RECENSIE: Spirited Away, London Coliseum ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Spirited Away, de nieuwste toneelbewerking van het werk van Studio Ghibli in het London Coliseum.

Kanna Hashimoto. Foto: Johan Persson Spirited Away

London Coliseum

4 juni 2024

4 Sterren

Na de enorm succesvolle enscenering van My Neighbour Totoro volgt nu een andere Studio Ghibli-hit: Spirited Away. Het wordt beschouwd als de favoriet en meest geslaagde van de animatiemeesterwerken van Hayao Miyazaki, en het is absoluut een weelderige, spectaculair vormgegeven voorstelling. Het is een toonbeeld van gedisciplineerde beweging, voortreffelijke choreografie en verbazingwekkend poppenspel. Onze heldin, Chihiro, komt terecht in een fantastische wereld waar haar ouders in varkens veranderen terwijl ze zonder toestemming eten van een tovenaarsbanket. Ze komt een enorme cast tegen van wilde geesten, emo-drakenjongens en reuzenbaby's, waarover wordt geheerst door een kwaadaardige koningin die wel wat weg heeft van Margaret Thatcher. Het verveelt nooit, maar naarmate de scènes vorderen, begint het wat overladen aan te voelen. Hoewel het spektakel groots is, raakt de menselijke zoektocht een beetje ondergesneeuwd en voelt het geheel soms wat vlak aan. Ik had het hier en daar lastig; de voorstelling wordt in het Japans gespeeld met boventiteling links en rechts van het podium, waardoor ik af en toe iets miste omdat ik moest kiezen tussen kijken of lezen. Maar goed, tot zover is het allemaal erg 'Alice in Wonderland'.

Kanna Hasimoto (Chihiro) en Kotaro Daigo (Haku). Foto: Johan Persson

Het wordt gespeeld op het gelaagde badhuisdecor van Jon Bausor, en het poppenspel van Toby Olié is vaak verbluffend, ook al doet het kikkerwezen denken aan de Muppet Show. Op de avond dat ik er was, speelde Momoko Fukuchi een oprechte, overtuigende Chihiro, was Hikaru Yamano een glinsterende, spookachtige No Face en Mari Natsuki een geweldige Yubaba/Zeniba. Er staan echter zoveel mensen in het ensemble dat Chihiro soms een beetje overweldigd lijkt. Met een speelduur van bijna drie uur voelt het soms als een beproeving; de treinreis naar Boggy Bottom lijkt wel langer te duren dan een ritje met de NS tijdens een herfststorm.

Het gezelschap van Spirited Away. Foto: Johan Persson

Er is echter zo veel om van te genieten, waaronder de prachtige vlucht van de draak, en de klassieke partituur van Joe Hisaishi wordt schitterend vertolkt door een live orkest. Fans van de film zullen zich vergapen aan deze getrouwe bewerking. Wie niet bekend is met het originele bronmateriaal, vindt het misschien allemaal wat afstandelijk en klinisch: prachtig om naar te kijken, maar emotioneel wat leeg.