ELEŞTİRİ: The Canary and the Crow, Arcola Theatre Londra ✭✭✭✭✭

Julian Eaves, Middle Child Theatre Company'nin Londra Arcola Theatre'da sahnelenen The Canary and the Crow oyununu inceliyor.

Fotoğraf: the Other Richard The Canary and the Crow

Arcola Theatre, Londra

20 Ocak 2020

5 Yıldız

Bilet Alın 'SIX'in başarısının ardından, işte ülkeyi kasıp kavuracak yeni müzikal tiyatro fırtınası! Yazar, performans sanatçısı ve oyuncu Daniel Ward'un nefes kesici ilk oyunu; sahnedeki rol arkadaşı DJ Prez 96 (namıdiğer oyuncu Nigel Taylor) ve besteci James Frewer'ın müzikal ritimleri ve ses dünyasıyla birleşerek, bir 'konser-tiyatro' (gig-theatre) deneyiminin sunabileceği en etkileyici hali sunuyor. Hull merkezli Middle Child Theatre Company tarafından sipariş edilen ve geçen yaz Edinburgh Fringe Festivali'ndeki Paines Plough mekanında kapalı gişe oynayan eser, şimdi daha büyük, daha kapsamlı ve Arcola Theatre'da biletleri hızla tükeniyor. Ve gerçekten insanın aklını başından alıyor.

Fotoğraf: The Other Richard

Salona girdiğinizde parti çoktan başlamış oluyor: Ward ve Taylor kalabalığı coşturuyor, eller havada, tempolu alkışlar ve tüm güçleriyle attıkları sloganlarla seyirciyi daha en baştan yanlarına çekiyorlar. Herkes yerini aldığında, Ward hikayeyi başlatıyor: Kendi deneyimlerinden, yani beyazların egemen olduğu bir drama okulundaki etnik azınlık (BAME) mensubu bir öğrenci olma sürecinden yola çıkıyor. Okulu ziyaret eden ülkenin önde gelen siyahi aktörlerinden birinin verdiği bir konuşma, Ward'un zihninde bu tiyatro eserinin doğmasına vesile olan bir düşünce sürecini tetiklemiş. Seyirciye doğrudan hitap, kafiyeli rap, çocukluk anılarının karakter canlandırmaları ve seyirciyle kurulan spontane etkileşimlerle; günümüzün çok kültürlü ama gergin ve sorunlu dünyasındaki önemli ve güçlü meseleleri ustalıkla işliyor. Prez 96'nın karizmatik eşliğinin yanı sıra, Rachel Barnes ve Laurie Jamieson da canlandırdıkları çok sayıdaki farklı tiplemeyle oyuna olağanüstü bir müzikal ve dramatik derinlik katıyorlar.

Fotoğraf: The Other Richard

Bu dörtlü mucizevi kadronun olaylar, tonlar ve ruh hallerinden oluşan böylesine bir kaleydoskop yaratabilmesi, büyük ölçüde kusursuz kurgulanmış yapıma bağlı: Ryan Harston tempoyu hiç düşürmüyor ve bunu Smith'in tasarruflu ama keskin yönetimiyle daima uyum içinde yapıyor. Jessica Addinall, yazarın kalbindeki 'hakikat' arayışına sadık kalarak her anı kendine has bir ışıkla vurguluyor; Ed Clarke ise seslerin çeşitliliğini mükemmel harmanlayarak bizi keskin çello tınılarından sıcak, bas ağırlıklı grunge ritimlerine ve oradan da zıt sanat formlarının inanılmaz düetlerine bir çırpıda taşıyor. Tam bir patlama etkisi!

Fotoğraf: The Other Richard

Hikayenin kendisi sürprizlerle dolu; özellikle de Ezop'un en güzel şarkıyı söylemek için yarışan iki kuş hakkındaki masalının kurnazca uyarlanmasıyla şekilleniyor. Bu mitolojik yaklaşımın dehası, sıradan bir okul günü anlatısını çok daha evrensel bir düzleme taşımasında yatıyor. Ward, saatleri geri alarak 10 yaşındayken seçkin bir 'grammar school'a seçilme sürecini anlatıyor; bu, toplumun onu 'kabul edilebilir bir siyahi' haline getirme çabasının ilk adımı olmuş. Ancak bu kez toplum, Ward gibi sert bir kayaya çarpmış. Başkasının dayattığı bir ajandaya boyun eğmeye hiç niyeti yok (ki bu kuşkusuz başkaları için de bir ders niteliğinde). Seyirci olarak bu dramda kendimizden çok şey bulabiliriz: Shakespeare bir zamanlar aktörlere 'doğaya ayna tutmayı' ve insanlara 'kendine karşı dürüst olmayı' öğütlemişti. Pek çok kişinin dürüstlüğünden veya kimlik duygusundan vazgeçmeye hazır göründüğü bu topraklarda, bu geleneksel değerleri savunmak için var gücüyle çalışan bir ses duymak çok güzel.

Fotoğraf: The Other Richard

Arcola'daki bu gösterim süresi kısa, ancak çok yakında bu eğlencenin ve Ward'un heybesindeki diğer projelerin daha fazlasını duyacağımızdan ve göreceğimizden eminim. Bir yıldız doğuyor.

8 Şubat 2020'ye kadar