RECENSIE: On Your Feet, London Coliseum ✭✭✭

Julian Eaves recenseert On Your Feet!, het verhaal van Gloria en Emilio Estefan dat momenteel in het London Coliseum te zien is als onderdeel van hun Britse tournee.

On Your Feet!

London Coliseum

26 juni 2019

3 Sterren

Speelschema Britse Tour

Dit zou een fantastische avond moeten zijn, boordevol de heerlijke muziek van Gloria Estefan – de Latin-popster uit de jaren '80 met een stem die klinkt als een loepzuivere Madonna gemixt met Karen Carpenter, gezegend met het talent om de ene na de andere wereldhit te schrijven.  De productie afficheert zichzelf als een ‘nieuwe musical’, maar qua opzet is het eigenlijk niet meer dan een geënsceneerd praatprogramma in de trant van ‘en toen schreef ik...’.  Het script van Alexander Dinelaris vraagt ons mee te leven met hoe Gloria het gezicht (en de echtgenote) werd van de band van Emilio Estefan, de Miami Sound Machine, en hoe hun gezamenlijke doorzettingsvermogen en passie ervoor zorgden dat ze de overstap maakten van de Latin-markt naar de wereldwijde mainstream.  Maar eerlijk is eerlijk: hoewel regisseur Jerry Mitchell en de Latin-choreograaf Sergio Trujillo alles uit de kast halen, voelt de show zelden als meer dan een hoorcollege.  Ondanks, of misschien wel dankzij de nauwe betrokkenheid van de Estefans zelf, blijven de persoonlijkheden achter deze bijzondere reis ongrijpbaar, hoe graag zelfs de meest trouwe fans hen ook zouden willen doorgronden.  Uiteindelijk voelt de voorstelling afstandelijk en weinig meeslepend.

Hoe komt dat?  De show deed het heel behoorlijk op Broadway, maar succes aan de andere kant van de Atlantische Oceaan vertaalt zich niet altijd goed naar de Britse planken.  De verklaring voor het gebrek aan magie is volgens mij echter eenvoudiger.  Zelfs met de tekortkomingen in het script zou deze show veel beter tot zijn recht komen in een theater dat een fractie is van de omvang van het Coli; dan zou het contact met de zaal veel sterker zijn.  De muziek is immers fantastisch (onder leiding van Clay Ostwald met een tienkoppige liveband, inclusief enkele originele bandleden van Estefan) en de choreografie spat van het toneel.  Denk bijvoorbeeld aan 'Sunny Afternoon', ook een show met een flinterdun plot die volledig draait om de hits: als die productie in de enorme leegte van het Coliseum (met meer dan 2200 stoelen) was gezet, was het roemloos ten onder gegaan.  Maar in het Hampstead Theatre en daarna in het Harold Pinter (met zo'n 800 plaatsen) speelde de show twee jaar lang in het West End en trok daarna volle zalen tijdens de tournee, simpelweg door de intieme en levendige band met het publiek.

Dat is precies de toekomst die ik voor deze show voor me zie.  Met een paar scherpe tekstuele aanpassingen om de strijd meer te benadrukken, het schrappen van wat minder relevante biografische zijpaden en een uitgeklede bezetting en band, zou dit ook hier een groot succes kunnen worden.  Het was een inschattingsfout om de show in het Coliseum te programmeren.  Die fout zou de looptijd wel eens flink kunnen inkorten (tijdens de premièreavond was het volledige balkon – 500 plaatsen – gesloten, en in de Upper Circle was nog volop ruimte, zelfs met de nodige vrijkaarten in omloop; een grote, commerciële productie in deze zaal overleeft zulke cijfers niet), maar het hoeft niet het definitieve einde van de show te betekenen.

Ik hoop oprecht dat dat niet het geval is.  De vrouwelijke hoofdrol wordt vertolkt door de opwindende actrice Christie Prades, die een enorme aantrekkingskracht en tederheid uitstraalt.  Ze ziet eruit als de jonge Gloria en danst met explosieve energie tijdens de uptempo nummers; maar het zijn de prachtige ballads, enkele van de parels uit de popgeschiedenis zoals 'Anything For You' en 'When Someone Comes Into Your Life', waarin het uitzonderlijke talent van deze songwriter pas echt schittert.  Het script maakt van 'Here We Are' een duet, wat helaas minder goed werkt.  Haar tegenspeler George Ioannides heeft een charmante mediterrane uitstraling, maar als jonge acteur met relatief weinig podiumervaring komt hij wat houterig over.  De chemie ontbreekt en zijn zakelijke instinct komt niet uit de verf; hij lijkt nog niet het vermogen te hebben om een personage echt de zaal in te projecteren in een immens auditorium als dit.

Veel sterker is het schitterende optreden van Madalena Alberta als Gloria's moeder, Senora Fajardo.  Haar krachtige podiumpresentatie doet sterk denken aan 'Gypsy', die andere musical met een gespannen moeder-dochterrelatie als spil.  Haar rol is weliswaar korter, maar veel gelaagder geschreven, waardoor ze zowel de zachte als de harde kanten van haar personage kan laten zien.  Nog beter is de geweldige rol van oma Consuelo, gespeeld door Karen Mann, die in elke scène de show steelt en – cruciaal – de broodnodige humor in het stuk brengt.  Zodra zij niet op het toneel staat, wordt het script nogal plechtig en soms zelfs wat humorloos.

Van de andere spelers heeft Elia Lo Tauro als Gloria's vader, Jose, de bijna onmogelijke taak om een coherent personage neer te zetten in een handvol onsamenhangende scènes, een uitdaging die alleen maar groter wordt wanneer zijn personage zijn spraakvermogen verliest.  Aan het eind krijgt hij echter de kans om een van de mooiste nummers te zingen en bewijst hij dat hij een stem heeft die de ruimte aankan, zelfs als hij worstelt met hoe je popmuziek 'zingt' in zo'n groot theater.  Dat is geen gemakkelijke opgave; popmuziek is er niet voor gemaakt en de elektronische versterking lost dat maar deels op.  Carl Patrick doet het technisch prima in zijn twee rollen als Phil en Dr. Neuwirth.  De rest van de cast bestaat uit een energiek ensemble van 18 personen die alles spelen, van Cubaanse wasvrouwen tot Amerikaanse soldaten in Vietnam.  Hoewel al hun zang en dans uitstekend wordt uitgevoerd, helpt alle drukte en pose helaas niet om dichter bij de kern van de show te komen.  En dan zijn er nog twee kinderen – een meisje en een jongen – die her en der opduiken voor de nodige portie schattigheid.

Ja, de enscenering is prachtig, met slimme projecties van Darrel Maloney op het functionele decor van David Rockwell (waarbij de grote showband op een rijdend plateau over het podium manoeuvreert).  Het geheel wordt sfeervol en messcherp uitgelicht door Kenneth Posner, die overduidelijk probeert de kloof tussen het toneel en de zaal te dichten.  Datzelfde geldt voor het krachtige geluidsontwerp van SCK Sound Design en Andrew Keister.  Maar al deze inspanningen zijn tevergeefs.  Hoe harder de voorstelling probeert ons te raken, hoe minder overtuigend de boodschap overkomt.  Misschien dat we de show leuker zouden vinden als het tempo iets omlaag ging en de muziek voor zichzelf mocht spreken.  Zoals het er nu voorstaat, heeft de productie nog een flinke kluif aan het vinden van een publiek.