauwelijks de tijd om Lear echt te leren kennen. De ruzie over de honderd ridders vindt al plaats voordat de gemiddelde West End-musical zijn ouverture heeft afgerond. Dit zorgt ervoor dat de aftakeling van Lear wat gehaast aanvoelt, zeker in het eerste uur, waarbij Branaghs grootse spel het lastig maakt om de man achter de monarch te zien. Na de storm keert de rust ironisch genoeg terug, en schuilt er echte kracht in zijn gebroken koning. We vertrekken snel naar Dover, wat Doug Collins als een uitstekende Edgar/Mad Tom de kans geeft om het voortouw te nemen, samen met Joseph Kloska’s eveneens voortreffelijke Gloucester. Hun overtuigende zijlijn dreigt hierdoor bijna de hoofdrol te overschaduwen. De stemmen van de cast zijn sterk en het ritme van de tekst dendert voort. Deborah Alli en Melanie-Joyce Bermudez spelen Goneril en Regan met een heerlijk overdreven 'camp' randje, en Jessica Revell is een tedere maar krachtige Cordelia én een indrukwekkende Nar.

Doug Colling, Joseph Kloska, Kenneth Branagh en Dylan Bader.

Met slechts een enkele regel over politici en de gekken die de blinden leiden, zijn er maar weinig momenten die echt resoneren met de huidige maatschappij. Dit is geen productie 'voor onze tijd'. Het is vaak te bombastisch voor de subtiliteiten in de tekst; het neemt nergens de tijd om op adem te komen en het stuk voor zichzelf te laten spreken, waardoor het aan diepgang ontbreekt. Saai is het echter allerminst. Het zijn twee boeiende uren, en hoewel het misschien niet de emotionele hoogtes bereikt van eerdere interpretaties van Lear, heb je daarna wel meer tijd om erover na te praten aan de bar.

SCHRIJF JE IN VOOR ONZE NIEUWSBRIEF VOOR THEATER-UPDATES