RECENZJA: One Jewish Boy, Trafalgar Studios 2 ✭✭✭

Ray Rackham recenzuje sztukę Stephena Laughtona „One Jewish Boy”, która przeniosła się na scenę Trafalgar Studios 2, gdzie będzie wystawiana do 4 kwietnia 2020 roku.

One Jewish Boy

Trafalgar Studios 2

3 Gwiazdki

Zarezerwuj bilety

„One Jewish Boy”, hit londyńskiej sceny fringe autorstwa Stephena Laughtona, trafił na West End. Sztuka zgłębia kluczowe momenty z dziesięcioletniego związku Żyda i niebędącej Żydówką kobiety o mieszanym pochodzeniu. Dzięki przemyślanej zabawie chronologią i narracją, ta nieliniowa opowieść przeskakuje w przód i wraca do różnych etapów ich relacji, oferując wiele powodów do uznania. Niestety, liczne zalety nie do końca maskują pewne fundamentalne wady.

Jesse, sympatyczny żydowski chłopak z Highgate (w tej roli olśniewający i pełen energii Robert Neumark-Jones) oraz Alex (Asha Reid, jednocześnie pewna siebie i urzekająco wrażliwa) starają się budować wspólne życie, zmagając się z trudami codzienności i rodzicielstwem, gdy w ich bezpieczny świat wdziera się brutalny antysemityzm. Napisana jako pilna odpowiedź na realny, globalny wzrost nastrojów antysemickich, sztuka koncentruje się wokół napaści na Jessego. Choć nie widzimy samego ataku bezpośrednio, jest on metaforycznie wpisany w tkankę utworu – poprzez to, co zostaje powiedziane, przemilczane, a także dzięki sugestywnemu ruchowi scenicznemu. Precyzyjna reżyseria Sarah Meadows sprawia, że ten dwuosobowy spektakl toczy się w szybkim tempie, a nowoczesna scenografia i światło autorstwa Georgii de Grey i Jacka Weira podkreślają piękno prostoty i elegancji formy. Wizualnie spektakl jest aktualny, bardzo miejski i spójny. Nie ma wątpliwości co do wysokiej klasy twórców pracujących za kulisami.

Sam tekst Laughtona ma jednak swoje słabe punkty. Sztuka zaczyna się od kłótni, a niemal każda kolejna scena opiera się na sporze w rożnej formie, oferując zbyt mało chwil wytchnienia. W efekcie widz może stać się obojętny wobec bohaterów, mimo ogromnego wysiłku aktorów, by zyskali oni sympatię. Badanie paranoi, która po ataku trawi Jessego (w wykonaniu Neumark-Jonesa), miewa momenty prawdziwej siły i głębi. Jednak pisząc go jako tak radykalnego mówcę, autor daje postaciom niewiele czasu na refleksję, zanim znów skoczą sobie do gardeł. W kameralnej przestrzeni Trafalgar 2 nie zawsze się to sprawdza – momentami widz może odnieść wrażenie, że przypadkiem stał się świadkiem niezręcznej awantury pary, którą kojarzy, ale słabo zna. W lżejszych momentach utwór pozostaje dość bezpieczny: „Mam obsesję na punkcie portalu Rightmove, to jak Tinder dla małżeństw” – rzuca jedno z nich; innym razem ktoś zauważa, że współdzielenie mieszkania może mieć swój urok, ale brakuje w nim „własnej łazienki”. Ta specyficzna naiwność stoi w całkowitej sprzeczności z gniewem i jadem dominującym w sztuce, przez co wydaje się ona niespójna i pozbawiona celu.

Nie da się zaprzeczyć, że sztuka uderza w bardzo emocjonalne tony, jest fachowo przygotowana przez utalentowany zespół kreatywny i pięknie zagrana przez dwójkę świetnych aktorów. Jednak skupiając się tak bardzo na tym, co „tu i teraz”, a momentami ocierając się o operę mydlaną, Laughton nie pomyślał wystarczająco o ponadczasowości dzieła. Ostatecznie jest to jednak dobra sztuka, którą warto zobaczyć.

ZAREZERWUJ BILETY NA SPEKTAKL ONE JEWISH BOY