RECENSIE: The Quentin Dentin Show, Tristan Bates Theatre ✭✭✭✭

Luke Lane in The Quentin Dentin Show. Foto: Lidia Crisafulli The Quentin Dentin Show Tristan Bates Theatre

24 juni 2017

4 Sterren

Boek Nu

Dit is op dit moment de beste nieuwe voorstelling in Londen, en je zou wel gek zijn als je deze mist. Ga direct naar de kassa. Verspil geen tijd aan de rest van deze recensie; boek eerst die kaarten en kom dan rustig terug om te lezen waarom.

Het programmaboekje vertelt ons dat dit al de achtste productie van de show is in minder dan drie jaar tijd. Het moet dus wel de meest zorgvuldig doorontwikkelde nieuwe Britse musical van dit moment zijn. Hoeveel producties verschijnen er niet die matig zijn en vervolgens weer geruisloos van het toneel verdwijnen? Dat geldt niet voor dit stuk; het is nooit lang weggeweest. Bovendien is dit een van de eerste projecten van het producenten- en songwriter-duo Hannah Elsy en Henry Carpenter. Terwijl zij aan de show schaven, groeien ze zelf ook mee: ze zijn immers nog geen 25. En toch staan ze hier in West End met nieuw werk, in samenwerking met gevestigde namen: deze versie is geregisseerd door Adam Lenson en het script is mede geschreven door Tom Crowley. Met Lensons reputatie voor het stellen van kritische vragen bij nieuw werk en Crowleys fantastische regie van ‘Shock Treatment’ bij The King’s Head Theatre, waren de verwachtingen hooggespannen.

De cast van The Quentin Dentin Show.

Verrassend genoeg lijken Lenson en Crowley niet veel te hebben veranderd aan wat er al stond. De versie die we hier zien is min of meer dezelfde als voorheen: hele scènes worden op bijna identieke wijze gespeeld en de plotstructuur is grotendeels intact gebleven (zelfs de energieke, zij het wat generieke choreografie van Caldonia Walton is nagenoeg ongewijzigd). Gezien het feit dat het creatieve team prima in staat is om materiaal te transformeren, is deze behoudende aanpak opmerkelijk. Men vraagt zich af wat de reden hiervoor is.

Niet dat het script en de enscenering geen kritische blik van buitenaf konden gebruiken. Momenteel vechten twee uitersten om de aandacht van het publiek. Enerzijds is er de ‘realiteit’ van Nat (een pittige Shauna Riley, die zichtbaar gegroeid is in haar rol) en Keith (nieuwkomer Max Panks, die zijn best doet om diepgang te geven aan een nogal ondankbare rol): ondanks hun gebreken zijn zij herkenbare personages in een appartement dat de vaste locatie vormt. Daartegenover staan de indringers onder leiding van het titelpersonage – een mysterieuze, fantoomachtige en mogelijk buitenaardse verschijning – en zijn ‘Friends’, eendimensionale handlangers in witte overalls. Deze indringers hebben ook de band aan hun zijde, die eveneens in het wit gekleed als onderdeel van het meubilair rond de kamer staan (en er nog vermoeider uitzien dan het zingende en dansende duo Lottie-Daisy Francis en Freya Tilly). Het 'waarom' blijft helaas wat vaag.

Het ensemble van The Quentin Dentin Show

Hoewel 'The Quentin Dentin Show' gepresenteerd wordt als een kitscherig tv-programma, vindt alles plaats in een woonkamer. Een scriptmatige keuze die niet helemaal uit de verf komt. Doordat alles zich in één ruimte afspeelt, wordt er vooral gepraat over wie ze zijn en wat ze doen, in plaats van dat we ze daadwerkelijk in actie zien. Bovendien zijn Nat en Keith vooral passieve ontvangers van alles wat Quentin Dentin op hen afvuurt. We krijgen geen inkijkje in zijn achtergrond of de aantrekkingskracht van zijn wereld, behalve via lange monologen in de woonkamer die als zang- en dansnummers worden gepresenteerd (overigens erg sterke nummers, maar de context ontbreekt). Zelfs Marlowe wist bij 'Doctor Faustus' dat hij zijn slachtoffer uit de studeerkamer moest krijgen om de aandacht van het publiek vast te houden. Gelukkig kun je dit alles negeren zodra de band begint te spelen.

En wat een band! Carpenter leidt de boel op toetsen – en dat doet hij verdomd goed – versterkt door gitaarlegende Mickey Howard en Archie Wolfman op drums. Het is een fantastisch trio dat op zichzelf al een bezoek waard is, mede dankzij het uitstekende geluidsontwerp van Ethan James en Carpenter. Henry Carpenters nieuwe nummers bewijzen dat hij een van de sterkste nieuwe talenten in de Britse musicalwereld is. In de drie jaar dat hij aan deze score werkt, heeft hij enorme sprongen gemaakt. Nadat hij de rol zelf speelde in Edinburgh, heeft hij nu ook de ‘ziel’ van het stuk gevonden, met een warmte die helaas in het script of de regie nog te weinig weerspiegeld wordt; die voelen soms nog aan als een gimmick-achtige studentenvoorstelling.

De cast van The Quentin Dentin Show. Foto: Lottie-Daisy Francis

Bijna elk nummer komt luid en duidelijk binnen. De liedjes voelen eerlijk en vormen de emotionele kern van de show. Dat de personages zelf soms wat achterblijven, ligt niet aan de acteurs. Ze zijn stuk voor stuk getalenteerd, maar Luke Lane (als Quentin) lijkt te vaak een imitatie van Tim Curry uit ‘The Rocky Horror Show’ neer te zetten door constant met zijn handen voor zijn borst te staan. Dat werkt voor een scène, maar niet voor de hele voorstelling. Lane is een acteur met veel meer in zijn mars, en dat zijn lichaamstaal hem nu zo stijf en ongenaakbaar maakt terwijl hij een verleider moet zijn, klopt simpelweg niet.

Dan is er nog ‘de mysterieuze stem’ (Freddie Fullerton). We horen deze entiteit vaak, maar blijven in het ongewisse over het wie en waarom. Is het een knipoog naar ‘Night of the Living Dead’? En waarom is deze stem al in de woonkamer aanwezig voordat er überhaupt iets gebeurt? Zelfs ‘The Brain Machine’, voorheen een angstaanjagend onderdeel, mist nu zijn impact. Er zijn te veel losse, vreemde elementen waardoor er geen overtuigende ‘andere wereld’ ontstaat. Lichtontwerper Lars Davidson doet wat hij kan met de middelen die hij heeft, maar kan de regie niet in zijn eentje redden.

Mijn advies: vergeet al die kritiekpunten. Wat je bijblijft van deze show is de waanzinnige score. Nummers als ‘The Quentin Dentin Show’, ‘Holiday’ en ‘Life Is What You Want It To Be’ zijn simpelweg fantastisch. De zeventien nummers vormen samen de beste nieuwe score van de afgelopen jaren in de Britse musicalwereld. Ja, dat lees je goed. Het is een absolute knaller. Je zult enorm blij zijn dat je dit gehoord hebt. Laten we hopen op een cast-album, want deze muziek moet bewaard blijven. Het rockt!

Tot 29 juli 2017

BOEK NU VOOR THE QUENTIN DENTIN SHOW