RECENSIE: Mandy Gonzalez met Seth Rudetsky, Online Stream ✭✭✭

Julian Eaves recenseert Mandy Gonzalez die samen met Seth Rudetsky te zien is in de nieuwste editie van de Seth Online Concert Series.

The Seth Concert Series met Mandy Gonzalez en Seth Rudetsky

Online live op zondag 25 april, herhaling op maandag 26 april

Seth Concert Website

En zo is daar weer een nieuwe aflevering.  Deze serie, die inmiddels al maanden loopt, heeft inmiddels zo'n vaste plek veroverd in de virtuele musicalwereld, dat het nu doet wat theater hoort te doen: het roept vragen bij ons op.  Want hoe vaker ik deze show bekijk, hoe meer ik me begin af te vragen wat de drijfveer erachter is.  Seth Rudetsky produceert al vele jaren cabaret-chatshows, lang voor de huidige 'vreemde tijden'.  Hij ontwikkelde een specifieke manier van werken met gasten met wie hij vaak al eerder had samengewerkt, en met wie hij soms langdurige relaties opbouwde.  Gedurende aanzienlijke tijd volstond het format: zolang de gast een goed verhaal of twee te vertellen heeft en iets kan met het Broadway-repertoire in 90 minuten, verloopt alles soepel genoeg.

En toch.  Uiteindelijk sluipt er een beetje twijfel in je hoofd, en — voor je het weet — vraagt een klein stemmetje: 'Is dit alles?...'  De wielen draaien in steeds kleiner wordende cirkels van een al te bekend en voorspelbaar repertoire, de carrière-cv's van opeenvolgende gasten beginnen steeds meer op elkaar te lijken, en Seth lijkt een beetje verloren met wat hij aan moet met een format dat ongemerkt, maar gestaag, aan energie verliest.

Mandy Gonzalez had een duidelijk thema te pakken tegen de tijd dat ze haar eigen versie inzette van 'Dat-da-dah-dah-daaahh!' uit Lin-Manuel Miranda's 'Hamilton' (het nummer heeft wellicht een andere titel, maar ik zal het altijd — en alleen — herkennen aan het refrein).  Revolutie?  Maatschappijkritiek?  'Che Sara Sara' (Jay Livingston en Ray Evans) kreeg een heerlijk traag blues-arrangement, waarbij Gonzalez enkele doorleefde, rauwe klanken liet horen.  Dit is het soort optreden dat — in normale tijden — genoeg is voor een spetterend cabaretnummer.

Dit zijn echter verre van 'normale tijden'.  Het ene goede optreden kan het andere opvolgen, maar als de nummers verschillende kanten op trekken, dan ondermijnen ze elkaars gezamenlijke effect.  Hoewel ik vermoed dat de drijfveer voor deze online shows vooral lag bij de sluiting van theaters en uitgaansgelegenheden door de coronapandemie — met als doel te vervangen wat het publiek op die gebieden mist: de liedjes, de zangers, de glamour, de roddels, de bekendheid, enzovoort — denk ik dat dit doel mogelijk de kern mist.  Dat is geen schande: dit is een ongekende situatie waarin niemand ervaring heeft.  We mogen fouten maken.  Rudetsky is overigens een fenomenaal scherpzinnige en intelligente artiest, wiens analyses van musicalnummers essentiële kost zijn voor elke liefhebber van het genre.  Af en toe vangen we daar in deze serie een glimp van op, maar misschien hebben de producenten hem ontmoedigd om daar 'te veel' in detail te treden?

Je kunt het je alleen maar afvragen.  Voor wat het waard is: ik mis dat aspect van zijn brein.  Maar zelfs dat is niet wat er ontbreekt aan deze concerten.  Nee.  Ik denk, na lang beraad, dat wat het publiek echt mist bij de afwezigheid van musicaltheater, niet de liedjes zijn, ook niet de sterren, maar de verhalen.  Ze missen de narratieve lijn.  En het format van deze show biedt onvoldoende inkijkje in die verhalen om het gemis van de theaterervaring te compenseren.  Het is niet voor niets dat een van de meest succesvolle optredens die van Jackie Hoffman was: de meeste nummers in die aflevering waren door haarzelf geschreven, en — mijn hemel — wanneer die samen in een cabaretsetting worden gepresenteerd, komen ze keihard binnen.

'In These Shoes' van Kirsty MacColl en Pete Glenister opende echter een venster naar verfrissend nieuw terrein.  Maar bij het horen ervan verlangde je naar een andere context dan wat het toevallig betekent voor de artiest die het zingt.  Er zijn talloze manieren om dat aan te pakken: jaren geleden op televisie werkte het 'Song by Song'-format succesvol voor diverse tekstdichters — een originele benadering die ons direct bij de kern van het materiaal bracht.  Herinneringen van artiesten, hoe sprankelend ook door de opwinding en zenuwen van live-evenementen, graven zelden dieper dan dat.  En de hagelschot-techniek van deze show, waarbij de zanger de sfeer bepaalt, leidt onvermijdelijk tot een aanzienlijk gevoel van 'meer van hetzelfde' in wat ze daadwerkelijk brengen.

Wat verklaart anders de plotselinge overgang naar Jim Steinman's 'Total Eclipse of the Heart' (een jaren 80-hit voor Bonnie Tyler, later tussengevoegd in de Broadway-show 'Dance of the Vampires' uit 1997)?  Ja, Gonzalez zingt het prachtig en Seth speelt het zeer bedachtzaam, maar waarom zit het erin?  Waar heeft het betrekking op?  Als het enige antwoord op die vraag 'Gonzalez' is, is zij dan een boeiend genoeg personage om ons de hele show vast te houden?  In muzikaal-dramatische termen is het antwoord daarop: 'Ja, MITS er genoeg op het spel staat'.  Dus, wat staat er op het spel in deze show?  Het antwoord is: niet zo heel veel.  In feite lijken deze optredens er vooral op gericht ons te herinneren aan het bestaan van acteurs en zangers die momenteel nergens anders te zien zijn.  Dat is een nobel streven, maar niet noodzakelijkerwijs een stevige basis voor een lange reeks concerten.

'Breathe' uit Lin-Manuel Miranda's 'In The Heights' was het volgende nummer. Het werd mooi genoeg gebracht, maar wie weet er eigenlijk iets van het 'verhaal' dat het helpt vertellen?  Of wie is Lin-Manuel Miranda en wat houdt hem bezig?  Nogmaals, dit zijn belangrijke vragen die een show als deze ontwijkt.  En ik begin ze te missen.  Behoorlijk zelfs.  Zeker wanneer de zoveelste uitvoering van 'Defying Gravity' ('Wicked') prachtig klinkt, maar toch loodzwaar aanvoelt.  Voor de fans was er wel een spectaculaire versie van Bruce Springsteens 'Born To Run', maar waarom wordt die dan weer gevolgd door 'Satisfied' uit 'Hamilton'?  Was er maar een manier voor een curator (of regisseur?) om dit hele programma om te vormen tot een samenhangend geheel.  Een groot artiest als Mandy Gonzalez verdient echt het allerbeste.