ELEŞTİRİ: Romeo ve Julie, National Theatre ✭✭✭✭✭

Paul T Davies, Londra National Theatre'da sahnelenen Romeo ve Julie oyununu değerlendiriyor.

Callum Scott Howells ve Rosie Sheehy. Fotoğraf: Marc Brenner Romeo ve Julie.

National Theatre.

23 Şubat 2023

5 Yıldız

BİLET AYIRT

Cardiff’teki Sherman Theatre ile ortaklaşa düzenlenen bu yapım, Sheffield imzalı Standing At The Sky’s Edge ile birlikte National Theatre sahnelerinde, topluluğun adındaki o 'ulusal' kimliğini daha sadık bir şekilde temsil ediyor. Her iki yapım da merkezine işçi sınıfının meselelerini alıyor; yerelliğin ötesine geçerek sınıf ayrımcılığı, eğitimde fırsat eşitsizliği ve aşk gibi evrensel temaları işliyor. Gary Owen’ın bu görkemli yeni oyunu, Cardiff’in çevresi tarafından sıkça hor görülen ama içinde güçlü bir toplum barındıran Splott bölgesine odaklanıyor. Owen, Splott’u sadece avucunun içi gibi bilmekle kalmıyor, oranın damarlarındaki kanın akışını hissediyor. On sekiz yaşındaki bekar bir baba olan Romeo, bebek kızını büyütmeye kararlı. Beklentilerin aksine, toksik maskülenlikten uzak bir sevgiyle kızına bağlı. Annesi ağır bir alkolik ve Julie onunla ilk kez bir kafede karşılaştığında onu evsiz sanıyor. Oysa Julie, on iki yaşından beri hayalini kurduğu astrofizikçi olma tutkusuyla Cambridge Üniversitesi’ne gitme yolunda. Birbirlerine sadece birkaç sokak mesafede yaşıyorlar; ancak sosyal sınıf ve gelecekten beklentiler açısından aralarında koca bir dünya var.

Romeo ve Julie oyuncu kadrosu. Fotoğraf: Marc Brenner

Bu 'talihsiz aşıkların' karşılaştıkları zorluklar tamamen sınıfsal yapıyla, ailevi beklentilerle ve onları belli bir hiyerarşiye hapseden eğitim uçurumuyla ilgili. Oyuncu kadrosu ise muazzam. Romeo rolünde Callum Scott Howells, özgün bir Galler aksanının o uzayan sesli harfleri ve tınısıyla vücudunu bütünleştirirken; nezaketiyle, güzel bir gelecek arayışıyla, önce kızına sonra Julie’ye olan bağlılığıyla yürek burkuyor. Rosie Sheehy, Julie rolünde cin gibi zeki ve başarıya odaklı; her ne kadar gerçeklik duygusunda eksikler olsa da her iki oyuncu oyunun hem mizahını hem de hüznünü harika yansıtıyor. İlk perdenin ortalarına gelindiğinde, 'Netflix and chill' ve Hindistan cevizi yağı sahneleriyle her ikisine de hayran kalıyorsunuz. Barb rolünde Catrin Aaron, yargılayıcı alkolik profilini asla karikatürize etmeden, aksine bazı bilgece gözlemleriyle ustaca canlandırıyor. İlk perdede Julie’nin ebeveynleri daha geri planda kalsa da, ikinci yarıda özellikle Kath’in işini açıklamasıyla bakım emeği üzerine yapılan harika yorumlar eşliğinde ön plana çıkıyorlar. Paul Brennen, Julie’nin babası olarak Romeo ile yüzleştiğinde bile sonunda omzunu sıkıyor. Bu, öfkeden beslenen bir oyun değil; tutkulu ve derin bir duygu yoğunluğuna sahip olması onu çok daha güçlü kılıyor.

Anita Reynolds (Kath) ve Paul Brennan (Col). Fotoğraf: Marc Brenner

Yönetmen Rachel O’Riordan, oyunun nefes almasını sağlayarak ne kadar keskin bir gözü olduğunu bir kez daha kanıtlıyor. Hayley Grindle’ın karalamalar ve çözülmemiş sorunları andıran neon tasarımı sahnenin üzerinde asılı duruyor. Tek şikayetim, sahne geçişlerindeki müziğin sahnelerin o hassas dokusuyla çoğu zaman çelişmesi ve beni bu muazzam metnin büyüsünden koparması. Yine de bana göre bu oyun, Beautiful Thing'den bu yana sergilenen en iyi işçi sınıfı aşk hikayesi. Cardifflileri harika bir yapım bekliyor.