RECENSIE: Monstersongs, The Other Palace ✭✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert Rob Rokicki's Monstersongs in The Other Palace Studio Theatre.

Monster Songs

The Other Palace Studio

6 november 2018

5 Sterren

Rob Rokicki is in ons land misschien nog niet zo'n bekende naam als songwriter, maar dat zou hij wel moeten zijn.  Deze week kregen we tijdens een paar voorstellingen de kans om een concertpresentatie bij te wonen van het nieuwste werk van deze Amerikaanse kunstenaar: een liederencyclus van 12 nummers gebaseerd op bekende schurken uit mythen, sprookjes en horrorverhalen, die elk een ander tijdperk, instelling en muzikale stijl verkennen.  Het is de volwassen rijping van jarenlange creativiteit, deels geïnspireerd op zijn samenwerking met grafisch kunstenaar David O'Neill, wiens beelden een prachtig boek vullen – waarin ook de cd met de nummers zit – en die ook werden geprojecteerd op de muur van de studio voor het uitverkochte publiek vanavond. Dit is een van de sterkste nieuwe partituren die we in tijden hebben gehoord, met enorm veel om van te genieten.

En genoten hebben we.  Rokicki werkte hier samen met een uitstekende regisseur, Ryan Watson, en de briljante, veelbelovende jonge producent Denise Koch, wier visie en ondernemingszin dit project echt van de grond hebben gekregen.  Samen stelden ze een topteam samen om deze geweldige nieuwe nummers uit te voeren.  Rokicki zelf, een begenadigd vertolker, leidde het geheel vanaf de piano, ondersteund door een fantastische rockbezetting bestaande uit Amy Davis (prachtig lyrisch op viool), Connor Arnold en John Caddick op gitaren met echt stadionallure, en Gareth Thompson die een strak ritme neerzette op percussie.

West End-sterren in wording Tyrone Huntley en Cleopatra Higgins voerden het openingsensemble aan met 'Monsterbaby', een rauwe, dreunende opener die met zijn Frankenstein-achtige refrein 'We made a monster, baby' direct de verkwikkende maar duistere toon zette.  Rokicki hanteert woorden met een verbluffende precisie en humor, en zet zijn tekstuele effecten met opmerkelijke discipline en vertrouwen in: er zijn niet veel tekstschrijvers van wie dit gezegd kan worden.  Net als bij Oscar Hammerstein II vóór hem, lijkt wat op papier misschien eenvoudig oogt, in combinatie met zijn muziek plotseling oogverblindend memorabel en snijdend.  Bovendien is zijn gevoel voor tempo feilloos: elk nummer vertelt een compleet verhaal, zonder ooit te lang te duren.

Zijn visie op 'The Mummy' (zo'n goedkope filmreeks die maar niet wil verdwijnen) was een geanimeerde parodie: in 'Unravel' maakte Rokicki zelf humoristisch gebruik van de dubbelzinnigheid in de titel, waarbij een emotionele toestand werd gemengd met de groteske aanblik van een mummie waarvan de windselen loslaten.  Deze slimme combinatie van humor en intellect is typerend voor zijn inzicht: we worden vermaakt door zijn situaties terwijl we tegelijkertijd sympathie voelen voor de personages.

Niets had een krachtiger contrast kunnen vormen dan het angstaanjagende 'Say Goodbye', gebracht door Sinead Walls voortreffelijke femme fatale Medusa, gebaseerd op het verhaal van de vrouw wiens blik mannen in steen kon veranderen.   Wall wordt steeds beter en dit optreden was ronduit goddelijk: ze vindt eindeloos subtiele en gevoelige nuances in het lied, waarbij ze de meest innerlijke gedachten en de grootste dramatische gebaren onthult, altijd organisch en zonder ooit te verklappen waar ze naartoe gaat.

Heerlijk anders was de wereld die werd opgeroepen door 'Down and Under', een laconiek duet voor Huntley en de pas 16-jarige Bradley Riches als een paar trollen met slechte plannen.  Riches is een talent om in de gaten te houden, want hij hield zich moeiteloos staande op een podium vol gevestigde namen.  Rokicki's verleidelijke harmonische vindingrijkheid hield je altijd aan hun zijde, waarbij Huntley heerlijk inspeelde op elke subtiele buiging of betekenislaag.

Vervolgens nam Amanda Flynn samen met Wall het podium voor 'Blood and Brains', een macaber verhaal over twee zombies: een vrolijk antifonaal meidenduet dat rock-'n-roll uit de jaren '50 mixt met een twist uit de jaren '60.  Absoluut onweerstaanbaar!  Daarna overdonderde de jonge en fenomenaal getalenteerde George Damms ons met een op 'Les Mis' geïnspireerde vertelling, mogelijk gefilterd door het oeuvre van Bon Jovi: 'The Plans' vertelt het verhaal van de creatie van de Baron Frankenstein vanuit het perspectief van Igor.

Daarna kregen we de volle laag van Higgins met 'Right Through You', een geestige draai aan een overbekend thema: de geest.  Ze wist prachtig te schakelen van een spookachtig traag nummer naar een verrassend levendig en vrolijk slotstuk ('I've got nothing but time'), waarin ze haar indrukwekkende rockster-kwaliteiten toonde, krachtig fysiek en emotioneel meeslepend.

Riches keerde terug met relaxte West Coast rock (een vleugje 'Malcolm in the Middle'?) in 'Reluctantly', het verhaal van een draak.  Vervolgens draaide Damms het sentiment volledig om en joeg ons de stuipen op het lijf met het angstaanjagende 'I'm Sorry' – een titel die op meerdere manieren gelezen kan worden – een bekentenis van een doppelgänger. Damms zong hierin met zijn 'Engelse' stem, beginnend met lichte akoestische gitaarbegeleiding om vervolgens over te gaan in krachtige thrash-rock.

Dat werd weer weggevaagd door Flynns tweede nummer, 'Hell Hath No Fury', waarin ze een heks neerzette die zo uit een bewerking van Angela Carter had kunnen komen.  Daarna volgde 'Footprints' (geschreven samen met Joe Iconis), met Huntley als Yeti en Rokicki als Sasquatch in een duet dat klonk als een bijzondere fusie tussen Nick Cave en de Eagles: een mix van melancholie en glamour, met het refrein 'Two lost souls' (woordspeling bedoeld).  Ondanks de melancholie is er bij Rokicki altijd een speelse, droge glimlach om de lippen te bespeuren.

Het voltallige gezelschap kwam weer bijeen voor de uitgebalanceerde grote finale: 'It's Over/The Return of Monsterbaby' is een gelaagd volkslied in de stijl van Jonathan Larson, met de nodige flair en een vleugje filosofie, dat de harten van het publiek meenam naar een schitterende ontknoping.  Het is lastig te voorspellen waar deze show nu naartoe gaat: liederencycli zijn hier in het theater altijd lastig te verkopen, zelfs met bekende namen erachter.  Wie weet dus wat de toekomst brengt.  We wachten af.  En we gaan het zien.

ONTDEK MEER OVER MONSTERSONGS