ELEŞTİRİ: The Green Fairy, Union Theatre Londra ✭✭

Julian Eaves, Julie Atherton'ın başrolünde olduğu ve şu an Londra'daki Union Theatre'da sahnelenen Jack Sain imzalı The Green Fairy müzikalini inceliyor.

Julie Atherton ve Georgine Hellier, The Green Fairy oyununda. Fotoğraf: Jack Sain The Green Fairy Union Theatre,

4 Kasım 2019

2 Yıldız

Bilet Al

Bu yeni müzikal tiyatro oyunu, afişin en başında deneyimli müzikal oyuncusu Julie Atherton ile tanıtılıyor ve bunun haklı bir sebebi var: Geçmişini mizahla karışık çalkantılı duygularla hatırlayan ayyaş bir anne olan Jo rolü, onun için oldukça büyük bir iş (Jo: Ben alkolik değilim.  (Duraksar) Ben bir sarhoşum. - Farkı ne?  Jo: Alkolikler toplantılara gider.')  Atherton, rolün hakkını verecek ve elinden gelen her şeyi ortaya koyacak güvenilir bir isim.

David Perkins, Harry F Brown, Julie Atherton, Emma Whittaker ve Georgina Hellier. Fotoğraf: Jack Sain

Oyunda bazı iyi şarkılar da var.  Jack Sain (yönetmen, metin ve şarkı sözü yazarı ve besteci - ve muhtemelen programda başka bir isim geçmediği için seyircinin koreograf olduğunu da düşüneceği kişi), akılda kalıcı ve etkileyici pop şarkıları yazma konusunda hoş bir yeteneğe sahip.  Birçok açıdan, gösteri uzadıkça seyirci bu şarkıların daha ön planda olmasını istiyor: Katharine Heath'in tasarımı (isabetli kostümlerle birlikte), tıpkı 'Once' müzikalindeki gibi sahnenin merkezinde barı olan aydınlık ve havadar bir bar atmosferi sunuyor. Bu oyun pek çok yönden o eserin izinden gidiyor; sıradan bir işçi sınıfı çevresinde benzer duygusal temaları işliyor ve çok geçmeden kendimizi o diğer oyundaki gürültülü bar atmosferini ararken buluyoruz.  Simon Devenport 'ses tasarımı' ile listelenmiş ancak bu mekanda mikrofon eksikliğini fazlasıyla hissettim: Eğer yüksek sesli bir karaoke ambiyansı için can atan bir oyun varsa, o da budur.  Bence burada sesin güçlendirilmesi, Sain'in kalemini en iyi şekilde ortaya çıkarırdı.

Emma Kinney (Wendy). Fotoğraf: Jack Sain

Mevcut durumda, özgeçmişi etkileyici olsa da, ilk müzikalinde biraz fazla yük omuzlamış gibi görünüyor; belki daha deneyimli ve güvenilir bir göz ve kulak desteği, bu ilk deneyimi daha iyi bir noktaya taşıyabilirdi.  Bu yüzden geri kalan oyuncu kadrosu, kalitesi birkaç basamak daha düşük bir metinle mücadele etmek zorunda kalıyor: Metin, şarkıların sahip olduğu o özgün tazelik ve keskinlikten yoksun ve müzikal altyapının yer yer hissettirdiği o içten sıcaklıktan neredeyse tamamen arındırılmış.  Bu durumun sorumluluğunun bir kısmı yardımcı yönetmen ve dramaturg Hannah Hauer-King'e ait olabilir.  Öte yandan, William Bullivant'ın müzik yönetimi yetkin olsa da; piyano, çello, gitar, mandolin ve saksafondan oluşan ve çok az elektrik basla desteklenen tamamen akustik paletin içinde sıkışıp kalmış görünüyor.  Üzgünüm ama oyunun bu 'unplugged' havası, onun rock'n'roll ve vurdumduymaz ruhunu hissetmeme yardımcı olmadı.

Harry F Brown (Toby). Fotoğraf: Jack Sain

Bu nedenle, 'Genç Jo' rolündeki Emma Whittaker (harika bir açılış şarkısı söyleyip sonra metinden çok uzun süre kayboluyor!), sıcak sesli Daniel rolündeki David Perkins ve daha sert barmeni canlandıran Harry F Brown ve duru sopranosuna sahip Wendy rolündeki Emma Kinney, söylemeleri istenen parçalar için biraz fazla 'uslu' ve orta sınıf kalıyorlar.  Başrolde (doğaüstü bir varlık ile Hollywood yıldızına dönüşmüş eski bir dostun karışımı - lütfen takip etmeye çalışın) müthiş enerjik bir performans sergileyen Georgina Hellier, hedefe daha çok yaklaşıyor.  Ancak bilirsiniz, bazen az olan daha çoktur; tek dileğim bir gün bu oyunu o pop köklerine geri döndürmeleri, kendi istediği gibi yaşamasına izin vermeleri ve şu anki biraz katı ve soğuk 'konsepti' bir kenara bırakmaları.  İşte o zaman belki daha fazla insan bestelerin güçlü yanlarını alkışlayacak ve eve döndükten uzun süre sonra bile hala sadece Alex Lewer'ın muhteşem ışıklandırmasından bahsetmeyecek!

23 Kasım 2019'a kadar

THE GREEN FAIRY İÇİN BİLET ALIN