ELEŞTİRİ: Nine Foot Nine, Bunker Theatre ✭✭

Sophie Adnitt, Breaking Out Festivali kapsamında Bunker Theatre'da sahnelenen Nine Foot Nine oyununu değerlendiriyor.

Nine Foot Nine oyununda Alexandra James (Cara rolünde). Fotoğraf: Katie Edwards Nine Foot Nine

Bunker Theatre

2 Yıldız

Bilet Al Yeni tiyatro topluluklarına bir platform sağlayan Bunker Theatre'ın Breaking Out festivalinin bir parçası olan Nine Foot Nine , ilgi çekici ancak bir o kadar da uçuk bir soru soruyor: Ya dünyadaki tüm kadınlar aniden üç metre boyuna ulaşsaydı?

Genç çift Cara ve Nate ilk çocuklarının doğumuna hazırlanırken, dünya çapında bir fenomen patlak verir: Tüm kadınlar aniden ve açıklanamaz bir şekilde büyümeye başlar ve birçoğu birkaç gün içinde üç metre (dokuz fit) boya ulaşır. "Sürgün verenler" olarak adlandırılan kadınlar için bu, sancılı ve dehşet verici bir süreçtir. Ancak zaman geçtikçe bu durum, her yerdeki genç kadınlar için hayatın kaçınılmaz bir gerçeği haline gelir. Genç kızlar ilk büyüyen olmak için yarışır, parlayan gümüşi çatlaklarıyla hava atar, hatta bunları simlerle süsler ve süreç tamamlandığında partiler verirler; bu durumun regl dönemiyle kıyaslanması kaçınılmazdır. Kendilerini bir anda her zamankinden daha güçlü bulan kadınlar, sonraki on altı yıl içinde hızla yayılan ve yeni normal haline gelen sosyal değişimler başlatırlar. Artık taze bir anne olan Cara, yeni siyasi devrime katılmak için Nate'i ve bebekleri Sophie'yi terk ederek yıllarca sürecek bir ailevi bölünmeyi tetikler.

Nine Foot Nine oyununda Paul O'Dea (Nate rolünde). Fotoğraf: Katie Edwards

Sleepless Theatre Company tarafından sahnelenen bu bir saatlik oyun kaliteli anlara sahip olsa da, maalesef bunlar oyunun geneline yayılamıyor. Kabul etmek gerekir ki tuhaf olan bu temel konsept, tam olarak netleştirilememiş bir sosyal mesaj verme çabasıyla çelişiyor. Bir diğer sinir bozucu nokta ise açıklama eksikliği. Kadınların neden aniden büyüdüğünü (ve neden şimdi?) veya bu hareketin nasıl siyasileştiğini asla öğrenemiyoruz. Eserin kalbindeki 'ya şöyle olsaydı' senaryosu eğlenceli olsa da, tek başına bir oyunu taşıyacak kadar güçlü değil.

Metnin büyük bir kısmı akıcı olsa da, yer yer aşırı şiirsel bir havaya bürünerek insanların gerçek hayatta böyle konuşmadığı hissini yaratıyor. Bu da oyunun gerçekçilik mi yoksa fantastik bir öykü mü olmak istediği konusunda kararsız kaldığı duygusunu pekiştiriyor. Bir saatin ikinci yarısı, odak noktasını kaybedip dağıldığı için bu durumdan daha fazla etkileniyor. Ancak Nine Foot Nine, gerçek hayatla ve hayatın pratikleriyle uğraştığında en iyi halini alıyor; 'sürgün veren' kadınlara yönelik ürünlerin reklam cıngıllarından oluşan sahneler akşamın en parlak anlarından biri ve olay ne kadar tuhaf olursa olsun, işletmelerin ondan kâr etmenin bir yolunu bulacağına dair zekice bir noktaya parmak basıyor.

Nine Foot Nine oyununda Natalie Kimmerling (Sophie rolünde). Fotoğraf: Katie Edwards

Alexandra James, Paul O’Dea ve Natalie Kimmerling; Cara, Nate ve genç kızları rollerinde yeterince cana yakın ve sempatik bir üçlü oluşturuyorlar. Ancak, karakterleri kısa sürede duygusal etkisini yitiren bitmek bilmeyen tartışmalara hapseden basit bir reji ve metin tasarımı tarafından sıkça kısıtlanıyorlar. İlginç kavramların tohumları var; örneğin bir sahnede 'sürgün veren' gençlerin diğer öğrencilerden ayrılmasına kısaca değiniliyor, ancak bunlar tatmin edici bir şekilde derinleşmeden geçiştirilen detaylar olarak kalıyor.

Performansın altyazılı olması yıllar arasındaki geçişleri takip etmeyi kolaylaştırıyor, ancak özellikle bu temsildeki teknik hatalar izleyicinin oyundan kopmasına neden oldu. Genel olarak bakıldığında, ciddi bir rafinasyon gerektiren bir dizi iyi fikrin birleşimi olan Nine Foot Nine , ne yazık ki hedefi tam on ikiden vuramıyor.

7 Temmuz 2018'e kadar

NINE FOOT NINE BİLETLERİ

Diğer incelemeleri okuyun.