RECENSIE: Road Show, Union Theatre ✭✭✭

Road Show

The Union Theatre

10 februari 2016

3 sterren

Boek Tickets Stephen Sondheim is zonder twijfel een van de grootste levende liedjesschrijvers en zijn bijdragen aan het musicalmilieu zullen nog decennia lang gekoesterd worden. Helaas behoort Road Show niet tot zijn allerbeste werk, al zorgt de inventieve en solide uitvoering van The Union Theatre voor een prettige avond uit, mits je bereid bent de ongeloofwaardigheid van het verhaal soms even weg te wuiven.

Road Show vertelt het verhaal van de broers Meisner, Addison (Howard Jenkins) en Wilson (Andre Refig), die hun weg proberen te vinden in het Amerika van de eeuwwisseling. Nadat hun vader (Steve Watts) overlijdt en hen op het hart drukt 'the road' naar fortuin te volgen, verlaten ze Californië om goud te gaan zoeken in Alaska. Het harde werk van Addy op hun claim levert hem een klein fortuin op, maar zijn band met Willie verslechtert snel nadat de laatste de volledige claim in een handomdraai verspeelt met een potje poker. Willie ruilt de rest vervolgens in voor een saloon, waarna een woedende Addy vertrekt met zijn helft van de winst. Na een reeks ongelukkige investeringen zoekt Addy zijn geluk als architect in Palm Beach, waar hij verliefd wordt op Hollis (Joshua LeClair), die droomt van een nabijgelegen kunstenaarskolonie. Al snel is Addy gelukkiger en succesvoller dan hij ooit had durven dromen. Maar wanneer Willie weer opduikt met een dubieus plan om een stad vol te bouwen met Addy's ontwerpen, kan hij de charmes van zijn broer niet weerstaan.

In narratief opzicht is Road Show als een weelderig landhuis gebouwd op een wankel fundament. Er zijn sterke motieven aanwezig, vaak ondersteund door meeslepende musicalnummers. De verslavingsgevoelige en zelfdestructieve persoonlijkheid van Willie wordt prachtig geschetst in 'The Game', terwijl Addy's aanpakkersmentaliteit en eerlijke ondernemerschap op komische en slimme wijze vormkrijgen in de opzwepende montage 'Addison’s Trip'. Op zulke momenten zien we flitsen van Sondheims genialiteit, waarbij de karakters zich op een prikkelende en plot-versnellende manier blootgeven.

Zodra je dit landhuis echter binnenstapt, beginnen de vloerdelen te kraken. Het hoge tempo van de musical – met een speelduur van slechts 100 minuten – vereist dat Addy's gebouwen als paddenstoelen uit de grond schieten, en het is lastig om mee te leven met een personage dat in één vingerknip van niets naar alles gaat. De relatie tussen Addy en Hollis lijdt eveneens onder een gebrek aan verhalende diepgang. Op sommige momenten wordt het door beide acteurs prachtig neergezet, en hun duet 'The Best Thing That Ever Has Happened' is een schitterende weergave van hun levensvervullende liefde.

Desondanks is de relatie nooit volledig overtuigend, ondanks de grote inzet van Jenkins en LeClair. Willie dringt zich met zoveel gemak weer binnen in Addy's leven dat Hollis er net zo goed niet had kunnen zijn. Addy's eerlijke inborst en zijn toewijding aan Hollis lijken te verdampen door één woord van zijn broer – wat thematisch interessant is, maar inconsistent overkomt. Het potentiële drama tussen de twee mannen in Addy's leven wordt niet geholpen door het feit dat Hollis' plannen voor de kunstenaarskolonie vaag blijven of zelfs wat zelfingenomen overkomen. Hierdoor voelt de keuze die Addy moet maken niet als een strijd tussen hart en ambitie, maar meer als een 'keuze uit twee kwaden'. We weten dat hij voor Hollis zou moeten kiezen, maar naarmate hun liefde onverklaarbaar vervaagt, voelen we als publiek niet echt een vreugdevolle ontlading.

Ondanks de gebreken in het verhaal is de productie zelf erg vermakelijk. Het spel en de zang zijn uitermate solide, met incidentele uitschieters. Refig is zeer overtuigend als de charismatische sjacheraar Willie, en Jenkins vertolkt Addy met een bewonderenswaardige passie, vol lagen van ambitie en frustratie. LeClairs weemoedige, wat naïeve Hollis is een charmante verschijning, terwijl Watts en Cathryn Sherman (als Mama Meisner) het nodige gewicht geven aan hun kleine maar cruciale rollen.

Wat deze productie echt naar een hoger niveau tilt, is het eenvoudige maar zeer effectieve decorontwerp van Nik Corrall. Centraal op het podium staat een enorme spiegel die ofwel de acteurs reflecteert, ofwel een cast van personages daarachter onthult. Dit wordt bijzonder goed ingezet wanneer Willie en Addy hun nieuwe stad promoten op de radio; de bedachtzame reactie van Hollis op de uitzending staat op de voorgrond, terwijl we op de achtergrond Willie zijn propagandapraatje zien houden, waarbij de spiegel hem fysiek loskoppelt van de realiteit. Tegelijkertijd herinnert het stoffige decor, dat doet denken aan een goed ingerichte maar liefdeloze kamer, ons voortdurend aan de vergankelijkheid van rijkdom. Dit staat in scherp contrast met de energieke bewegingen van het uitstekende ensemble, dat dienstdoet als de visuele weergave van de hoop en ambities van de personages.

Road Show bevat een aantal sterke thema's en de broers Meisner zijn vermakelijk gezelschap. Hoewel de musical zijn belofte niet helemaal waarmaakt en het verhaal soms frustreert, biedt deze productie een onderhoudende avond in een van de fijnste Londense fringe-theaters. Road Show is tot 5 maart 2016 te zien in het Union Theatre. Boek nu

Productiefoto's: Scott Rylander