RECENSIE: The Canary and the Crow, Arcola Theatre Londen ✭✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert Middle Child Theatre Company's The Canary and the Crow, nu te zien in het Arcola Theatre in Londen.

Foto: the Other Richard The Canary and the Crow

Arcola Theatre, Londen

20 januari 2020

5 sterren

Boek Tickets Na het succes van 'SIX' is hier de volgende musicalsensatie die het land verovert!  Een adembenemend debuut van schrijver-performer-acteur Daniel Ward, met muzikale grooves en soundtracks van mede-ster op het podium DJ Prez 96 (alias acteur Nigel Taylor) en componist James Frewer. Dit is zo'n beetje de meest indringende vorm van 'gig-theatre' die je kunt ervaren.  In opdracht van de in Hull gevestigde Middle Child Theatre Company, en na vorig jaar zomer volle zalen te hebben getrokken bij Paines Plough op de Edinburgh Fringe, is de show nu nog groter, breder en in een mum van tijd uitverkocht bij het Arcola Theatre.  Het is absoluut overdonderend.

Foto: The Other Richard

Je stapt de zaal binnen terwijl het feest al in volle gang is: Ward en Taylor zijn de boel aan het opzwepen, ze krijgen het publiek razend enthousiast, zwaaiend en klappend, en trekken iedereen direct aan hun kant.  Zodra de rust is weergekeerd, introduceert Ward het verhaal: gebaseerd op zijn eigen ervaringen als BAME-acteur aan een door witte mensen gedomineerde toneelschool. Een gastlezing daar door een van 's lands toonaangevende zwarte acteurs zette een denkproces in gang dat mede tot dit theaterstuk heeft geleid.  Hij wisselt directe interactie met het publiek af met rijmende rap, nagespeelde scènes uit zijn jeugd en spontane momenten met de zaal om belangrijke en krachtige thema's te verkennen in onze hedendaagse multiculturele, maar gespannen wereld.  Ondersteund met de soepele charme van Prez 96, is er extra muzikale en dramatische inbreng van Rachel Barnes en Laurie Jamieson, die beiden uitblinken in hun talloze dubbelrollen.

Foto: The Other Richard

Dat dit magische kwartet zo'n caleidoscoop aan gebeurtenissen en sferen weet op te roepen, is grotendeels te danken aan de perfect uitgebalanceerde productie: Ryan Harston houdt de vaart erin – altijd in harmonie met de doeltreffende en vlijmscherpe regie van Smith. Jessica Addinall belicht elk moment op unieke wijze en vangt de 'waarheid' van elke uitspraak of handeling (iets wat de auteur nauw aan het hart ligt); Ed Clarke mixt de veelheid aan geluiden tot in perfectie, waarbij we in een oogwenk van schurende cello-tremolo's naar warme, diepe grunge gaan, om vervolgens uit te komen bij ongelooflijke duetten van tegenstrijdige kunstvormen.  Een sensationele ervaring!

Foto: The Other Richard

Het verhaal zelf zit vol verrassingen, niet in de laatste plaats door het slimme gebruik van de fabel van Aesopus over de twee vogels die strijden om wie het mooiste lied zingt.  De genialiteit van deze mythologische insteek is dat het een alledaags verhaal over schooltijd verheft tot iets universeels.  Ward draait de klok terug naar het moment dat hij op tienjarige leeftijd werd geselecteerd voor het gymnasium; voor hem de eerste stap in de poging van de maatschappij om hem te veranderen in een 'geaccepteerde zwarte man'.  Maar deze keer had de maatschappij aan Ward een kwaaie.  Geen haar op zijn hoofd die eraan dacht zich te schikken naar de agenda van een ander (een les voor ons allemaal, nietwaar?).  Voor ons als publiek is dit een drama waar we ons mee kunnen – en moeten – identificeren: Shakespeare spoorde acteurs ooit aan om 'de natuur een spiegel voor te houden' en stelde dat men 'trouw aan zichzelf' moet blijven.  Het is goed om te zien dat er in dit land, waar velen hun integriteit of identiteit lijken op te offeren, een stem is die alles op alles zet om die oprechte Britse waarden hoog te houden.

Foto: The Other Richard

De speelperiode bij het Arcola is kort, maar ik vermoed dat we nog veel meer zullen horen en zien van dit spektakel – en van alles wat Ward nog meer in petto heeft.  Een nieuwe ster is opgestaan.

Tot en met 8 februari 2020