ELEŞTİRİ: Judy Kuhn ile Seth Konser Serisi, Çevrimiçi Yayın ✭✭✭✭

Julian Eaves, Broadway yıldızı Judy Kuhn'un Seth Rudetsky ile Seth Konser Serisi kapsamında çevrimiçi sergilediği performansı değerlendiriyor.

Seth Rudetsky ve Judy Kuhn The Seth Concert Series: Seth Rudetsky, Judy Kuhn ile birlikte

20 Eylül Pazar ve 21 Eylül Pazartesi çevrimiçi

4 Yıldız

Seth'in Web Sitesi

'The Best Is Yet to Come' (Cy Coleman/Carolyn Leigh), New York'un muzip ismi Seth Rudetsky ve Broadway'in son dönem parlayan sirenlerinden Judy Kuhn için harika bir açılış oldu. Kuhn'un, yılların tecrübesini yansıtan göğüs tınısına sahip güçlü sesi, kontrolü kaybetme sınırında tehlikeli bir şekilde gezinen ama asla çizgiyi aşmayan koyu bir sıcaklığa sahipti. 'Soprano' olarak takdim edilmesine rağmen, burada oldukça derin bir mezzo gibi tınlıyordu. Ancak bekleyin: 'I Said No' (Frank Loesser/Jule Styne) ile durum değişiyor. Bir zamanlar Tommy Dorsey'in harika yorumladığı bu sevimli vals, Judy'nin sesinde tüm tril ve soprano zarafetiyle Edwardian dönemi salonlarındaki köklerine geri dönüyor. Muazzam.

Daha da zorlayıcı olanı Dick Rodgers'ın 'The King and I'dan 'Hello, Young Lovers' (sözler: Oscar Hammerstein II) şarkısıydı; bu parça düşünceli, özlem dolu ve neredeyse buğulu bir sesle yorumlandı. Yine de, hikaye anlatıcılığı duygunun önüne geçiyor, hatta adeta onu yönlendiriyor gibiydi. Ve o orta sicildeki vibrato yine oradaydı. Doğrusu bu vibratoyu ya seversiniz ya da sevmezsiniz. Bazıları için sorun değil, bazıları ise sadece bestecinin yazdığı notayı duymak ister ve süslemelerden pek hoşlanmaz.

Ancak insan sesinin acımasız tarafı, her zaman istediğinizi yapmamasıdır. Bu seride konuk olan pek çok sanatçının ağzından bu gerçeği defalarca duymadık mı? Ve böylesine her şeyin çıplak olduğu bir formatta, eğer bir sanatçının vokal donanımında en ufak bir aksaklık olursa, bunu gizleyecek hiçbir şey yoktur. Bu gibi durumlarda, Seth'in her zamanki şakacı tavrını bir kenara bırakıp dakikalar geçtikçe daha nazik ve anlayışlı biri haline geldiğini fark ettik. Konuğu ne kadar zorlanırsa, o kadar tatlı dilli oluyor. Sanki şarkıcının 'Zorlanıyorum: BANA YARDIM ET!' diyen iç sesini duyuyor ve bunu başarmak için elinden geleni yapıyor. Bu gösteri de, böyle bir stratejinin nasıl işlediğinin ve başarıya ulaştığının bir kanıtı oldu.

Klasik eğitiminiz olduğunda, geniş akustiği olan bir tiyatroda, bir orkestra eşliğinde harika işler çıkarabilirsiniz. Ancak aynı sesi tek bir mikrofonla bir oturma odasına koyduğunuzda, bambaşka bir etki oluşur. 'Rags'ten (Charles Strouse ve Stephen Schwartz) 'Blame It On The Summer Night' parçasında, zekice bir mikrofon tekniğini balkonun en arkasına kadar ulaştırılmaya çalışan güçlü göğüs sesleriyle harmanladık. Tiyatroda bu muazzam olurdu; kabarede ise belki biraz fazla geliyor. Kariyerleri boyunca seslerini koruyan şarkıcılar vardır; bir de seslerine birtakım alışkanlıkların veya yıpranmaların sızdığı daha insani vokalistler. Böyle bir durumda bir şarkıcı ya repertuarını değiştirir ya da dimdik durup hayranlarının beklediği şeyi sunmaya devam ederek zamanın getirdiği aşınmanın çok fazla göze batmamasını umar.

