RECENSIE: Nine Foot Nine, Bunker Theatre ✭✭

Recensente Sophie Adnitt zag Nine Foot Nine in het Bunker Theatre, gepresenteerd als onderdeel van het Breaking Out Festival.

Alexandra James als Cara in Nine Foot Nine. Foto: Katie Edwards Nine Foot Nine

Bunker Theatre

2 Sterren

Boek Nu Als onderdeel van het Breaking Out-festival van het Bunker Theatre, een programma dat een platform biedt aan opkomende gezelschappen, stelt Nine Foot Nine een intrigerende, maar tikkeltje absurde vraag: wat zou er gebeuren als vrouwen wereldwijd plotseling uitgroeien tot een lengte van bijna drie meter?

Het jonge stel Cara en Nate bereidt zich voor op de komst van hun eerste kind wanneer de wereld plotseling wordt getroffen door een mysterieus verschijnsel: alle vrouwen beginnen onverklaarbaar te groeien, waarbij velen binnen enkele dagen de drie meter aantikken. Voor de 'sprouters' (spruiters), zoals ze al snel worden genoemd, is het een pijnlijk en beangstigend proces. Maar naarmate de tijd verstrijkt, wordt dit 'spruiten' een onvermijdelijk onderdeel van het leven voor jonge vrouwen overal ter wereld. Tienermeisjes strijden om wie het eerst groeit, pronken met hun glanzende zilveren striae – of versieren deze zelfs met glitters – en geven feestjes zodra het proces voltooid is; de vergelijking met de menstruatie ligt voor de hand. Plotseling fysiek sterker dan ooit tevoren, beginnen de vrouwen sociale veranderingen door te voeren die in de daaropvolgende zestien jaar razendsnel de nieuwe norm worden. Cara, inmiddels moeder, verlaat Nate en hun baby Sophie om zich bij deze nieuwe politieke revolutie aan te sluiten, wat leidt tot een familievete die jarenlang zal voortduren.

Paul O'Dea als Nate in Nine Foot Nine. Foto: Katie Edwards

Dit een uur durende stuk van Sleepless Theatre Company kent sterke momenten, maar helaas weten ze dit niveau niet vast te houden. Het weliswaar bizarre kernconcept botst met een poging tot een maatschappelijke boodschap die nooit helemaal helder wordt. Wat ook frustreert is het gebrek aan uitleg. We komen er nooit achter waarom vrouwen plotseling groeien (en waarom juist nu?), of hoe de beweging precies gepolitiseerd raakt. Hoewel het 'wat als'-scenario dat de kern van het stuk vormt amusant is, is het simpelweg niet sterk genoeg om een volledig toneelstuk te dragen.

Hoewel het grootste deel van het script soepel loopt, vervalt het te vaak in overdreven poëtische momenten, met het storende gevoel dat echte mensen niet zo praten. Dit versterkt de indruk dat het stuk twijfelt of het geworteld wil zijn in realisme of in het fantastische. Vooral de tweede helft van het stuk lijdt hieronder, wanneer het verhaal de focus verliest en uit de bocht vliegt. Nine Foot Nine is op zijn best wanneer het de praktische kant van het dagelijks leven belicht; een serie reclamejongles voor producten gericht op 'sprouter'-vrouwen is een hoogtepunt van de avond en maakt een scherp punt over hoe bedrijven, ongeacht hoe vreemd een fenomeen ook is, altijd een manier vinden om er munt uit te slaan.

Natalie Kimmerling als Sophie in Nine Foot Nine. Foto: Katie Edwards

Alexandra James, Paul O’Dea en Natalie Kimmerling vormen een innemend en sympathiek trio als Cara, Nate en hun tienerdochter, maar worden te vaak beperkt door een wat simplistische regie en een script dat hen van ruzie naar ruzie sleept, waardoor de emotionele impact al snel verwatert. Er zijn aanzetten tot interessante concepten – zo wordt in één scène kort de suggestie gewekt om 'sprouter'-tieners te scheiden van andere leerlingen – maar dit blijven losse flodders die nooit bevredigend worden uitgewerkt.

De voorstelling is voorzien van boventiteling, wat helpt om de sprongen in de tijd te volgen, maar technische fouten tijdens deze specifieke uitvoering leidden te veel af van het stuk zelf. Al met al is het resultaat een verzameling aardige ideeën die een grondige polijstbeurt nodig hebben; Nine Foot Nine slaat de plank net mis.

Te zien tot 7 juli 2018

TICKETS VOOR NINE FOOT NINE

Lees andere recensies.