RECENSIE: No Sweat, Lakeside Theatre, University of Essex ✭✭✭✭

Paul T Davies bespreekt het verbatim-toneelstuk No Sweat van Vicky Moran in het Lakeside Theatre van de Universiteit van Essex.

No Sweat.

Lakeside Theatre, Universiteit van Essex.

4 maart 2020

4 Sterren

De homosauna is altijd een toevluchtsoord geweest voor homo-, biseksuele en nieuwsgierige mannen om samen te komen in een veilige omgeving en te genieten van intimiteit, seks en gezelschap. Wat echter weinig bekend is – en een aspect waar ik zelf niet van op de hoogte was – is dat deze plekken, hoe tijdelijk ook, een schuilplaats bieden aan dakloze lhbtq-personen. Vicky Morans uitstekende toneelstuk, gebaseerd op waargebeurde getuigenissen en gedeelde ervaringen, werpt een licht op deze wereld en is een dringende noodkreet over een groeiende crisis.

Drie mannen ontmoeten elkaar tijdens hun regelmatige bezoeken aan Flex, een homosauna. Het strakke, maar dynamische decor van Alex Berry trekt de toeschouwer direct deze wereld vol handdoeken in. Tristan, vertolkt door de uitstekende Denholm Spurr, is een welbespraakte academicus die door zijn ouders uit huis is gezet en letterlijk nergens anders heen kan. Hij ontmoet Alf (James Haymer), die de Welshe valleien is ontvlucht vanwege intolerantie; een escort en drugsgebruiker die getekend is door verbittering. Alf is een lastig personage om van te houden, maar Haymer geeft hem genoeg diepgang waardoor je de omstandigheden die hem hier brachten volledig begrijpt. Het meest aangrijpend is het verhaal van Charlie, een asielzoeker uit Pakistan die zwart werkt in de sauna om de eindjes aan elkaar te knopen, terwijl hij de doodstraf riskeert als hij wordt teruggestuurd naar zijn eigen land. Het is een prachtig genuanceerd optreden van Manish Gandhi, die een hartverscheurende stoïcijnse kracht toont onder erbarmelijke omstandigheden.

Het script van Moran maakt gebruik van voice-overs om extra ervaringen over te brengen, en het stuk schittert echt wanneer de personages zich rechtstreeks tot het publiek richten of scènes naspelen van gesprekken met ambtenaren of hulpverleners. Het drietal werkt uitstekend samen om een mozaïek van dakloosheid te schetsen. Het is een grimmige voorstelling die de vraag oproept wie er nog voor ons zorgt in een falend zorgstelsel, ook al ontstaat er tussen de mannen een zekere band. Bovenal laat het zien dat de ergste vorm van uitsluiting die van onze eigen familie is – de mensen die juist het vangnet en de zorg zouden moeten bieden die ieder mens nodig heeft.

Bekijk ook toekomstige producties in het uitstekende Lakeside Theatre