RECENSIE: Reputation, The Other Palace Studio Londen ✭

Julian Eaves recenseert Reputation u2013 een nieuwe musical van Alick Glass, nu te zien in The Other Palace London.

Jeremy Secomb als Freddie Larceny. Foto: Donato Reputation

The Other Palace Studio

6 november 2019

1 Ster

Boek Nu

Toen ik na de premiu00e8re naar buiten liep, spookte er u00e9u00e9n vraag door mijn hoofd: waarom zou iemand dit eigenlijk willen zien? Ik bedoel, als ze eenmaal weten hoe het u00e9cht is? Uiteindelijk werd het antwoord op dit raadsel duidelijk: omdat ze een vriend of u2013 waarschijnlijker u2013 een familielid zijn van de schrijvers, makers en producenten. Ik kan geen enkele andere omstandigheid bedenken waarin een bezoek als noodzakelijk of wenselijk zou worden beschouwd.

Het gebeurt niet elke dag dat er een voorstelling voorbijkomt die zu00f3 slecht is. Maar hier is hij dan: een oersaaie pastiche van een musicalkomedie uit de jaren 30 die, in een wanhopige poging om tot dramatisch leven te komen, niet terugdeinst voor elk uitgekauwd clichu00e9, versleten situatie of karaktertrope. Alles is aan elkaar geplakt met weinig oog voor dramatische vorm of geloofwaardigheid, volgepropt met een flinke handvol (meestal, maar niet allemaal) musicalnummers in periode-stijl, en af en toe onderbroken door koortsachtige, overdreven dansscu00e8nes.

Tamsyn Salter en de dames van een etiquetteklas. Foto: Donato

De liedjes, gecomponeerd gedurende vele jaren van artistieke inactiviteit door componist-tekstschrijver en gepensioneerd marketingdirecteur Alick Glass, vertonen u2013 heel af en toe u2013 een zeker tekstueel talent; sommige coupletten rijmen op een aangename en zelfs charmante manier. Glass slaagt er echter zelden in om de discipline op te brengen die nodig is voor volledige nummers van diezelfde kwaliteit; hij laat te veel details toe die simpelweg niet van hetzelfde kaliber zijn. Wat de melodieu00ebn betreft, leent hij iets te gretig van bestaande voorbeelden: een Franstalig 'chanson triste' lijkt bijvoorbeeld meer op het origineel 'Autumn Leaves' dan ik zou durven riskeren bij een zichzelf respecterende auteursrechtenadvocaat.

En dat is, cynisch genoeg, precies waar het over gaat. Dit is de zoveelste hervertelling van het 'ik-stuurde-een-verhaal-naar-een-tijdschrift-en-ze-verkochten-het-zonder-mijn-toestemming-of-vergoeding-aan-Hollywood'-model. Glass werkte samen met zijn dochter Suzanne aan het script, wat een invuloefening is geworden waarbij de uitleg (expositie) altijd de boventoon voert en dramatische structuur, of simpele dramaturgie, een verre herinnering is. Een tijdje dacht ik nog na over alle aanwijzingen die ik de auteurs zou kunnen geven om de rotzooi die ze hebben gecreu00eberd op te ruimen, maar na ongeveer 15 minuten was ik zo overweldigd door de problemen die ze voor zichzelf hadden veroorzaakt, dat ik het opgaf.

In het programmaboekje vermeldt Glass dat Sammy Cahn hem 35 jaar geleden adviseerde om een componist te zoeken en 'te proberen een musical voor het toneel te schrijven, hoe moeilijk het ook is en hoe lang het ook duurt'. Nou, nog geen reden om op te geven dus. (Tekenend is echter dat Cahn hem niet aanraadde om zijn u00e9igen muziek te gebruiken, wat hij hier wel doet, ongeacht hoeveel het lijkt op het werk van andere componisten.)

De cast bestaat uit veteranen uit het vak of nieuwkomers, en ze doen wat ze kunnen om deze rommel nog enigszins toonbaar te maken. Ze lijken zich maar al te goed bewust van het feit dat het materiaal waarmee ze moeten werken een allegaartje is van andere shows: Jeremy Secomb moet flarden laten zien van de sluwe advocaat uit 'Chicago', gemengd met de roofzuchtige krantenredacteur uit 'Sweet Smell of Success'; Cory Peterson moet een reeks 'patter songs' u00e0 la Gilbert en Sullivan afstoffen; Maddy Banks moet emotie na emotie tonen als de onderdanige aspirant-romanschrijver die een succesverhaal pent (vader en dochter Glass schuwen een conservatieve en misogyne weergave van vrouwen niet... mocht iemand daar tegenwoordig nog trek in hebben op het toneel u2013 ik in elk geval niet).

Maddy Banks en ensemble. Foto: Donato

En ga zo maar door. Ed Wade mag zijn prachtige lichte tenor laten horen in een lied dat een vervanger is voor 'On The Street Where You Live' uit My Fair Lady u2013 of is het 'Too Many Tomorrows'? u2013 maar dan lang niet zo goed als het origineel. Lauren Ingram, Charlie Cavanagh en debutanten Charlie Dennis, Eleanor Tollan en Priscille Grace vormen een hardwerkend vrouwelijk ensemble dat hun best doet om de moeizame choreografie van Tamsyn Salter zo natuurlijk en menselijk mogelijk te laten lijken (Salter zelf moet invallen als de 'etiquettelerares'... ik zei toch dat elk clichu00e9 aanwezig was). Muziekprofessional Warren Wills leidt het degelijke trio en u2013 veel minder overtuigend u2013 regisseert het stuk; een andere rot in het vak, Nick Richings, verzorgt het licht.

Normaal gesproken probeer je bij een nieuwe musical vriendelijk te zijn, maar in dit geval zou dat simpelweg onjuist zijn. Dit zijn mensen die echt beter zouden moeten weten. Ze hebben onlangs een workshop gehad bij Pineapple Studios en tegen die tijd hadden ze al moeten merken dat de show in grote problemen verkeert. Het is alleen maar eerlijk om potentiu00eble bezoekers te waarschuwen dat, mochten ze besluiten om zelf poolshoogte te gaan nemen, zu00edj degenen zijn die in de problemen komen.

Tot 14 november