RECENSIE: The Distance You Have Come, Cockpit Theatre ✭✭✭

Julian Eaves recenseert The Distance You Have Come in het Cockpit Theatre.

The Distance You Have Come Cockpit Theatre

18 oktober 2018

3 sterren

Reserveer nu Dit wordt aangeprezen als de ultieme showcase voor West End-talent, en dat is volkomen terecht.  We zien hier een topteam van gevestigde namen en aanstormende artiesten in hun natuurlijke habitat: een verzameling van musicalnummers, hier en daar verbonden met flarden dialoog, waarin ze laten zien tot welke hoogten ze kunnen stijgen met relatief nieuw en onbekend materiaal.  Op de planken staat onder meer hoofdrolspeler Dean John-Wilson, die de grenzen van zijn imago als knappe verschijning blijft verleggen naar de rauwere randjes van mannelijke kwetsbaarheid; Alexia Khadime wordt in toenemende mate geprezen om haar veelzijdigheid in zowel musical- als toneelrollen, gecombineerd met een prachtige stem en een sterke vertelkracht; Jodie Jacobs is een van onze meest betrouwbare zangeressen, veelgevraagd en keer op keer belast met het introduceren van bijzonder nieuw werk bij het grote publiek; Emma Hatton is een fantastische leading lady die hier haar krachtige stem prachtig weet te beheersen voor de intimiteit van dit kamertheater, net als de rest van dit kwaliteitsensemble; en dan zijn er nog Andy Coxon, onlangs nog een uitmuntende Berger in HAIR in The Vaults, en Adrian Hansel, die we regelmatig zien schitteren naast de grootste namen in het vak.

Tot zover niks dan lof.  Het is puur genieten om in één ruimte te zijn met zulke getalenteerde vertolkers.  De enscenering is ingetogen, bijna suggestief, met een minimalistische en doeltreffende regie van de auteur zelf.  Het lichtontwerp van Andrew Ellis is elegant en het decor en de kostuums van Simon Daw getuigen van een eenvoudig maar smaakvol karakter.  Er is geen specifieke vermelding van een geluidsontwerp, wat verrassend is gezien de grote rol die geluid hier speelt, maar aangezien Sophie Lyle de geluidstechniek verzorgt, is zij wellicht ook verantwoordelijk voor de sfeervolle ambient soundscapes die je bij binnenkomst verwelkomen.  Mogelijk had zij ook de lastige taak om de stemmen te versterken.  Ik vroeg me wel af waarom daarvoor gekozen is.  De cast wordt slechts begeleid door een piano en een viool en het theater is nou ook weer niet de Albert Hall.  Hoewel de versterking het gevoel van een ingetogen, breekbare bekentenis versterkt, zag ik niet in hoe dit hielp bij de connectie met de artiesten: zelfs wanneer ze direct voor je neus staan in deze intieme setting waarbij het publiek aan vier zijden rondom het toneel zit, lijkt hun geluid uit een heel andere richting te komen, wat nogal bevreemdend en verwarrend werkt.

Het moet gezegd worden dat de liedjes die zij brengen, van de hand van de Amerikaan Scott Alan, stuk voor stuk de moeite waard zijn.  Ik heb in de loop der jaren vaker genoten van Alans werk tijdens diverse concerten.  Maar ik had nog nooit een volledige show van hem gezien, noch zijn oeuvre op zo’n geconcentreerde en exclusieve wijze ervaren.  En daar ligt naar mijn vrees de achilleshiel van deze productie.  Hij schrijft liedjes gericht op de zanger, dat staat buiten kijf, en hij weet de beste stemmen uit de industrie aan zich te binden, maar is dit ook wat het brede publiek wil?  Ik betwijfel het.  Door zoveel van zijn creaties achter elkaar te plaatsen, met nauwelijks variatie in de muzikale stroom, wordt pijnlijk duidelijk dat zijn bereik vrij smal is en zijn emotionele palet beperkt.  Als je houdt van zijn specifieke, persoonlijke stijl van expressie, dan zit je goed.  Maar wie op zoek is naar meer variatie in toon en stijl, zal dit menu – ondanks de indrukwekkende prestaties van de cast – waarschijnlijk wat aan de monotone kant vinden.

De muzikale leiding en arrangementen van Scott Morgan (op piano) voelen perfect aan wat de schrijver beoogt en volgen zijn intenties nauwgezet.  Morgan wordt vakkundig bijgestaan door Tom Crofton-Green op viool.  Toch vraag je je af hoeveel eigen kleur zij aan het geheel kunnen geven.  In deze show ligt het hart van Alan volledig bloot, gedragen door iedereen op het podium.  Voor de puristen is dit een feest van herkenning, maar wie minder verslaafd is aan zijn werk, zal wellicht verlangen naar meer diepgang en variatie dan deze voorstelling kan bieden.

Tot 28 oktober 2018

RESERVEER NU VOOR THE DISTANCE YOU HAVE COME