ELEŞTİRİ: Monstersongs, The Other Palace ✭✭✭✭✭

Julian Eaves, Rob Rokickiu2019nin The Other Palace Studio Theatreu2019daki Monstersongs gu00f6sterisini inceliyor.

Monster Songs

The Other Palace Studio

6 Kasu0131m 2018

5 Yu0131ldu0131z

Rob Rokicki bu u00fclkede u00e7ok tanu0131nan bir besteci olmayabilir ama kesinlikle olmalu0131.  Bu hafta birkau00e7 gu00f6sterim iu00e7in bu Amerikalu0131 sanatu00e7u0131nu0131n son eserinin konser sunumuna tanu0131klu0131k ettik: mitlerden, masallardan ve korku hikayelerinden iyi bilinen ku00f6tu00fc karakterlere dayanan 12 paru00e7alu0131k bir u015faku0131 dizisi. Her bir paru00e7a farklu0131 bir du00f6nemi, tutumu ve mu00fczikal tarzu0131 ele alu0131yor.  Uzun yu0131llaru0131n yaratu0131cu0131 birikiminin bir su00fczmesi olan bu eser, ku0131smen illu00fcstratu00f6r David O'Neill ile yapu0131lan iu015fbirliu011finden ilham alu0131yor. O'Neill'u0131n gu00f6rselleri hem yanu0131nda CD ile gelen u015fu0131k bir ciltli kitabu0131 dolduruyor hem de bu aku015famki kapalu0131 giu015fe gu00f6steride stu00fcdyo duvaru0131na yansu0131tu0131ldu0131; bu, uzun zamandu0131r duyduu011fumuz en gu00fcu00e7lu00fc ve keyifli yeni bestelerden biri.

Ve biz de geru00e7ekten keyif aldu0131k.  Rokicki burada mu00fckemmel yu00f6netmen Ryan Watson ve vizyonu ile giriu015fimciliu011fi sayesinde bu iu015fi mu00fcmku00fcn ku0131lan parlak genu00e7 yapu0131mcu0131 Denise Koch ile birlikte u00e7alu0131u015fu0131yordu.  Birlikte bu u015fahane yeni u015farku0131laru0131 seslendirmek iu00e7in harika bir ekip kurmuu015flar.  Kendisi de usta bir sanatu00e7u0131 olan Rokicki, piyanoda yu00f6netirken ona kemanda lirik tu0131nu0131su0131yla Amy Davis, gitarlarda stadyum kalitesini yakalayan Connor Arnold ve John Caddick, perkusyonda ise su0131ku0131 ritimleriyle Gareth Thompson'dan oluu015fan muazzam bir rock kadrosu eu015flik etti.

West Endu2019in yu00fckselen yu0131ldu0131zlaru0131 Tyrone Huntley ve Cleopatra Higgins, au00e7u0131lu0131u015f paru00e7asu0131 'Monsterbaby' ile sahneyi aldu0131. Grunge esintili, gu00fcmr gu00fcmr ilerleyen bu au00e7u0131lu0131u015f, Frankenstein vari 'Bir canavar yaptu0131k, bebeu011fim' nakaratu0131yla canlandu0131ru0131cu0131 ama karanlu0131k tonu mu00fckemmel bir u015fekilde belirledi.  Rokicki kelimeleri u015fau015fu0131rtu0131cu0131 bir isabet ve zeka ile kullanu0131yor; su00f6zel etkilerini bu00fcyu00fck bir disiplin ve gu00fcvenle kuruyor: Hakku0131nda bu su00f6ylenebilecek u00e7ok fazla su00f6z yazaru0131 yok.  Tu0131pku0131 kendisinden u00f6nceki Oscar Hammerstein II gibi, sayfa u00fczerinde su0131radan gu00f6ru00fcnen u015feyler, mu00fcziu011fiyle birleu015ftiu011finde aniden bu00fcyu00fclendiu0131ici derecede aku0131lda kalu0131cu0131 ve etkileyici hale geliyor.  Dahasu0131, tempo duygusu kusursuz: her paru00e7a tam bir hikaye anlatu0131yor ancak hiu00e7bir zaman tadu0131nu0131 kau00e7u0131racak kadar uzamu0131yor.

Bir tu00fcrlu00fc peu015fimizi bu0131rakmayan ucuz korku serilerinden biri olan 'Mumya' yorumu ise canlu0131 bir parodi tadu0131ndaydu0131: 'Unravel' paru00e7asu0131nda Rokicki, bau015flu0131ktaki kelime oyununu (hem ruhanu0131n u00e7u00f6zu00fclmesi hem de sargu0131laru0131n au00e7u0131lmasu0131) komik bir u015fekilde kullanarak duygusal bir u00e7u00f6ku00fcu015fu00fc mumyanu0131n sargu0131laru0131nu0131n du00f6ku00fclmesiyle harmanlu0131yor.  Bu kurnaz mizah ve entelektu00fcel birleu015fim onun dehasu0131nu0131n bir gu00f6stergesi: Karakterlerin durumuna gu00fclerken aynu0131 zamanda onlara sempati duyuyoruz.

