RECENZJA: Romeo and Julie, National Theatre ✭✭✭✭✭

Paul T Davies recenzuje spektakl Romeo i Julia (Romeo and Julie), wystawiany obecnie w National Theatre w Londynie.

Callum Scott Howells i Rosie Sheehy. Fot. Marc Brenner Romeo i Julia.

National Theatre.

23 lutego 2023

5 gwiazdek

REZERWACJA BILETÓW

Ta koprodukcja z Sherman Theatre w Cardiff dołącza do wystawianego na deskach National spektaklu Sheffield pt. Standing At The Sky’s Edge, sprawiając, że przymiotnik „Narodowy” w nazwie teatru nabiera pełniejszego znaczenia. Obie te sztuki w samym sercu stawiają problemy klasy robotniczej i obie wykraczają poza lokalny kontekst, by opowiedzieć uniwersalne historie o uprzedzeniach klasowych, nierównościach w edukacji i miłości. Wspaniała nowa sztuka Gary'ego Owena rozgrywa się w konkretnej dzielnicy Cardiff – Splott, często wyszydzanej przez resztę miasta, lecz zamieszkałej przez silną społeczność. Owen nie tylko zna Splott jak własną kieszeń; on zna krew tętniącą w jej żyłach. Romeo to osiemnastoletni samotny ojciec, zdeterminowany, by wychować córeczkę. W cudowny sposób przełamuje on schematy – promienieje miłością do swojego dziecka, próżno tu szukać toksycznej męskości. Jego matka to „zatwardziała alkoholiczka”, a kiedy Julia spotyka go po raz pierwszy w kawiarni, bierze go za bezdomnego. Ona sama wybiera się na Uniwersytet Cambridge; ambicja zostania astrofizykiem zrodziła się w niej, gdy miała dwanaście lat. Mieszkają zaledwie dwie ulice od siebie, ale pod względem klasy społecznej i oczekiwań dzielą ich lata świetlne.

Obsada spektaklu Romeo i Julia. Fot. Marc Brenner

Wyzwania, przed którymi stają ci „kochankowie spod nieszczęśliwej gwiazdy”, wynikają bezpośrednio ze struktury klasowej, oczekiwań rodziców, ambicji oraz przepaści edukacyjnej, która już zdążyła ich mocno osadzić w społecznej hierarchii. Obsada jest wybitna. Callum Scott Howells jako Romeo wygina swe ciało w rytm przeciągłych samogłosek i charakterystycznego walijskiego akcentu; jest rozdzierający w swojej łagodności i potrzebie lepszego jutra, oddany córce, a potem Julii. Rosie Sheehy jako Julia jest bystrym „żywym srebrem” – zdeterminowana, by odnieść sukces, choć oderwana od rzeczywistości. Oboje idealnie trafiają w komizm sztuki, jak i w jej smutek. Zanim jeszcze w pierwszej połowie dojdą do sceny z Netfliksem, relaksem i olejem kokosowym, widz zdąży się w nich bez reszty zakochać. Catrin Aaron jako Barb idealnie wyważa postać oceniającej alkoholiczki, ani razu nie popadając w karykaturę; co więcej, niektóre z jej spostrzeżeń są niezwykle trafne. W pierwszym akcie rodzice Julii wydają się być na marginesie, ale w pełni rozkwitają w drugiej części, zwłaszcza gdy Kath wyjawia, czym się zajmuje, co stanowi wspaniały komentarz na temat pracy w opiece. Nawet gdy Paul Brennen, jako ojciec Julii, konfrontuje się z Romeo, kończy się to przyjacielskim uściśnięciem ramienia. To nie jest gniewna sztuka i w tym tkwi jej siła; kipi z niej pasja i jest głęboko poruszająca.

Anita Reynolds (Kath) i Paul Brennan (Col). Fot. Marc Brenner

Rachel O’Riordan po raz kolejny udowadnia, jak wnikliwą jest reżyserką – sztuka „oddycha” tu w pięknym tempie. Neonowa scenografia Hayley Grindle wisi nad sceną niczym bazgroły i nierozwiązane problemy. Moim jedynym zastrzeżeniem jest muzyka podczas zmian scen, która często gryzie się z delikatnością nastroju, wyrywając mnie z zachwytu nad tym genialnym tekstem. Mimo to, w mojej opinii, jest to najlepszy romans z życia klasy robotniczej od czasu „Beautiful Thing”. Cardiff czeka prawdziwa uczta.