RECENSIE: The Croft, Derby Theatre (UK Tour) ✭✭✭

Gary Stringer recenseert de productie van The Croft door Ali Milles van het Original Theatre Company in het Derby Theatre, als onderdeel van de Britse tournee.

Lucy Doyle en Gwen Taylor. Foto: Charlotte Graham The Croft

Derby Theatre en op tournee

Drie sterren

The Croft Britse Tournee Speellijst

Dit ambitieuze debuut van schrijver Ali Milles, geregisseerd door Philip Franks voor de Original Theatre Company, behandelt behoorlijk grote thema's: sterfelijkheid, seksualiteit, religie, rouw en onze plek in de natuurlijke wereld. Het stuk speelt zich af in drie verschillende tijdperken en wordt gedragen door het prachtig vormgegeven decor van de naamgevende woning door ontwerper Adrian Linford. Het is een spookachtig verhaal dat zich vermomt als een familiedrama – of is het misschien andersom?

Omdat het onduidelijk blijft of het de griezelige gotische elementen moet opschroeven of zich moet richten op de geheimen en leugens die inherent zijn aan een familietragedie, is het resultaat een gewaagde maar wat onevenwichtige thriller. Het is een stuk dat kijkt naar dualiteit: natuur versus opvoeding, traditie versus moderniteit, de vrije wil versus de verwachtingen die ons worden opgelegd. The Croft zelf, gelegen in de afgelegen Schotse Hooglanden, is een plek die bijna buiten de tijd staat; zowel een toevluchtsoord als een gevangenis.

Met indrukwekkend spel van Lucy Doyle, Caroline Harker en Gwen Taylor (zelf afkomstig uit Derbyshire), vormt de tekst een sterk podium voor krachtige vrouwelijke personages. Taylors personage Enid vormt de as in het midden van de drie afzonderlijke tijdzones, die zich uitstrekken van 1870 tot het heden. Het thema van dualiteit versterkend, is zij zowel genezer als ketter, heks en wijze vrouw. Caroline Harker zet voortreffelijk twee zeer verschillende vrouwen neer die omgaan met de gevolgen van twee zeer verschillende redenen om hun gezin te verlaten.

Lucy Doyle en Caroline Harker. Foto: Charlotte Graham

In haar rollen als zowel Laura als Eilene toont Lucy Doyle op indrukwekkende wijze de woede en verwarring die voortkomen uit verlating en verraad. Deze emoties galmen door de eeuwen heen die hun verhalen scheiden, wat een vleugje reïncarnatie toevoegt aan de bovennatuurlijke elementen van het stuk. De daden van alle geportretteerde vrouwen zijn een reactie op en een afwijzing van de rollen die hen door een patriarchale samenleving zijn opgelegd: die van geliefden, echtgenotes en dochters. The Croft daagt hen, zowel als plek als toneelstuk, uit om alternatieven te verkennen.

Het patriarchaat wordt vakkundig vertegenwoordigd door Drew Cain en Simon Roberts. Zij spelen personages die misschien nog wel meer worden beperkt door de rigide rollen die de maatschappij hen opdringt. Geïntimideerd en bedreigd door vrouwelijke seksualiteit wijzen zij intimiteit af, terwijl ze proberen orde op te leggen aan een natuurlijke wereld waarvan ze alleen maar denken dat ze die getemd hebben. Zoals Cains personage, de plichtsgetrouwe jachtopziener David, onheilspellend stelt: "deze plek accepteert niet iedereen". Hij hoefde er niet aan toe te voegen dat er wellicht geen ontsnappen aan is als dat wel gebeurt.

Drew Cain en Lucy Doyle. Foto: Charlotte Graham Klassieke 'haunted house'-schrikmomenten – flikkerende lichten, dichtslaande deuren en gezichten die kortstondig voor het raam verschijnen – worden effectief ingezet, maar concurreren met 21e-eeuwse thema's zoals isolatie, afwijzing en het vinden van je plek in een snel veranderende wereld. De personages staan voor een harde keuze: rebelleren of bezwijken onder het onoverkomelijke gewicht van de geschiedenis en de verwachtingen.

Deze uitnodiging van Ali Milles om haar te vergezellen naar de wildernis van de Schotse Hooglanden tijdens deze Britse tournee is een interessante, maar soms uitdagende ervaring. Hoewel het stuk soms te veel hooi op de vork neemt en bij vlagen desoriënterend werkt, werd het publiek in het Derby Theatre beloond met bezielde vertolkingen die hen stof tot nadenken gaven.

Te zien in het Derby Theatre tot 1 februari 2020 als onderdeel van een Britse tournee.