RECENSIE: Seth Rudetsky in concert met Lillias White ✭✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert Lillias White en Seth Rudetsky in het nieuwste aanbod van de online Seth Concert Series.

Lillias White De Seth Concert Series met Lillias White

Online Gestreamd

5 Sterren

16 november 2020

Seth Concert Series Website

Een frisse openingsvamp trok ons een heerlijk ontspannen en relaxte 'On The Other Side Of The Tracks' (Cy Coleman/Carolyn Leigh) in, een echte charmeur uit 'Little Me'. Met zorgvuldig verborgen vakmanschap spon Lillias dit terloopse nummer uit tot een groots en meeslepend onderzoek naar het leven en de uitdagendere perspectieven daarvan. Er zit meer dan een vleugje van de honingzoete stem van Sarah Vaughan in haar vertolking, inclusief een guitige imitatie van een treinfluitje om het nummer op gang te helpen. Een fantastisch visitekaartje om aan te kondigen: er is een musicalperformer van wereldklasse in huis!

Vervolgens duiken we in haar verhaal en ontdekken we: dit is weer zo'n verhaal over iemand die klein en bescheiden begon en veranderde in iemand die verbazingwekkend groot is geworden... en bescheiden is gebleven. Het is fijne, warme kost, daar hou ik van. Lillias vertelt al die herkenbare verhalen die we verwachten van het Amerikaanse platteland, dat voor eeuwig verloren lijkt in de anonimiteit. Waaruit, natuurlijk, geachte aanwezigen, plotseling DE STEM klonk, als een ochtendlelie die boven de spiegel van een glanzend meer uitstijgt!

Met een heel ander soort vamp doken we in '(You Make Me Feel Like A) Natural Woman' (Carole King/Gerry Goffin/Jerry Wexler), waarbij Seth voor geweldige harmonieën zorgde op zijn allerbeste 'bruine-kroeg-piano'-manier! Dit was een verhaal dat precies wist waar het heen moest en wanneer het daar moest pieken. Dit is een universeel verhaal, toevallig verteld door een geweldige zangeres. In haar stem klinken de klanken van het gospelkoor en de zondagse kerkdienst nooit ver weg.

'Tin Types' was haar tourvoorstelling toen de oproep van Broadway kwam: 'Barnum' (Michael Stewart/Cy Coleman (alweer!)) was de show, en de auditie vond plaats op het toneel van een Broadway-theater, voor een lege zaal. Ze nagelde het. En ze schitterde in de show, waarover Lillias nog steeds spreekt alsof het gisteren was. De diepe liefde voor het theater van degenen die hun leven eraan wijden is werkelijk verbazingwekkend, vooral voor iemand die nooit die passie heeft voelen binnensluipen in een ordelijk en verstandig beheerst leven. Ze vertelt hier een geweldig verhaal over de samenwerking met de jonge Madonna... die een Broadway-show verliet om aan een plaat te gaan werken. Dat bleek een behoorlijk slimme zet van de diva te zijn geweest.

Daarna swingden we de honky-tonk ragtime in: 'Thank God I'm Old!' was het briljante, flitsende nummer uit dit spektakelstuk, een van die aanstekelijke Coleman-deuntjes die je, eenmaal gehoord, nooit meer loslaten. Hierna volgde een vlot overzicht van White's cv, met onder andere James Baldwins 'The Amen Corner', maar het was die rol die haar naar de revival van 'The Wiz' katapulteerde in een tournee langs de theaters. Ze viel in voor de rol van Dorothy, totdat de vaste actrice het wel gezien had en vertrok, wat de weg vrijmaakte voor White's promotie. De agent heeft het uiteindelijk voor elkaar gekregen, natuurlijk. Als het niet was voor al die onbezongen mensen die elke dag, elke week en elk jaar de deuren net een stukje verder openen, waar zouden we dan zijn als we zoeken naar 'vooruitgang'?

En toen klonk er een majestueuze vertolking van een prachtig Charlie Smalls-nummer uit zijn ongelooflijke Diana Ross-voertuig, 'Home'. Een optreden dat perfect wist hoe het verhaal van het lied op te bouwen en waar de ondersteuning en het vuurwerk te plaatsen (die komen allemaal bij de laatste noot!). Maar de echt aangename kant hiervan is, vind ik, het ontspannen, informele gesprek tussen Rudetsky en zijn altijd openhartige gast. Ik heb het vaker gezegd en ik zeg het nog eens: dit format werkt het best met oude vrienden van de muzikaal leider. En is het een misdaad om oude vrienden te hebben? Natuurlijk niet!

Seth Rudetsky

Wat is er dan mooier dan Fats Waller en Andy Razaf's 'Keepin' Out Of Mischief Now' te horen, ongetwijfeld meegenomen uit 'Ain't Misbehavin'', een revue die onlangs in het Verenigd Koninkrijk een opmerkelijke herontdekking heeft beleefd. Oh, en ja, als 'standby' understudy krijgt ze een recensie voor haar optredens in de matinees van 'Dreamgirls' (wat natuurlijk uiterst zeldzaam is), en die laaiend enthousiaste recensies hingen meteen door het hele theater. Van daaruit gingen we soepel over naar een meeslepende uitvoering van 'I Am Changing' (Henry Krieger/Tom Eyen). Een diva onder de diva's die haar uiterste best doet, vooral in de vrije zangpartijen en improvisaties: vol soul en feilloos afgestemd op het drama van het lied. Doek!!!!

Ze werd ook gevraagd voor 'Once On This Island' (Ahrens/Flaherty) en bracht 'Come Down From The Tree', een geschrapt nummer uit die show. Een charmante poging tot een lied dat, net als veel van die voorstelling, niet helemaal in de wereld past waar het publiek tijd in wil doorbrengen. Een levendiger verhaal zat in het volgende samba-rumba-nummer, Anita Bakers 'Fairy Tales'; zoals bij veel dingen die door Lillias worden gezongen, getransformeerd tot iets krachtigs en pulserends, waardoor het klinkt als het soort lied dat je voor altijd wilt horen en kennen. Maar in plaats daarvan werden we meegenomen naar 'The Life' van Cy Coleman en Ira Gasman, en het leven zoals geleid door Sonya: 'The Oldest Profession'. (De sfeer is hier uitgesproken rauw en meeslepend, passend bij de 'adult' setting van de musical die 'The Life' is.) En Seth wist zelfs precies op het juiste moment in te haken om de focus te behouden. Lillias White schitterde met wederom een verbazingwekkend veelzijdige en vurige vertolking. Omvergeblazen worden in optima forma!

Lees andere recensies in de Seth Concert Series