RECENSIE: Seth Concert Series met Judy Kuhn, online te streamen ✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert de Broadway-legende Judy Kuhn tijdens haar online optreden met Seth Rudetsky als onderdeel van de Seth Concert Series.

Seth Rudetsky en Judy Kuhn The Seth Concert Series: Seth Rudetsky met Judy Kuhn

Zondag 20 en maandag 21 september online

4 Sterren

Seth's Website

'The Best Is Yet to Come' (Cy Coleman/Carolyn Leigh) was een heerlijke opener voor deze nieuwste aflevering van de New Yorkse wijsneus Seth Rudetsky en zijn nieuwste Broadway-diva, Judy Kuhn.  Haar krachtige stem, met een kloppende ondertoon in het borstregister die jarenlang vertolken van showtunes verraadt, bezit een robijnachtige warmte. Het balanceert gevaarlijk op het randje van de controle verliezen, maar zonder dat het ooit echt gebeurt.  Hoewel aangekondigd als 'sopraan', klonk ze hier meer als een donkere mezzo.  Maar wacht: daar komt 'I Said No' (Frank Loesser/Jule Styne), een charmante wals die ooit prachtig werd uitgevoerd door Tommy Dorsey, maar Judy brengt het nummer rechtstreeks terug naar de sfeer van een Edwardiaanse salon, met volledige sopraan-allures en alle nodige trilnoten.  Goddelijk.

Nog veeleisender was Dick Rodgers' 'Hello, Young Lovers' (tekst Oscar Hammerstein II) uit 'The King and I': dit was een peinzende, weemoedige uitvoering, gezongen met een bijna rokerige stem.  Toch sneed het verhaal dwars door de emotie heen; het leek de muziek zelfs voort te stuwen of op te jagen.  En daar was ook die vibrato weer, fladderend in haar middenregister.  Altijd hetzelfde tremolo.  Nou ja, je houdt ervan of je houdt er niet van.  Sommigen vinden het prima.  Anderen zouden willen dat ze gewoon de noot hoorden die de componist schreef, zonder de schommelingen eromheen.

Het wrede aan de menselijke stem is echter dat hij niet altijd doet wat je wilt.  Hebben we die waarheid niet al vaker gehoord van de stoet aan artiesten in deze serie?  En in dit uiterst onbeschermde format is er niets om het te verhullen als er iets — wat dan ook — hapert aan het vocale apparaat van de gast.  Helemaal niets.  Op zulke momenten valt het op dat Seth zijn gebruikelijke joviale gebabbel laat varen en met de minuut milder en zachter wordt.  Hoe meer moeite zijn gast heeft, hoe aardiger hij wordt.  Het is bijna alsof hij intuïtief aanvoelt dat de zangeres signaleert: 'Ik heb het moeilijk: HELP ME HIERDOORheen!'  En hij doet er alles aan om dat te doen.  Deze show bleek een schoolvoorbeeld van hoe zo'n strategie werkt — en slaagt.

Met een klassieke scholing kun je in een theater met een band en een goede galm geweldige dingen doen.  Maar zet diezelfde stem in een huiskamer met één microfoon, en er ontstaat een heel ander effect.  Zo kregen we bij 'Blame It On The Summer Night' uit 'Rags' (Charles Strouse en Stephen Schwartz) wat slimme microfoontechniek te horen, vermengd met een flinke dosis goed ondersteunde borststem die bedoeld leek voor de achterste rij van het balkon.  In het theater zou het prachtig zijn, in een intieme cabaretsetting is het wellicht een tikkeltje overweldigend.  Er zijn zangers die hun stem decennialang in topconditie houden en niet terugschrikken voor technische hoogstandjes; en dan zijn er de wat minder 'supermenselijke' vocalisten die te maken krijgen met gewoontes, maniertjes of zelfs lichte slijtage aan de stem.  Geconfronteerd met zo'n uitdaging kan een zanger zijn repertoire aanpassen, of voet bij stuk houden en blijven leveren wat de fans verwachten, hopend dat de tand des tijds niet te veel opvalt.

Promoteurs en agenten halen zulke zangers over om door te gaan, met het argument dat de die-hard fans het niet erg vinden in welke staat de stem verkeert — ze zijn al lang blij hen weer live op het podium te zien.  En de onwetende nieuwkomer zal niet weten wat er verloren is gegaan.  Er valt geld te verdienen op die manier, en er moet brood op de plank komen.  Of, simpeler nog, men moet optreden.  (In de meest extreme vorm is dit het 'Antonia-complex', voor de kenners van de derde akte van 'The Tales of Hoffmann'.)  Wat de reden deze keer ook was, er werd discreet wat afgekucheld en de keel werd regelmatig gesmeerd met slokjes water.  Misschien had ze gewoon haar dag niet.  Dat gebeurt de besten.

Ondertussen vertelt Kuhn smakelijke anekdotes. We kregen er heel wat te horen: kleine geheimen uit de coulissen van het Amerikaanse musicaltheater, wat de weg vrijmaakte voor een kwetsbaar en emotioneel nummer als 'Someone Else's Story' (Andersson, Ulvaeus, Rice) uit 'Chess'. Dit bood toevalligerwijs ook een treffend commentaar op dit soort muzikale carrières.  Het blijkt dat het nummer zelfs speciaal voor haar geschreven is.  Nou, ze zingt het zeker op een manier die niemand anders kan nadoen.  Dat gold ook voor haar vertolking van Pocahontas' 'The Colors of the Wind' (Alan Menken/Stephen Schwartz): hier loochent Kuhn haar 62 jaar volledig — in dit materiaal klinkt haar stem zoveel jonger, flexibel en onschuldig, maar toch vastberaden.  Het is absoluut verrukkelijk.  Dat gold ook voor 'Ring of Keys' uit 'Fun Home' (Lisa Kron, Jeanine Tesori).  Dit is ideaal terrein voor haar; ze kan hier volledig vertrouwen op de parlando, verhalende stijl waar haar stem momenteel uitstekend bij past, afgewisseld met flinke uithalen en af en toe de glinstering van een loepzuivere hoge noot.

Vervolgens een naadloze overgang naar Sondheims 'Anyone Can Whistle', een nummer dat door Kuhn in goud verandert. 'Er zal nog meer Sondheim volgen in het leven van deze dame,' aldus Seth.  En hij heeft gelijk.  Daarna doken ze in 'Fiddler on the Roof' (Jerry Bock en Sheldon Harnick) voor het duet 'Do You Love Me?', zeer teder en bedachtzaam gezongen.  'Een scène in muziek', zoals Seth het samenvatte.  En zo kwamen we bij de finale.  Het was een nummer uit 'She Loves Me' (ook van Bock en Harnick): 'Vanilla Ice Cream'.  Dit bracht ons terug naar haar lichte operette-facher.  Het was een vrolijk einde, afgerond met een briljante hoge B.  Seth bleef charmant als altijd en verklaarde dat dit hun eerste 'rampvrije' concert was.  Nou ja, misschien waren er geen echte rampen, maar hier en daar zaten er wel wat hobbels in de weg.  De enorme professionaliteit van dit begaafde duo hielp hen — en ons — er echter moeiteloos doorheen.

Lees onze recensie van Norm Lewis Lees onze recensie van Megan Hilty Lees onze recensie van Audra McDonald Lees onze recensie van Cheyenne Jackson Lees onze recensie van Liz Callaway Lees onze recensie van Stephanie J Bloch Lees onze recensie van Jeremy Jordan Lees onze recensie van Karen Olivo