RECENSIE: One Jewish Boy, Trafalgar Studios 2 ✭✭✭

Ray Rackham recenseert Stephen Laughtons toneelstuk One Jewish Boy, dat nu is verhuisd naar Trafalgar Studios 2 en daar te zien is tot en met 4 april 2020.

One Jewish Boy

Trafalgar Studios 2

3 sterren

Reserveer tickets

One Jewish Boy, het Londense fringe-succes van toneelschrijver Stephen Laughton, heeft de overstap gemaakt naar West End. Het stuk verkent de cruciale momenten in een tienjarige relatie tussen een Joodse man en een niet-Joodse vrouw met een multiculturele achtergrond. Door op slimme wijze te spelen met de chronologie en het narratief, springt dit non-lineaire stuk heen en weer tussen verschillende momenten in de relatie. Er valt veel te prijzen, maar helaas verbloemen de vele kwaliteiten de fundamentele zwaktes niet volledig.

Jesse, een sympathieke Joodse jongen uit Highgate (Robert Neumark-Jones in een schitterende en levendige vertolking) en Alex (Asha Reid, die tegelijkertijd zelfverzekerd en heerlijk kwetsbaar is) proberen een leven op te bouwen. Ze worstelen met de dagelijkse beslommeringen en hun uiteindelijke rol als ouders, totdat hun veilige bestaan wordt overstemd door het lelijke gebrul van antisemitisme. Geschreven als een dringende reactie op de zeer reu00eble en wereldwijde toename van antisemitisme, vindt One Jewish Boy zijn kern in een aanval op Jesse. Hoewel we de fysieke daad niet volledig zien, is deze metaforisch verweven in de structuur van het stuk u2013 zowel in wat er wel als wat er niet wordt gezegd, en via aansprekende fysieke choreografie. De regie van Sarah Meadows is uiterst strak en houdt de vaart in dit tweepersoonsstuk. Het trendy decor en lichtontwerp van Georgia de Grey en Jack Weir laten zien hoe krachtig eenvoud en elegantie kunnen werken. Visueel oogt de productie actueel, urgent, urban en coherent. Er valt niet te twijfelen aan het vakmanschap van het team achter de schermen.

Laughtons script vertoont echter wat gebreken. Het stuk opent met een ruzie, en in bijna elke daaropvolgende scu00e8ne keren de personages terug naar een vorm van conflict, met te weinig momenten van rust of tederheid. Dit zorgt ervoor dat het publiek dreigt af te haken, ondanks het feit dat beide acteurs hard werken om hun personages sympathiek te maken. In het verkennen van de paranoia die Jesse volledig in zijn greep houdt na de eerdere antisemitische aanval, zitten zeker momenten van echte kracht. Maar door hem zo fel en onverzoenlijk neer te zetten, ontstaat er weinig ademruimte voordat de twee weer tegenover elkaar staan. In de intimiteit van Trafalgar 2 werkt dit minder goed; op sommige momenten voelt het alsof je per ongeluk getuige bent van een pijnlijke ruzie tussen een stel dat je wel herkent, maar nauwelijks kent. De lichtere momenten blijven wat oppervlakkig: "Ik ben geobsedeerd door Rightmove, het is net Tinder voor getrouwde mensen", grapt een van hen, terwijl elders wordt opgemerkt dat een gedeelde woning misschien wel karakter heeft, maar geen eigen badkamer. Deze 'truttigheid' staat in zo'n schril contrast met de woede en bitterheid in de rest van het stuk, dat het soms onsamenhangend aanvoelt.

Het valt niet te ontkennen dat het stuk emotioneel hard binnenkomt. Het is deskundig vormgegeven door een getalenteerd creatief team en prachtig gespeeld door twee uitstekende acteurs. Maar door de focus zo sterk op het 'nu' te leggen u2013 en bij vlagen de kant van een soapserie op te gaan u2013 lijkt Laughton te weinig te hebben nagedacht over de houdbaarheid op de lange termijn. Al met al is het een goed stuk dat absoluut gezien moet worden. 

RESERVEER TICKETS VOOR ONE JEWISH BOY