Menajerler ve ajanslar, sadık hayranların sesin ne durumda olduğunu umursamayacağını, sadece sanatçıyı sahnede kanlı canlı görmekten mutlu olacaklarını söyleyerek onları devam etmeye ikna ederler. İşin bu tarafında para da vardır ve sonuçta insanın para kazanması, daha da önemlisi performans sergilemesi gerekir. (Bunun en uç örneği, 'The Tales of Hoffmann'ın üçüncü perdesini bilenler için 'Antonia Kompleksi'dir.) Bu performans sırasında ise, arada sırada gelen öksürükler, boğaz temizlemeler ve ferahlatıcı su yudumları dikkat çekti. Belki de sadece şanssız bir günüydü, her sanatçının başına gelebilir.

Bu esnada Kuhn, Amerikan müzikli tiyatrosunun kulislerinden sırlar paylaşarak harika hikayeler anlattı. Ardından bizi 'Chess'ten 'Someone Else's Story' (Andersson, Ulvaeus, Rice) gibi son derece hassas ve dokunaklı bir parçaya götürdü. Bu şarkı adeta bu yolculuğun bir özeti gibiydi. Daha da ilginci, şarkının aslen onun için yazılmış olmasıydı. Sanırım bu şarkıyı ondan başkası böyle söyleyemez. Tıpkı 'Pocahontas'tan 'The Colors of the Wind' (Alan Menken/Stephen Schwartz) yorumu gibi; burada Kuhn 62 yaşına adeta meydan okuyor. Bu materyalde sesi çok daha genç, esnek ve masum, aynı zamanda kararlı duyuluyor. Kesinlikle büyüleyiciydi. Keza 'Fun Home'dan (Lisa Kron, Jeanine Tesori) 'Ring of Keys' de öyleydi. Konuşma tarzındaki anlatımıyla şu anki sesine harika uyum sağlayan bu parça, Kuhn için ideal bir alan sundu.

Sondheim'ın Kuhn'un elinde altına dönüşen 'Anyone Can Whistle' parçasına geçiş yapıldı. Seth, 'Bu kadının hayatında daha çok Sondheim olacak,' dedi ve haklıydı. Ardından 'Fiddler on the Roof'tan (Jerry Bock ve Sheldon Harnick) 'Do You Love Me?' düetini son derece tatlı ve düşünceli bir şekilde seslendirdiler. Seth'in özetlediği gibi, 'müzikli bir sahneydi'. Ve finale geldik: 'She Loves Me'den (Bock ve Harnick) 'Vanilla Ice Cream'. Bu parça bizi onun hafif operet repertuarına geri götürdü. Neşeli bir bitişti ve harika bir yüksek B (Si) notasıyla sonlandı. Seth her zamanki cazibesini koruyarak bunu ilk 'felaketsiz' konserleri ilan etti. Belki gerçek bir felaket yoktu ama bazı pürüzler vardı. Yine de bu üstün yetenekli ikiliyi (ve bizleri) o pürüzlerin üzerinden aşırıp zirveye taşıyan şey şaşırtıcı profesyonellikleriydi.

Norm Lewis incelememizi okuyun Megan Hilty incelememizi okuyun Audra McDonald incelememizi okuyun Cheyenne Jackson incelememizi okuyun Liz Callaway incelememizi okuyun Stephanie J Bloch incelememizi okuyun Jeremy Jordan incelememizi okuyun Karen Olivo incelememizi okuyun