ELEŞTİRİ: No Sweat, Lakeside Tiyatrosu, Essex Üniversitesi ✭✭✭✭

Paul T Davies, Vicky Moran'ın Essex Üniversitesi'ndeki Lakeside Theatre'da sahnelenen, gerçeğe dayalı (verbatim) oyunu No Sweat'i değerlendiriyor.

No Sweat.

Lakeside Theatre, Essex Üniversitesi.

4 Mart 2020

4 Yıldız

Gay saunaları; eşcinsel, biseksüel ve meraklı erkeklerin yakınlık, cinsellik ve arkadaşlık kurmak için bir araya geldikleri, aslında güvenli olması gereken yerlerdir. Ancak pek bilinmeyen ve benim de farkında olmadığım bir gerçek var ki, buralar evsiz LGBTQ erkekler için, ne kadar geçici olursa olsun, bir sığınak işlevi görüyor. Vicky Moran’ın gerçek tanıklıklardan ve paylaşılan deneyimlerden yola çıkarak kaleme aldığı bu mükemmel oyun, bu dünyaya ışık tutuyor ve büyüyen bir kriz için alarm zillerini çalıyor.

Üç adam, bir gay saunası olan Flex'e yaptıkları düzenli ziyaretlerde tanışıyor; Alex Berry'nin titizlikle hazırlanmış ama akıcı sahne tasarımı sizi doğrudan havlularla dolu o dünyanın içine çekiyor. Denholm Spurr tarafından ustalıkla canlandırılan Tristan, iyi eğitimli bir mezun olmasına rağmen ailesinin evinden atılmış ve gidecek hiçbir yeri kalmamıştır. Tristan, Galler Vadileri'nden hoşgörüsüzlük yüzünden sürgün edilmiş, eskortluk yapan, uyuşturucu kullanan ve hayata küsmüş Alf (James Haymer) ile tanışır. Alf sevmesi kolay bir karakter değil, bu yüzden canlandırması zor bir rol; ancak Haymer ona öyle bir derinlik katıyor ki, onu buralara sürükleyen koşulları bütünüyle anlayabiliyorsunuz. En etkileyici olan ise Pakistanlı bir sığınmacı olan Charlie’nin hikayesi. Saunada günübirlik işlerde çalışarak hayatta kalmaya çalışan Charlie, ülkesine gönderilirse idam edilme tehlikesiyle karşı karşıya. Manish Gandhi, korkunç şartlar altındaki bir insanın sergilediği o yürek burkan metaneti, harika bir nüansa sahip performansıyla izleyiciye aktarıyor.

Moran’ın metni, farklı deneyimleri aktarmak için dış seslerden faydalanıyor; karakterlerin doğrudan seyirciyle konuştuğu ya da İçişleri Bakanlığı yetkilileri veya sosyal destek çalışanlarıyla yapılan mülakat sahnelerini canlandırdıkları anlarda oyun gerçekten parlıyor. Üçlü, evsizliğin karmaşık örgüsünü başarıyla sahneye taşıyor. İzlemesi zor ve kasvetli bir yapım olsa da, başarısız olan sosyal bakım sistemimiz içinde kimin kimi gerçekten önemsediği sorusunu bir kez daha gündeme getiriyor ve adamlar arasında bir bağın filizlenmesine tanıklık ediyoruz. Her şeyden öte oyun, sürgünlerin en kötüsünün, bir insanın ihtiyaç duyduğu o şefkat ve destek ağını sağlaması gereken kendi ailesinden sürgün edilmesi olduğunu gösteriyor.

Harika işlere imza atan Lakeside Theatre bünyesindeki diğer prodüksiyonlara göz atmayı unutmayın.