RECENSIE: The Lady from the Sea, Print Room at the Coronet ✭✭✭

Mark Ludmon bespreekt de tweetalige productie van Ibsens The Lady from the Sea in The Print Room at the Coronet in Londen

Pia Tjelta & Adrian Rawlins The Lady from the Sea The Print Room at the Coronet, Londen

Drie sterren

Reserveer Nu

In Henrik Ibsens klassieker The Lady from the Sea uit 1889 raakt een vrouw gevangen tussen het burgerlijke landleven van haar echtgenoot en de lokroep van de oceaan en een op zee verloren minnaar. In de nieuwe Londense productie van de Norwegian Ibsen Company worden deze spanningen tussen het heden en het verleden knap verkend via een mix van Engels en Noors, wat de verschillen tussen de personages en hun herhaaldelijke onvermogen om elkaar te begrijpen weerspiegelt.

Marina Bye, Adrian Rawlins & Molly Windsor. Foto: Tristram Kenton

Deze moderne bewerking, geregisseerd door Marit Moum Aune, toont de Britse arts Wangel (uitgesproken als “wangle”) die met zijn twee dochters, Hilde en Bolette, naar de fjorden van West-Noorwegen is verhuisd voor zijn tweede vrouw, Ellida. Zij is de dochter van een vuurtorenwachter en voelt zich onweerstaanbaar aangetrokken tot de ongetemde zee. Een andere Brit, de ziekelijke jonge buurman Lyngstrand, komt regelmatig over de vloer en droomt ervan naar het zuiden te ontsnappen om beeldhouwer te worden, terwijl zijn gezondheid achteruitgaat. Engels voert de boventoon tot Arnholm arriveert, een oude vriend van Ellida en voormalig leraar van Bolette. Dan horen we de schoonheid van Ibsens oorspronkelijke woorden (vertaald via boventiteling). Naarmate Ellida meer onthult over haar obsessie met een vroegere minnaar die vermoedelijk is omgekomen bij een schipbreuk, blijkt haar moedertaal de taal van haar ware identiteit, haar verleden en haar passie te zijn.

Pia Tjelta & Øystein Røger

Dit stuk gaat over mensen die achtervolgd worden door het verleden – een overleden eerste vrouw, een verloren kind, een verdronken zielenverwant – en zichzelf voor de gek houden met onrealistische dromen over ontsnapping. Maar het is ook een drama over misverstanden en gebrekkige communicatie die soms grenst aan klucht. Ibsen noemde het stuk ooit een komedie, en Aune speelt hierop in door de grappigste Ibsen-productie neer te zetten die ik ooit heb gezien (al is de concurrentie op dat vlak klein). Taal wordt voortdurend verkeerd begrepen; zo denkt Lyngstrand aan het begin onterecht dat de meisjes de verjaardag van Ellida vieren in plaats van die van hun overleden moeder. Arnholm denkt dat hij is uitgenodigd om Bolette ten huwelijk te vragen, terwijl hij in werkelijkheid door Wangel is gevraagd om Ellida op te vrolijken, in de veronderstelling dat zij vroeger geliefden waren. Dankzij rollen zoals die van Marina Bye als Bolette en Molly Windsor als Hilde valt er genoeg te lachen, al dreigt dit soms de donkerdere, serieuzere thema's te overschaduwen. Edward Ashley, die zijn podiumdebuut maakt, valt op als Lyngstrand; hij is zowel komisch als tragisch in zijn onhandige, onvolwassen pogingen om vrouwen het hof te maken terwijl hij droomt van een kunstenaarsbestaan, ondanks zijn ongeneeslijke ziekte die hij niet wil erkennen. Kåre Conradi is uitstekend als de gemoedelijke Arnholm, terwijl Adrian Rawlins ontroert als de hopeloos toegewijde echtgenoot. Pia Tjelta switcht van lusteloos naar gepassioneerd als Ellida, die pas echt tot leven komt wanneer ze in haar moedertaal spreekt.

Edward Ashley & Marina Bye

Voor een verhaal over passie en dromen mist deze productie wat emotionele diepgang, maar het gebrek aan echte connectie tussen de personages past wel degelijk bij hun wereld van miscommunicatie en verborgen verlangens. Dit wordt visueel ondersteund door het indrukwekkende decor van Erlend Birkeland, waar een weids strand van zand en kiezels contrasteert met het huis van de familie Wangel, dat wordt verbeeld door een kleine, houten sauna. Hoewel de duistere, expressionistische elementen van het stuk minder op de voorgrond treden, brengt deze nieuwe productie interessante ideeën naar voren over de beperkingen van taal en hoe dit ons uit elkaar kan houden.

Of, om het in het Noors te zeggen: Dette er en tiltalende ny produksjon av Ibsens Fruen fra havet som på en smart måte utforsker vanskeligheter med kommunikasjon og begrensninger av språk gjennom en tospråklig blanding av norsk og engelsk.

Te zien tot en met 9 maart 2019.

BOEK TICKETS VOOR THE LADY FROM THE SEA