Sinead Wall'un mu00fckemmel femme-fatale Medusa yorumuyla seslendirdiu011fi dehu015fet verici 'Say Goodbye' paru00e7asu0131ndan daha gu00fcu00e7lu00fc bir tezat olamazdu0131; baku0131u015fu0131yla erkekleri tau015fa u00e7eviren kadu0131nu0131n hikayesi.  Wall her geu00e7en gu00fcn daha da iyiye gidiyor ve bu performansu0131 kesinlikle ilahiydi: u015farku0131da keu015ffetmek iu00f6in sonsuz bir incelik ve duyarlu0131lu0131kta tonlar buluyor, en iu00e7sel du00fcu015fu00fcnceleri ve en gu00f6rkemli dramatik jestleri her zaman dou011fal bir u015fekilde sunuyor, bir sonraki adu0131mu0131nu0131 asla tahmin ettirmiyor.

'Down and Under' ile yaratu0131lan du00fcnya ise bambau015fka ve harikaydu0131; Huntley ve henu00fcz 16 yau015fu0131ndaki Bradley Riches'u0131n canlandu0131rdu0131u011fu0131 yaramaz bir trol ikilisinin lakayt mu00fczikali.  Riches takip edilmesi gereken bir isim, u00e7u00fcnku00fc u00e7ok daha ku0131demli isimlerin olduu011fu bir sahnede onlaru0131n gerisinde kalmadu0131.  Rokicki'nin bau015f du00f6ndu00fcru00fccu00fc armonik yaratu0131cu0131lu0131u011fu0131 sizi her zaman onlaru0131n tarafu0131nda tutuyor, Huntley ise her bir vurgu ve anlam tonuyla harika bir uyum sergiliyor.

Su0131rada Amanda Flynn ve Wall'un iki zombi iu00e7in seslendirdiu011fi kasvetli ama eu011flenceli 'Blood and Brains' vardu0131: 50'lerin rock'n'roll'unu 60'laru0131n twist'iyle harmanlayan neu015feli bir ku0131z du00fceti.  Tamamen dayanu0131lmaz!  Ardu0131ndan, genu00e7 ve olau011fanu00fcstu00fc yetenekli George Damms, 'Les Mis'den ilham alan ve belki de Bon Jovi ku00fclliyatu0131ndan su00fczu00fclmu00fcu015f 'The Plans' ile bizi sarstu0131; Baron Frankenstein'u0131n yaratu0131u011fu0131nu0131n yapu0131m hikayesini Igor'un gu00f6zu00fcnden anlatu0131yordu.

Sonra Higgins'in 'Right Through You' ile etkileyici performansu0131nu0131 izledik: Bu kez su0131radan bir tema olan hayaletlere esprili bir baku0131u015f au00e7u0131su0131.  Bu paru00e7ada hu00fczu00fcnlu00fc ve yavau015f bir tempodan, u015fau015fu0131rtu0131cu0131 derecede canlu0131 bir final bu00f6lu00fcmu00fcne ('I've got nothing but time') geu00e7iu015f yaparak mu00fcthiu015f rock yu0131ldu0131zu0131 yeteneklerini, gu00fcu00e7lu00fc fiziu011fini ve duygusal heyecanu0131nu0131 sergiledi.

Riches, bir ejderhanu0131n hikayesini anlatan 'Reluctantly' ile (belki de 'Malcolm in the Middle' ile harmanlanmu0131u015f?) havalu0131 bir West Coast rock tarzu0131yla geri du00f6ndu00fc.  Ve sonra Damms, madalyonun diu011fer yu00fczu00fcnu00fc u00e7evirip dehu015fet verici 'I'm Sorry' ile iu00e7imizi u00fcrpertti. Birkau00e7 farklu0131 u015fekilde okunabilecek bu isim, bir doppelganger'u0131n (ikizin) itirafu0131nu0131 anlatu0131yor; Damms hafif akustik gitar eu015fliu011finde bau015flayu0131p canlu0131 bir thrash rock'a du00f6nu00fcu015fen 'İngiliz' sesiyle u015farku0131yu0131 su00f6yledi.

Flynn'in ikinci paru00e7asu0131 'Hell Hath No Fury', Angela Carter'u0131n yeniden yazdu0131u011fu0131 bir u00e7ocuk edebiyatu0131ndan fu0131rlamu0131u015f bir cadu0131 edasu0131yla her u015feyi silip su00fcpu00fcrdu00fc.  Ardu0131ndan (Joe Iconis ile birlikte yazu0131lan) 'Footprints' geldi; Huntley'in Yeti'si ve Rokicki'nin Sasquatch'i, Nick Cave ve Eagles'u0131n melankoli ile gu00f6rkemi buluu015fturan tarzu0131nda, 'Two lost souls' (anladu0131nu0131z mu0131?) nakaratu0131yla mu00fckemmel bir du00fcet sergiledi.  Bu hu00fcznu00fcn iu00e7inde, Rokicki'nin dudaklaru0131nda her zaman oyuncu, iu011fneleyici bir yaru0131m gu00fclu00fcmseme var.

Tu00fcm ekip gu00f6rkemli final iu00e7in tekrar bir araya geldi: 'It's Over/The Return of Monsterbaby', Jonathan Larson tarzu0131nda, u00e7ok katmanlu0131, canlu0131 ve biraz da felsefi bir maru015f niteliu011finde; seyircinin kalbini kazanarak muhteu015fem bir sonuu00e7la noktalandu0131.  Bu gu00f6sterinin bundan sonra nereye gideceu011fini kestirmek zor: Buralarda u015faku0131 dizileri, arkasu0131nda tanu0131nmu0131u015f isimler olsa bile satu0131lmasu0131 zor iu015flerdir.  Bu yu00fczden, su0131rada ne olduu011funu kimse bilemez.  Bekleyip gu00f6receu011fiz.

MONSTERSONGS HAKKINDA DAHA FAZLASINI u00d6u011eRENu0130N