RECENSIE: The Jury, Upstairs At The Gatehouse Londen ✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert de nieuwe musical The Jury van Amy Fletcher, Ashley Walsh en T Michael West, momenteel te zien in Upstairs At The Gatehouse, Londen.

The Jury

Upstairs at the Gatehouse, Highgate

6 februari 2020

4 sterren

Boek tickets

Ashley Walsh is een van de meest productieve en fascinerende componisten van nieuw muziektheater in Groot-Brittannië. In zijn nog relatief korte carrière heeft hij al een dozijn producties op zijn naam staan en dit jaar gaan er alleen in Londen al vijf nieuwe titels van hem in première. Hij is overduidelijk een van de grootste talenten om in de gaten te houden. Samen met een hechte groep medewerkers schreef hij de muziek en teksten, bijgestaan door co-tekstschrijver en scriptauteur Amy Fletcher, met extra teksten van T Michael West. Twee jaar geleden lanceerden zij in Runcorn de eerste versie van deze blik achter de schermen bij een jury in de beraadkamer van een ogenschijnlijk gesneden koek-moordzaak. Ze hebben de voorstelling nu grondig herschreven naar Londen gebracht in een regie van het opkomende talent Joseph Meighan, geproduceerd door de jonge, dynamische producenten Jess Ramsey en Anton Benson. Kate en John Plews zijn verheugd hen voor een speelperiode van twee weken in hun theater te hebben, een plek die al vaker de bakermat was voor uitmuntende nieuwe creativiteit. Als u een belangrijke stap wilt meemaken in de reis van deze opmerkelijke componist en de geweldige artiesten om hem heen, dan mag u dit niet missen.

De opening zet Walsh' rusteloze muzikale verbeelding kracht bij met levendige kleuren en ritmes, die een verrassende energie geven aan de statische dramatische situatie. Hoewel de expositie helder is – met zoveel herhalingen kan het ook bijna niet anders – voelt het alsof de opening nog niet helemaal weet te verwoorden waar de voorstelling echt 'over' gaat. Er lijkt iets te ontbreken dat het publiek direct naar de kern van de zaak trekt. Dat verandert echter zodra Kaidyn Hinds, als jurylid Harry, de gevestigde normen van hun gesprekken doorbreekt en met zijn indrukwekkende muzikale nummer het hele stuk krachtig in focus trekt. Vanaf dat moment is het een meeslepende rit. De volledig herwerkte tweede helft tilt de voorstelling na de pauze bovendien naar een nog hoger en kundiger niveau. Met perfect uitgevoerde overgangen is dit het soort musical waarbij je op het puntje van je stoel gaat zitten om aandachtig te luisteren; bij de voorstelling die ik bijwoonde, waren er geen overduidelijke 'applaus-momenten'. De handeling vloeit naadloos over in muziek en weer terug, met een ontzagwekkende beheersing van de vorm. Harold Prince zei ooit: 'bij musical draait alles om de overgangen', en hij zou hier verrukt zijn geweest over zoveel vakmanschap en kunde.

Een jury wordt willekeurig gekozen uit burgers, wat de schrijvers de kans geeft om de maatschappij vanuit wel twaalf verschillende hoeken te bekijken. Omdat het verhaal zich stevig in de wereld van nu afspeelt, is dat precies wat we krijgen: de moordaanklacht roept eerst procedurele en daarna diepere uitdagingen op voor hun begrip en inlevingsvermogen. De onverwachte spanningen van hun frustrerende zoektocht naar overeenstemming dwingen elk van hen om zich open te stellen en iets belangrijks te onthullen – aan de anderen of aan zichzelf. Het script wordt hier gaandeweg steeds sterker in, en het is goed mogelijk dat er in de toekomst nog meer aan gesleuteld zal worden. De enige manier om een complex vak als musicalschrijven echt te leren, is immers door het zware maar enerverende proces van daadwerkelijke producties en de bereidheid daar weer lessen uit te trekken. Voor zover ik kan zien, leert Walsh die lessen sneller dan wie dan ook.

Dit theater staat er ook om bekend dat het nieuw talent introduceert bij een breder publiek, en deze sterke cast stelt niet teleur. De cast bestaat voornamelijk uit relatieve nieuwkomers in het vak. Tot de mooiste composities van Walsh behoren de nummers gezongen door de vroom christelijke Hannah (Laura Meaton) en de bekwame juryvoorzitter Sarah (Laura Coard). Hun prachtige zang zal nog lang in je hoofd blijven nazingen. Er zijn ook goed neergezette karakterrollen: Tom Blackmore als de in hi-vis geklede Andy, Bethany Grace als de komisch narcistische Debbie en Charlie Culkin als de fijngevoelige Louise. Complexere lagen vinden we bij de agressief defensieve Darren (David Gibbons) en de oudere, wijzere Carol (Janice Fryett). Als een van de oudere personages verrast Elizabeth Brooks als Alma met haar ontwikkeling, waarbij ze plotseling een hernieuwd enthousiasme voor het leven ontdekt. Eigenlijk ondergaan ze allemaal een louterende ervaring: van Huon Mackleys aanvankelijk afstandelijke en koel ontspannen Simon tot Katherine Victoria's op het eerste gezicht ongecompliceerde en oppervlakkige Jodie, en Ashley Balls ogenschijnlijk vriendelijke Tom. Iedereen komt wel iets tegen dat zijn of haar wereldbeeld wankelt brengt, om vervolgens te zien of ze de draad weer kunnen oppakken. Als ensemble vormen ze een magnifiek koor dat vol overgave geniet van Walsh' adembenemende harmonieën, begeleid door de componist-arrangeur aan de vleugel. De sound design van James Radcliff en de slimme lichteffecten van Ryan Woolard – let op de incidentele 'inbreuk' van de onzichtbare rechtbankmedewerkers – maken het plaatje compleet.

Door zich te concentreren op het daadwerkelijk laten produceren van zijn werk, heeft Walsh meer kansen gekregen dan wie dan ook van zijn generatie om het vak in de praktijk te leren. De resultaten van al dat harde werken werpen hun vruchten af: dit stuk voelt als een keerpunt, waar technisch meesterschap en creatieve potentie samensmelten tot echt groots muziektheater. De gelukkigen kunnen deze show nu gaan zien; voor alle anderen is het advies om de aankondigingen voor zijn komende werk nauwlettend in de gaten te houden en zo snel mogelijk te boeken.

Foto's: Julian Bruton

Tot 16 februari 2020 - Upstairs at the Gatehouse BOEK TICKETS VOOR THE JURY