RECENSIE: Romeo and Julie, National Theatre ✭✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Romeo and Julie, nu te zien in het National Theatre in Londen.

Callum Scott Howells en Rosie Sheehy. Foto: Marc Brenner Romeo and Julie.

National Theatre.

23 februari 2023

5 sterren

BOEK TICKETS

Deze coproductie met het Sherman Theatre in Cardiff sluit zich aan bij Sheffield's Standing At The Sky’s Edge op de podia van het National en geeft daarmee een oprechtere invulling aan de naam 'National'. Beide stukken stellen de zorgen van de arbeidersklasse centraal en overstijgen hun lokale context om universele verhalen te vertellen over klasse-vooroordelen, onderwijsachterstanden en de liefde. Gary Owens prachtige nieuwe stuk speelt zich af in Splott, een specifieke wijk in Cardiff waar de omliggende stad vaak op neerbuigt, maar waar een hechte gemeenschap leeft. Owens kent Splott niet alleen op zijn duimpje, hij begrijpt het bloed dat erdoorheen stroomt. Romeo is een achttienjarige alleenstaande vader, vastbesloten om zijn babydochter op te voeden. In een schitterende omkering van verwachtingen straalt de liefde voor zijn meisje van hem af – van giftige mannelijkheid is hier geen sprake. Zijn moeder is een zware alcoholist en wanneer Julie hem voor het eerst ontmoet in een café, denkt ze dat hij dakloos is. Zij staat op het punt naar de Universiteit van Cambridge te gaan; haar ambitie om astrofysicus te worden ontstond al toen ze twaalf was. Ze wonen slechts een paar straten van elkaar vandaan, maar hun werelden zijn mijlenver verwijderd qua klasse en toekomstverwachtingen.

De cast van Romeo and Julie. Foto: Marc Brenner

De uitdagingen waar deze 'star-crossed lovers' voor staan, zijn volledig geworteld in de klassenstructuur, ouderlijke verwachtingen en ambities, en een onderwijskloof die hen al stevig in de sociale pikorde heeft geplaatst. De cast is uitmuntend. Als Romeo draait Callum Scott Howells zijn lichaam mee met de langgerekte klinkers en klanken van een zeer specifiek Welsh accent; hij is hartverscheurend in zijn zachtheid en zijn verlangen naar een betere toekomst, toegewijd aan zijn dochter en later aan Julie. Rosie Sheehy is vlijmscherp als Julie, vastberaden om te slagen maar met een gebrek aan realiteitszin; beiden raken perfect de humor én de tristesse van het stuk. Tegen de tijd dat ze in de eerste helft toekomen aan 'Netflix and chill' en kokosolie, ben je op slag verliefd op ze allebei. Als Barb zet Catrin Aaron haar oordelende alcoholisme perfect neer, zonder ook maar één keer in een karikatuur te vervallen; sterker nog, sommige van haar inzichten zijn zeer wijs. In de eerste akte lijken de ouders van Julie nog in de marge te staan, maar in het tweede deel komen ze volledig tot hun recht, vooral wanneer Kath vertelt wat voor werk ze doet en we een prachtig commentaar op de zorgsector krijgen. Zelfs wanneer Paul Brennen, als Julie's vader, de confrontatie aangaat met Romeo, eindigt hij met een bemoedigend kneepje in zijn schouder. Dit is geen boos toneelstuk, en juist daardoor is het krachtiger; het is doordrenkt van passie en diep ontroerend.

Anita Reynolds (Kath) en Paul Brennan (Col). Foto: Marc Brenner

Rachel O’Riordan bewijst keer op keer wat een scherpzinnig regisseur ze is; het stuk ademt prachtig. Het neon-ontwerp van Hayley Grindle hangt boven het podium als krabbels en onopgeloste problemen. Mijn enige puntje van kritiek is dat de muziek tijdens de scènewisselingen vaak vloekt met de gevoeligheid van de scènes, wat me even uit de betovering van dit sublieme script haalt. Maar naar mijn mening is dit de beste 'working class' romance sinds Beautiful Thing. Cardiff staat iets moois te wachten.