ELEŞTİRİ: King Lear (Kral Lear), Wyndham's Theatre, Londra ✭✭✭

Paul T Davies, Londra'daki Wyndham's Theatre'da sınırlı bir süre için sahnelenen, Kenneth Branagh'ın başrolünde olduğu Shakespeare'in Kral Lear oyununu değerlendiriyor.

Eleanor de Rohan, Kenneth Branagh ve Jessica Revell. Fotoğraf: Johan Persson Kral Lear Wyndham’s Theatre

31 Ekim 2023

3 Yıldız

Ara verilmeksizin iki saatlik bir sahne trafiğine indirgenmiş olan bu yapımda asıl soru Kenneth Branagh’ın Lear’ı nasıl oynayacağı değil, "Neleri dışarıda bıraktığı?" Jon Bauser'ın dekorunda, yıldızlar aşağıya bakarak kaderlerinden kaçmaya çalışan sıradan ölümlüleri gözleyen bir göz oluşturuyor. Oyun başlarken güneş sistemi harekete geçiyor ve Dünya'ya doğru ilerliyoruz. Doctor Who'yu hatırlamamak elde değil; hareket eden taşlarla sanki 1978 yılındayız ve The Stones of Blood bölümünü izliyoruz. Topluluk açılış sekansında ayin yaparak dans ederken, bir an benim Doktorum olan Tom Baker’ın ortaya çıkmasını bekledim. Ama elbette karşımızdaki Kenneth Branagh ve Lear'ın tahtı bırakışının ardından parçalanan kabilelerle Antik Britanya'dayız.

Topluluk. Fotoğraf: Johan Persson

Branagh’ın kısaltılmış versiyonu dolu dizgin ilerliyor; ancak bu hız birkaç avantajın yanında pek çok dezavantajı da beraberinde getiriyor; Lear'ı tanımak için bize çok az zaman tanınıyor. 100 şövalye hakkındaki tartışma, çoğu West End müzikalinin uvertürü bitmeden patlak veriyor. Bu da Lear'ın çöküşünün, özellikle ilk bir saatte biraz aceleye getirilmiş hissedilmesine neden oluyor. Branagh’ın görkemli performansı, hükümdarın arkasındaki insanı görmeyi zorlaştırıyor. İronik bir şekilde fırtınadan sonra sular biraz duruluyor ve yıkılmış Kral karakterinde gerçek bir güç hissediliyor. Hızla Dover’a yöneliyoruz, bu da Doug Collins’in mükemmel Edgar/Mad Tom performansının, Joseph Kloska’nın aynı derecede başarılı Gloucester’ı ile birlikte merkeze yerleşmesine ve ana hikayeyi gölgede bırakma potansiyeli taşıyan, ikna edici bir yan olay örgüsü sunmasına fırsat veriyor. Ses kullanımı açısından kadro oldukça kuvvetli, metnin ritmi adeta nabız gibi atıyor. Deborah Alli ve Melanie-Joyce Bermudez, Goneril ve Regan rollerinde abartılı (camp) bir eğlence sunarken, Jessica Revell hem şefkatli ve güçlü bir Cordelia hem de etkileyici bir Soytarı portresi çiziyor.

Doug Colling, Joseph Kloska, Kenneth Branagh ve Dylan Bader.

Siyasetçiler ve körlere yol gösteren deliler hakkındaki bir iki replik dışında, günümüz toplumuyla bağ kuran anlar oldukça kısıtlı. Bu, çağımızın ruhunu yansıtan bir yapım değil; metnin inceliklerine kıyasla fazla cafcaflı kalıyor, nefes alıp oyunun kendi adına konuşmasına izin vermiyor ve derinlikten yoksun. Ancak kesinlikle sıkıcı değil. Zihni meşgul eden iki saat vadediyor ve önceki Lear yorumlarının duygusal zirvelerine ulaşmasa da, oyun bittikten sonra barda üzerinde tartışmak için size bolca zaman bırakıyor.

TİYATRO DÜNYASINDAN HABERLER İÇİN BÜLTENİMİZE KAYDOLUN