RECENSIE: Standing At The Sky's Edge, Gillian Lynne Theatre ✭✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert de West End-overplaatsing van Standing At The Sky's Edge in het Gillian Lynne Theatre.

De cast. Foto: Brinkhoff Moegenburg Standing At the Sky’s Edge (West End)

Gillian Lynne Theatre.

29 februari 2024

5 Sterren

BOEK TICKETS

De indrukwekkende musical van Richard Hawley en Chris Bush is overgekomen van het National Theatre en heeft zijn krachtige, weergaloze vertelstijl volledig behouden. De Park Hill Estate in Sheffield: één appartement, drie tijdperken. In 1960 trekken Harry en Rose vol optimisme in hun 'woning in de wolken', dankbaar dat ze de sloppenwijken achter zich kunnen laten. In 1989 trekken vluchtelinge Joy en haar oom en tante erin; ze worden gewaarschuwd de deur altijd op slot te houden voor 'slechte mannen', want de flat is inmiddels veranderd in de achterbuurt die iedereen juist wilde ontvluchten. Maar het gebouw krijgt een monumentale status en blijft behouden voor gentrificatie. In 2015 trekt Poppy erin, compleet met AH-bezorgingen en hippe gin, op de vlucht voor de pijn van een verbroken relatie. De show schetst de Britse geschiedenis, de vernietiging van de industrie onder de vroege jaren van Thatcher, wanhoop en overleving. Het is hartverscheurend en hartverwarmend tegelijk; een musical die letterlijk en figuurlijk boven de rest van West End uitsteekt.

Lauryn Redding (Nikki), Laura Pitt Pulford (Penny) en cast. Foto: Brainkhoff Moegenburg

Terwijl ik de voorstelling opnieuw zie, valt me meer dan ooit de roep om gemeenschapszin op – de behoefte aan verbondenheid in een tijd waarin deze waarden onder druk staan. De verweving van de liedteksten en het script is naadloos, en even prachtig en sterk als het staal uit Sheffield. De cast is perfect: een uitmuntende Harry (Joel Harper-Jackson) en een fenomenale Rachel Wooding als Rose vormen het kloppend hart van het stuk; hun intrek en nalatenschap beïnvloeden alle generaties die volgen. Hun zoon Jimmy vindt de liefde bij Joy, en hun dochter Connie (uitstekend verteld door Mel Lowe) is de makelaar die het appartement – of 'split-level duplex' – aan Poppy verkoopt. Wanneer Wooding 'After the Rains Have Gone' zingt, houdt de zaal de adem in; een collectief rouwmoment voor haar karakter én voor het verlies van hoop. Elizabeth Ayodele geeft als Joy prachtig vorm aan de liefde voor Jimmy (met blinde loyaliteit gespeeld door Samuel Jordan). Voor de broodnodige komische noot zorgen de voortreffelijke Laura Pitt-Pulford als Poppy en de magnifieke Lauren Redding als Nikki, die de show steelt met 'Open Up Your Door' wanneer ze Poppy smeekt om een frisse start.

De cast. Foto: Brinkhoff Moegenburg

Het toneel is wat beperkter dan in het enorme Olivier Theatre, maar de nabijheid van de actie zorgt ervoor dat je je echt onderdeel voelt van de gemeenschap. De regie van Robert Hastie is vloeiend en meesterlijk. Het valt op dat personages zelden alleen op het podium staan; er zijn bijna altijd koorleden in beweging, waardoor de momenten van echte eenzaamheid nog harder binnenkomen. De structuur staat als een huis: de afsluiter van de eerste akte, 'There’s A’Storm A’Coming', dondert door je zintuigen terwijl de wijk in verval raakt, maar het openings- en slotlied 'As The Dawn Breaks' herstelt de hoop, terwijl de iconische graffiti 'I Love You, Will You Marry Me' over de flats flikkert. Het is een unieke ervaring om een publiek synchroon te horen snakken naar adem en snikken van ontroering. Hoewel de architectuur van de flat 'Brutalistisch' is, voelt de musical teder en melancholisch aan. Magistraal.

BEKIJK HIER MEER PRODUCTIEFOTO'S