RECENSIE: Oh What A Lovely War, Mercury Theatre Colchester ✭✭✭

Paul T Davies recenseert de productie 'Oh What A Lovely War' van Blackeyed Theatre in het Mercury Theatre Colchester, als onderdeel van hun nationale tournee.

Oh What A Lovely War. Mercury Theatre, Colchester 22/09/23 3 Sterren Blackeyed Theatre Website Ter gelegenheid van het 60-jarig jubileum van de klassieke show gecreëerd door Joan Littlewood’s Theatre Workshop, tourt Blackeyed Theatre momenteel met deze nieuwe productie. Destijds ontketende het stuk een revolutie in de musicalwereld door de geschiedenis van de Eerste Wereldoorlog te vertellen aan de hand van populaire liedjes uit die periode – sommige officieel, andere met teksten aangepast door de soldaten zelf. Het staat nog steeds als een huis als krachtig anti-oorlogsstatement en is schokkend genoeg nog altijd actueel. Er valt veel te bewonderen, ook al voelen sommige scènes wat langdradig aan; hoewel een gedeelte over het enorme aantal miljonairs dat door de oorlog ontstond relevant is, sleept het voort lang nadat de boodschap is overgekomen. Ook is het op sommige plekken wat koortsig; met name de eerste helft heeft tijd nodig om de juiste toon te vinden, en er ontbreekt een 'gewone burger' als centraal personage om ons mee te identificeren. Toch is de voorstelling bij vlagen diep ontroerend, en herinneren de projecties ons aan het gruwelijke, bijna ongelooflijke verlies aan mensenlevens, de gewonden en de vermisten.

Een sterk ensemble van acteur-muzikanten wisselt moeiteloos tussen verschillende rollen en instrumenten, en de energie blijft de hele voorstelling hoog. Ceremoniemeester Christopher Arkeston leidt ons met een zelfverzekerde vertelling door deze 'end-of-the-pier'-show, Tom Crabtree schakelt vakkundig tussen zijn personages en Harry Curley steelt bijna de show met zijn talloze rollen. Alice E Mayer brengt de patriottische propaganda van die tijd effectief in beeld, Chioma Uma zorgt voor een prachtig hoogtepunt als verpleegster met 'Keep The Home Fires Burning', en Euan Wilson is een uitstekende Haig, die laat zien hoe elitaire arrogantie en het klassensysteem miljoenen de dood in joegen. Bijzonder gedenkwaardig is de scène in de kerk, waarin de soldaten hymnes herschrijven om hun galgenhumor te uiten, en ook het slot is bijzonder aangrijpend.

Regisseur Nicky Allpress toont veel inventiviteit en stijl, en het decorontwerp van Victoria Spearing is bedrieglijk eenvoudig; het zorgt voor een natuurlijke flow in de actie en geeft precies de juiste sfeer weer. Sinds het prille begin is dit werk altijd een krachtig educatief stuk geweest, en dat blijft het. Het is een intieme productie die in de grote zaal van het Mercury misschien een tikkeltje verloren aanvoelde, maar dat doet niets af aan de impact van de visie van Littlewood. Op tournee via: Oh What A Lovely War – Blackeyed Theatre