ELEŞTİRİ: The Distance You Have Come, Cockpit Theatre ✭✭✭

Julian Eaves, Cockpit Theatre'ndaki The Distance You Have Come müzikalini değerlendiriyor.

The Distance You Have Come Cockpit Theatre

18 Ekim 2018

3 Yıldız

Bilet Alın Bu yapım, West End'in yetenekli isimleri için harika bir vitrin olarak tanıtılıyor ve bu kesinlikle doğru. Burada, görece yeni ve pek tanınmayan müzikal tiyatro eserleriyle harikalar yaratan, aralarına küçük diyalog parçaları serpiştirilmiş bu derlemede, hem rüştünü ispatlamış hem de yeni parlayan sanatçılardan oluşan muazzam bir ekip var. Kadroda, çarpıcı fiziği ve yakışıklılığıyla oluşan kalıpları yıkmaya devam ederek erkek kırılganlığının daha uç noktalarını keşfeden başrol oyuncusu Dean John-Wilson; hem müzikal hem de drama sahnelerindeki iddialı çalışmaları, güzel sesi ve hikaye anlatıcılığındaki zekasıyla giderek daha fazla takdir edilen Alexia Khadime; halkı sıra dışı eserlerle tanıştırma konusunda defalarca güvenilen, sektörün en aranan ve yetenekli oyuncularından Jodie Jacobs; muazzam sesini bu üst düzey ekipteki diğerleri gibi oda müziği samimiyetine uyarlayan etkileyici başrol oyuncusu Emma Hatton; Vaults'taki HAIR müzikalinde harika bir Berger portresi çizen Andy Coxon ve sektörün en büyük isimleriyle yan yana sıkça gördüğümüz Adrian Hansel yer alıyor.

Buraya kadar her şey yolunda. Bu denli başarılı icracılarla aynı odada bulunmak bile başlı başına bir keyif. Eserlerin sahnelenmesi oldukça sade, hatta kapalı bir anlatımla gerçekleştirilmiş; yazarın gösterişten uzak rejisi, Andrew Ellis’in zarif ışık tasarımı ve Simon Daw’un sade, zevkli dekor ve kostüm tasarımıyla birleşmiş. Ses tasarımcısının belirtilmemiş olması, buradaki güçlü rolü düşünüldüğünde şaşırtıcı; ancak ses teknisyeni Sophie Lyle, mekandaki o akıllıca kurgulanmış ortam seslerinden de sorumlu olabilir. Ayrıca seslerin mikrofonla güçlendirilmesi gibi zorlu bir görevi de üstlenmiş olabilir. Bunun neden tercih edildiğinden pek emin değilim; zira sadece bir piyano ve keman eşliğinde söylenen şarkılar için tiyatro salonu tam olarak bir Albert Hall sayılmaz. Bu durum, müzikallerin o fısıltı halindeki, titrek itirafçı havasını yoğunlaştırsa da, sanatçılarla bağ kurmamızı nasıl kolaylaştırdığını anlayamadım. Dört tarafı seyirciyle çevrili bu küçücük alanda, oyuncular tam önümüzde dururken bile seslerinin tamamen farklı bir yönden gelmesi tuhaf ve kafa karıştırıcı bir etki yaratıyor.

Şunu belirtmek gerekir ki, Amerikalı Scott Alan imzalı şarkıların her biri tek başına dinlenmeye değer. Nitekim yıllar içinde pek çok konserde Sayın Alan’ın eserlerini dinlemekten keyif aldım. Ancak daha önce onun bir şovunu bütünsel olarak izlememiş ya da külliyatını bu kadar yoğun ve özel bir şekilde deneyimlememiştim. Korkarım ki gösteriyle ilgili asıl sorunlar da tam burada başlıyor. O, şarkıcılar için bir besteci; evet, sektördeki en iyi seslerle iş birliği yapmayı başardı ancak geniş kitlelerin gerçekten istediği şey bu mu? Emin değilim. Müzik akışında çok az çeşitlilik sunan bu yoğun derlemede, bestecinin yelpazesinin oldukça dar ve ruh hallerinin şaşırtıcı derecede sınırlı olduğu açıkça görülüyor. Eğer onun o kendine has, özel ifade biçiminden hoşlanıyorsanız, bu gösteri tam size göre. Ancak daha geniş bir ton ve stil arayışındaysanız, icracıların paha biçilemez çabalarına rağmen bu menüyü biraz monoton bulabilirsiniz.

Scott Morgan'ın (piyanoda) müzik direktörlüğü ve düzenlemeleri, yazarın vizyonuyla tam bir uyum içinde ve niyetine sadık kalıyor. Morgan'a kemanda Tom Crofton-Green ustalıkla eşlik ediyor. Ancak, bu karışımın içinde kendilerinden ne kadar kattıkları sorusu akıllara geliyor. Bu şov, Sayın Alan'ın ruhunu tüm açıklığıyla yansıtıyor; bu yüzden onun sanatına dair saf bir vizyon arıyorsanız, aradığınızı burada bulacaksınız. Fakat bu tarzın sıkı bir takipçisi değilseniz, kendinizi bu şovun sunabileceğinden fazlasını arzularken bulabilirsiniz.

28 Ekim 2018'e kadar

THE DISTANCE YOU HAVE COME İÇİN ŞİMDİ BİLET ALIN