RECENSIE: A Midsummer Night's Dream, Bridge Theatre Londen ✭✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert William Shakespeare's A Midsummer Night's Dream, nu te zien in het Bridge Theatre in Londen.

De Elfen. Foto: Manuel Harlan A Midsummer Night’s Dream.

The Bridge Theatre.

12 juni 2019

5 Sterren

BEKIJK DEZE PRODUCTIE THUIS Het 'At Home'-programma van het National Theatre streamt deze productie op YouTube van 25 juni tot 2 juli 2020. Lees hier meer

https://youtu.be/Punzss5sHto

Nadat ik in 2016 de productie van Emma Rice bij de Globe zag — met haar grensverleggende casting op het gebied van gender, kleur en leeftijd — kondigde ik aan dat ik wel klaar was met deze klassieker van Shakespeare. Het voelde voor mij als de ultieme interpretatie; ik was er dol op en vroeg me af of er daarna nog wel iets nieuws in de tekst te ontdekken viel. Maar Gwendoline Christie (bekend uit Game of Thrones) als Titania? Gender-gewisseld met Oberon? In een meeslepende productie bij The Bridge, waar hun immersive Julius Caesar een van de hoogtepunten van vorig jaar was? Ja, ik ben er weer helemaal klaar voor om met Puck en consorten het bos in te gaan. En wat een goede beslissing was dat!

Het gezelschap. Foto: Manuel Harlan

De show is niet geheel perfect. Het hof van Theseus is sober en streng; Hippolyta, koningin van de Amazonen, zit opgesloten in een glazen kist. Ze is niet zozeer het hof gemaakt, maar veroverd; haar huwelijk voelt eerder als een dreiging dan als een heuglijke gebeurtenis. Het duurt een eeuwigheid voordat het publiek binnen is, en het helpt niet dat het tempo laag ligt — zoals in meer scènes tijdens de voorstelling. Maar zodra de actie zich naar het bos verplaatst, begint de magie. Gwendoline Christie is een statige Titania en draagt haar verzen goed voor, maar haar dictie is traag, waardoor het voelt alsof ze in een andere productie staat. Je snakt ernaar dat ze het harnas van zich afwerpt en zich laat gaan, want de rest van de cast beleeft overduidelijk enorm veel plezier. Omdat zij de meeste tekst van Oberon overneemt en het liefdeselixer in ZIJN ogen druppelt, geeft ze ook een paar van de grappigste scènes uit het stuk uit handen. Zo krijgen we te zien hoe Oberon speelt met de geweldige Bottom (Spoel) van Hammed Animashaun. (Sommige woordspelingen laten zich simpelweg niet herschrijven - ik heb het geprobeerd, echt.)

David Moorst (Puck) en Gwendoline Christie (Titania). Foto: Manuel Harlan

Vanaf de eerste scène met de handwerklieden weet je dat je met hen een traktatie in handen hebt. Felicity Montagu is een uitstekende Quince (Spie), die verwoede pogingen doet haar acteurs te organiseren; Jermaine Freeman is prachtig vrouwelijk als Flute (Fluit), Jamie-Rose Monk een ingetogen Snug (Schrijnwerker), en we zien heerlijk defensieve, 'stoere' karakteriseringen van Snout (Snuit) en Starveling (聯合) door Ami Metcalf en Francis Lovell. Maar het is Bottom die de show steelt, en het is een geniale zet om Oberon verliefd op hem te laten worden. Oliver Chris heeft het type 'posh boy' tot in de puntjes geperfectioneerd in stukken als One Man, Two Guvnors, en hij is een genot als Oberon terwijl hij Bottom verleidt op de klanken van Beyonce’s Love on Top – dit is de prijs van het kaartje alleen al waard! Ze worden samengebracht door de brutale, beminnelijke noordelijke Puck van David Moorst, die fantastisch improviseert met het publiek. Het kwartet geliefden is eveneens uitmuntend: Isis Hainsworth, Tessa Bonham Jones, Paul Adeyefa en Kit Young storten zich vol overgave in de chaos van deze dromerige liefdesnacht.

Hammed Animashaun (Bottom), Oliver Chris (Oberon), Gwendoline Christie (Titania). Foto: Manuel Harlan.

Net wanneer je denkt dat je niet meer kunt lachen, voeren de handwerklieden Pyramus en Thisbe op. Ze presenteren de proloog als een moderne dans en krijgen de hele zaal plat! Ga deze productie alleen al daarvoor zien. Maar ga ook voor Oberon en Bottom in een bubbelbad, ga voor de acrobatiek in de trapezes en, bovenal, ga omdat het de wereldse zorgen even op afstand houdt en je met een kamerbrede glimlach naar huis stuurt.

Nog een laatste ding. Ik ruilde mijn staanplaats in voor een stoel (met dank aan de zaalwacht die begreep dat ik me met mijn twee meter zeven nogal opgelaten voel in een menigte), en had nog steeds een perfecte ervaring. Omdat ik van bovenaf keek, kon ik zien dat er regenboogkleuren werden geprojecteerd op de enorme vlag die over de hoofden van het publiek in de 'Pit' werd gedragen. In deze Pride-maand dansten queers en hun bondgenoten een midzomernachtsdans. Zeer gewaardeerd, Bridge, zeer gewaardeerd.

BOEK TICKETS VOOR A MIDSUMMER NIGHT'S DREAM