RECENSIE: Stephanie J. Block en Sebastian Arcelus, Seth Concert Series Online ✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert Stephanie J. Block en Sebastian Arcelus met Seth Rudetsky, te zien als onderdeel van de online Seth Concert Series.

Stephanie J. Block en Sebastian Arcelus met Seth Rudetsky The Seth Concert Series Online

4 Sterren

Gestreamd op 18 april en herhaald op 19 april

Dit was een veilige, charmante en uiterst knusse voorstelling; heerlijk om bij te ontspannen en je te vergapen aan het vakmanschap.  De nummers werden vakkundig gezongen, de piano werd subliem bespeeld (zoals het zangduo de muzikaal leider bleef herinneren: hij heeft het nog steeds!), en de interactie verliep soepel en vrolijk.  Als er iets ontbrak, dan was het – onvermijdelijk – de dramatische spanning van 'theater', de bron waaruit dit musicalrepertoire is ontsproten.  Zonder de dramatische context is het lastiger om de nummers te laten landen zoals ze bedoeld zijn; en bij gebrek aan een andere diepere laag – een eerbetoon aan een artiest, een analyse van een schrijver – haalt de cabaretvorm het net niet bij het niveau van het repertoire waaruit wordt geput.

Billy Joels 'I Saw The Lights Go Down On Broadway' vormde een gepast nihilistisch begin van deze aflevering van Seth Rudetsky's onmisbare cabaret-talkshowserie.  Het getrouwde koppel Block en Arcelus bracht het met veel passie.  Daarna zette Stephanie direct 'Early Morning Madness' in uit Andrew Lloyd-Webbers en Don Blacks Sunset Boulevard.  Dit was wederom zeer vertrouwd terrein.  Dat gold ook voor Sebs solo van 'Glory' uit Larsons 'Rent', een show die hij goed kent nadat hij op Broadway werkzaam was als swing in deze productie.

Vervolgens doken ze in een andere favoriet van deze reeks, 'The Pajama Game' (Richard Adler en Jerry Ross), voor het duet 'I Love You More'.  Er was muziek uit 'Falsettos' (liedjes van William Finn, script van James Lapine, die toevallig aanwezig was om zijn goedkeuring te geven voor de cast van de volgende tournee), en uit de rest van het geliefde standaardrepertoire van deze serie. 'As Long As You're Mine' uit Schwartz' 'Wicked' was een uitstekende keuze voor een duet tussen dit tweetal, en we kregen zelfs een extra stevige versie voor zes mannenstemmen als onderdeel van de Sing-Off competitie.

Het was verfrissend om iets minder bekends in de mix te horen; 'True Companion' (Marc Cohn) was de perfecte keuze voor Sebs soepele crooner-tenor, sprankelend met een vleugje Country & Western.  Stephs antwoord hierop was Ahrens en Flaherty's 'At Times Like This' uit 'Lucky Stiff'.  Meer werk van dit schrijversduo volgde met het prachtig melodieuze 'Our Children' uit 'Ragtime'.  Hun stemmen vloeiden schitterend in elkaar over.

Hetzelfde gebeurde bij 'Move On' uit Sondheims 'Sunday In The Park With George', met een slimme rolomdraaiing – en een herschrijving van de geschiedenis!  (En waarom ook niet?  Als je de wereld niet kunt aanpassen aan je dromen terwijl je in het theater bent, waar dan wel?)  Daarna volgde meer William Finn uit een andere samenwerking met James Lapine: 'I Feel So Much Spring' uit 'A New Brain'.  Misschien dat ze ooit een manier vinden om ons volledige shows aan te bieden, of thematische recitals, of iets anders dat verder gaat dan deze verleidelijke fragmenten?  Dat zou prachtig zijn.

Ondertussen eindigden we allemaal met een lente-gevoel: het seizoen vol charme, schoonheid en potentie.