RECENSIE: The End Of History, Royal Court Theatre Londen ✭✭✭

Paul T Davies bespreekt Jack Thornes toneelstuk The End Of History, geregisseerd door John Tiffany, nu te zien in het Royal Court Theatre in Londen.

David Morrissey en Lesley Sharp. Foto: Johan Persson The End of History Royal Court

4 juli 2019

3 Sterren

Reserveer tickets

Voor hun nieuwste samenwerking hebben schrijver Jack Thorne en regisseur John Tiffany een intiemere productie gecreëerd dan Harry Potter and the Cursed Child. Gesitueerd over een periode van twintig jaar, van Blair tot Brexit, proberen ouders Sal en David hun kinderen bij elkaar te krijgen voor belangrijke gebeurtenissen. In drie bedrijven zonder pauze, waarbij steeds tien jaar verstrijkt tussen de scènes, en voortkomend uit Thornes eigen familie-ervaringen, is het persoonlijke zeer politiek terwijl Sal en David hun kinderen voeden met linkse ideologieën.

Laurie Davidson en Kate O’Flynn. Foto: Johan Persson

De grootste troef in Tiffany’s regie is het prachtige acteerwerk. Lesley Sharp is een bundel zenuwen als Sal, gespannen voor de ontmoeting met de 'bekakte' vriendin van haar zoon in de eerste scène. Haar toewijding aan haar idealen zorgt er echter voor dat ze al snel de confrontatie aangaat: "Totaal geen talent als het op koken aankomt... maar als het gaat om mijn kinderen op de kast jagen, heb ik een enorm talent." David Morrissey is uitmuntend als David: nuchter, principieel, zijn kinderen uitdagend en schijnbaar gereserveerd met zijn liefde, net als Sal. Toch slagen beide acteurs erin de diepe liefde voor hun kroost over te brengen. Zoals Larkin beroemd schreef: "They fuck you up, your Mum and Dad. They may not mean to but they do." Kate O’Flynn is bijzonder sterk als Polly, die naar Cambridge ging, en Sam Swainsbury brengt wat van zijn melancholische mimiek uit de serie Mum mee naar de rol van Carl, maar met meer erudiete argumenten. Laurie Davidson heeft een gekwelde kwetsbaarheid als Tom.

De cast van The End Of History. Foto: Johan Persson

Toch had ik vaak het gevoel dat de cast, vooral de jongere generatie, hun uiterste best deed met een stuk dat worstelde om scherp te worden; de personages voelden niet helemaal af. Ik maakte me zorgen dat Tom, die homoseksueel is, degene is die een zelfmoordpoging doet en mislukte relaties heeft, terwijl zijn geaardheid willekeurig leek—waarom was dit personage gay? Dat wil niet zeggen dat zijn broer en zus gelukkiger zijn, maar zijn seksualiteit voelt nu als de enige reden voor zijn ongeluk. Het stuk komt echter pas echt tot bloei wanneer David in de derde akte zijn toespraak voorleest aan Sal, die veel te jong is overleden aan kanker. Hij probeert zich vast te houden aan de Quaker-traditie van feiten benoemen in plaats van een lofrede houden. Morrissey breekt hier je hart, en samen met de kinderen komen we meer over Sal te weten dan in de voorgaande twee scènes. Ik ken vrouwen zoals zij, en deze prachtige sequentie doet me vrezen dat ze een uitstervend ras zijn.

Voor mijn gevoel had het stuk meer tijd nodig om te ademen en zich te ontwikkelen; wellicht hadden twee volledige bedrijven met een extra scène ons dieper in de gezinsdynamiek kunnen trekken. Maar Thornes schrijfstijl sprankelt, zoals altijd, op veel plaatsen van menselijkheid en humor. Ga dit zien voor de sublieme acteerprestaties.

Vaste speelduur tot 10 augustus 2019

RESERVEER TICKETS VOOR THE END OF HISTORY