RECENSIE: Sir John In Love, British Youth Opera, Opera Holland Park ✭✭✭✭

Tim Hochstrasser recenseert Vaughan Williams' Sir John In Love, uitgevoerd door de British Youth Opera tijdens een gastoptreden in Opera Holland Park.

Foto: Alastair Muir Sir John in Love

British Youth Opera

Opera Holland Park

25 augustus 2022

4 Sterren

Website British Youth Opera Het doek valt dit jaar voor Opera Holland Park met een korte gastserie van de British Youth Opera. Zij verrichten cruciaal, maar vaak onderbelicht werk door de volgende generatie operaprofessionals in dit land op te leiden – niet alleen de zangers, maar ook de orkestleden en de technische staf. Het was een dubbel genoegen deze avond bij te wonen, omdat het ook de zeldzame kans bood om Vaughan Williams’ ‘Sir John in Love’ te horen; een werk dat in 2006 een opmerkelijke uitvoering beleefde bij de ENO, maar sindsdien zelden is opgevoerd.

Foto: Alastair Muir

Het was een moedige keuze van de componist om slechts dertig jaar na Verdi hetzelfde terrein te verkennen. In feite is dit echter een heel andere benadering van het Falstaff-verhaal dan de zorgvuldig opgebouwde bewerking die Boito distilleerde uit zowel de ‘Henry IV’-stukken als ‘The Merry Wives of Windsor’. Vaughan Williams houdt veel strikter vast aan dit laatste stuk en voegt daarnaast teksten van andere tijdgenoten toe. Het resultaat is een tekst die aanvoelt als een tikkeltje naïeve ‘Tudorbethan’ mengelmoes met af en toe onbedoelde humor. Succesvoller is hij in het volgen van zijn voorliefde voor volksliedjes, door talloze modale melodieën uit die tijd met hun oorspronkelijke tekst te verweven. De partituur is rijk gearrangeerd met alle bekende elementen van de rijpe klankwereld van deze componist – weelderig pastoraal, inclusief een prachtig intermezzo gebaseerd op ‘Greensleeves’, krachtige koorpartijen, duistere zijpaden en exquise momenten van rustgevende melancholie en eigenzinnigheid.

Foto: Alastair Muir

Gezien het bekende verhaal en de nogal expliciete humor van ‘The Merry Wives’, heeft een productie die indruk wil maken tempo nodig, evenals een strakke regie van de vele groepsscènes en dynamisch spel van de hoofdrolspelers. Hoewel de partituur altijd degelijk blijft, kan de dramatische vaart anders makkelijk verslappen. Regisseur Harry Fehr en dirigente Marit Strindlund stuwen de actie indrukwekkend voort en maken optimaal gebruik van de open ruimte in Opera Holland Park. Een flexibel, minimalistisch decor suggereert de verschillende binnenruimtes, terwijl kostuums en belichting een fraai geheel vormen dat vooral slaagt in het oproepen van Windsor Forest voor de ontknoping. Toch was bij de jonge cast het gedetailleerde karakterspel, dat nodig is om de personages echt tot leven te wekken, onvermijdelijk slechts bij vlagen aanwezig.

Foto: Alastair Muir

Daar staat tegenover dat de zangprestaties grotendeels zeer indrukwekkend waren. Er zijn twee verschillende bezettingen en de volgende opmerkingen hebben specifiek betrekking op 25 augustus. Conrad Chatterton toonde als de dikke ridder volop bravoure en poeha, maar had misschien wat meer sluwheid mogen laten zien. Philip Costovski, Toki Hamano en Armand Rabot genoten als zijn luidruchtige kompanen van hun solomomenten, en de centrale koppels (de Fords en de Pages) waren vocaal goed aan elkaar gewaagd. Nancy Holt was een bijzonder energieke Mistress Quickly en er was uitstekend werk van Justin Jacobs als Dr Caius, Joshua Saunders als Justice Shallow, James Micklethwaite als zijn neef Slender en Emyr Lloyd Jones als de dominee – rollen die hier veel verder zijn uitgewerkt dan in de versie van Verdi. Clara Barbier Serrano en Sam Harris sloegen zich zelfverzekerd door de veeleisende muziek voor de jonge geliefden, Anne en Fenton.

Foto: Alastair Muir

Ook het orkestspel was indrukwekkend. Iets meer repetitietijd had ongetwijfeld de balans tussen de bak en het podium verder verfijnd en een paar synchronisatiepuntjes voorkomen; verder was dit echter een trefzekere uitvoering van een complexe partituur met een rijke klank in alle secties. Vooral de verschillende intermezzo's, die de noodzakelijke decorwissels begeleiden, klonken zelfverzekerd. Dirigente Marit Strindlund leidde de grote climaxen en enkele lastige overgangen met veel vakmanschap.

Deze opera was een uitmuntende keuze als leerproject – er zijn veel middelgrote rollen om ervaring op te doen en een groot deel van de personages is zelf ook jong. Er is veel actie op het toneel om de talenten van de stage managers te scherpen en het vereiste orkestpalet is gevarieerd, met volop symfonische ontwikkelingen waarbij het orkest essentieel is voor de handeling; wederom zeer leerzaam voor de muzikanten om onder de knie te krijgen.

Voor het publiek was het een zeldzame kans om een ondergewaardeerd werk te horen dat een belangrijk onderdeel vormde van het manifest van de componist: dat Engelse muziek moet putten uit Engels bronmateriaal – zowel wat betreft verhalen als volksliedtradities – in plaats van continentale modellen te volgen. Al met al een voortdurend boeiende en bevredigende avond.