RECENSIE: The Green Fairy, Union Theatre Londen ✭✭

Julian Eaves recenseert Jack Sain's musical The Green Fairy met Julie Atherton, nu te zien in het Union Theatre, Londen.

Julie Atherton en Georgine Hellier in The Green Fairy. Foto: Jack Sain The Green Fairy Union Theatre,

4 november 2019

2 sterren

Boek tickets

Deze nieuwe musical presenteert zich met ervaren musicalster Julie Atherton als publiekstrekker, en terecht: dit is een grote rol voor haar als Jo, een alcoholistische moeder die terugblikt op haar leven met een turbulente mix van emoties, inclusief humor (Jo: 'Ik ben geen alcoholist.  (Pauze) Ik ben een zuiplap. - Wat is het verschil?  Jo: Een alcoholist gaat naar bijeenkomsten.')  Atherton is een stabiele factor die het beste uit de rol haalt en alles geeft wat ze in zich heeft.

David Perkins, Harry F Brown, Julie Atherton, Emma Whittaker en Georgina Hellier. Foto: Jack Sain

Er zitten ook wat goede nummers in.  Jack Sain (regisseur, schrijver van het script en de songteksten, én componist - en aangezien er geen andere namen in het programmaboekje staan, vermoedelijk ook de choreograaf) heeft een aardig talent voor het schrijven van pakkende popsongs.  Naarmate de voorstelling vordert, wil het publiek hier eigenlijk meer van zien: het decor (van Katharine Heath, evenals de treffende kostuums) is een lichte, luchtige pub met de bar centraal op het toneel, vergelijkbaar met 'Once'. In veel opzichten is deze show naar dat voorbeeld gevormd, met hetzelfde emotionele terrein in een alledaagse arbeiderssetting. Je verlangt al snel naar de rumoerige kroegsfeer van die andere show.  Simon Devenport wordt vermeld voor het 'sound design', maar ik miste de microfoons in deze kroeg enorm: als er ooit een show was die schreeuwde om een krachtige karaoke-vibe, dan is het deze wel.  Ik denk dat versterking de composities van Sain veel beter tot hun recht had laten komen.

Emma Kinney (Wendy). Foto: Jack Sain

Hoewel zijn lijst met verdiensten indrukwekkend is, denk ik dat hij met zijn eerste musical misschien iets te veel hooi op zijn vork heeft genomen. Andere, meer ervaren ogen en oren hadden wellicht geholpen om hier een beter debuut van te maken.  De rest van de cast moet nu worstelen met een script dat kwalitatief een flink aantal treden lager staat: het stuk mist de eigenzinnige frisheid en scherpte van de beste liedjes en ontbeert vrijwel volledig de oprechte warmte die af en toe in de muziek doorschemert.  Een deel van de verantwoordelijkheid hiervoor ligt mogelijk bij associate director en dramaturg Hannah Hauer-King.  Intussen lijkt de muzikale leiding van William Bullivant, hoewel bekwaam, beperkt door het bijna uitsluitend akoestische palet van piano, cello, gitaar, mandoline en saxofoon, met slechts een vleugje elektrische bas.  Het spijt me, maar dit 'unplugged' gevoel draagt niet bij aan de rock-'n-roll, lak-aan-alles mentaliteit die de show probeert uit te stralen.

Harry F Brown (Toby). Foto: Jack Sain

Hierdoor klinken Emma Whittaker als 'Young Jo' (die een prachtig openingsnummer heeft en daarna veel te lang uit het script verdwijnt!), David Perkins met zijn warme stem als Daniel, Harry F Brown als de intensere barman Toby, en Emma Kinney als de heldere sopraan Wendy, allemaal net iets te braaf en keurig voor wat ze moeten zingen.  Beter op dreef is de energieke Georgina Hellier in de titelrol — een soort bovennatuurlijke verschijning die ook een voormalige beste vriendin is die Hollywoodster werd (probeer het maar bij te houden).  Maar goed, soms is minder echt meer, en ik kan alleen maar hopen dat ze deze show op een dag terugbrengen naar zijn pop-roots en de voorstelling laten ademen zoals hij dat zelf wil, door het huidige nogal stijve en kille 'concept' overboord te gooien.  Dan zullen meer mensen de vele sterke kanten van de muziek horen en waarderen, in plaats van dat ze het bij thuiskomst nog steeds alleen over de prachtige belichting van Alex Lewer hebben!

Tot 23 november 2019

BOEK TICKETS VOOR THE GREEN FAIRY