RECENSIE: The Last Five Years, Southwark Playhouse Londen ✭✭✭✭✭

Ray Rackham recenseert Jason Robert Browns The Last Five Years, nu te zien in het Southwark Playhouse.

The Last Five Years Southwark Playhouse

4 maart 2020

5 Sterren

RESERVEER TICKETS

De acteur Tom Bosely zei ooit dat het mooiste aan een musical-revival is dat het publiek de deuntjes al fluit bij binnenkomst. Wanneer Molly Lynch, als het personage Cathy, zingt: “I really think you’re going to like this show, I’m pretty sure it doesn’t suck“ (ongeveer tweeëndertig maten in ‘See I’m Smiling’, het derde nummer van deze veelgeprezen liederencyclus), wordt het bijna lastig om deze productie nog als een revival te bestempelen. Gezeten op een babyvleugel in het sobere maar intuïtieve decorontwerp van Lee Newby (dat aan het begin van de show aanvoelt als de praktijk van een psycholoog); geflankeerd (althans vanaf stoel D17) door Rachel Shakespeare op cello en Elaine Ambridge op viool; en (belangrijker nog) begeleid door Oli Higginson, die haar dwalende echtgenoot Jamie speelt; kan het de theaterbezoeker vergeven worden als deze denkt getuige te zijn van een scène uit een stuk dat niet in de afgelopen vijf jaar, maar misschien wel vijf minuten geleden is geschreven. Jonathan O’Boyles productie van Jason Robert Browns quasi-autobiografische musical over het gelijktijdige opbloeien en stranden van een relatie, bezit een overvloed aan prachtige relevantie. Dit werpt niet alleen een nieuw muzikaal licht op de voorstelling, maar reanimeert ook de kern en de ziel, en lost veel van de problemen op die de musical sinds de opening twintig jaar geleden hebben achtervolgd.

Jamie heeft Cathy ontmoet, en we zien hoe hij uiteindelijk verliefd wordt, met haar trouwt en haar uiteindelijk verlaat. Cathy heeft ontdekt dat Jamie haar heeft verlaten (een prachtig teder ‘Still Hurting’) en in een retrospectieve muzikale analyse onderzoeken we hoe en waarom, om uiteindelijk dat perfecte moment te bereiken aan het einde van de eerste date en aan het begin van waar het allemaal begon. The Last Five Years speelt met tijd en ruimte doordat we beide kanten van een relatiebreuk zien; de één verteld van het einde naar het begin, en de ander van het begin naar het einde. Misschien wel het meest hartverscheurende nummer van de show, de finale ‘Goodbye Until Tomorrow/I Could Never Rescue You’, is de samenvatting van de gezamenlijke reis die het publiek met dit koppel aflegt. Newby’s decor ligt inmiddels bezaaid met de brokstukken van deze mislukte romance, terwijl de laatste noot een tot tranen geroerd publiek naar buiten begeleidt na negentig minuten zang.

Het klinkt een stuk ingewikkelder dan het in werkelijkheid is, aangezien deze triomfantelijke productie de dramaturgisch lastige chronologie uitermate navigabel en begrijpelijk maakt. De show is beknopt, gedreven en coherent; misschien niet de soundbite waar een producent mee op de gevel zou pronken, maar essentieel in de context van deze musical. Het voelt alsof O’Boyle, Lynch en Higginson samen met muzikaal leider George Dyer de musical volledig hebben ontleed, regel voor regel, frase voor frase, om het opnieuw vorm te geven met de urgentie van 2020. Skype, FaceTime en frappuccino's zijn geïntegreerd zonder dat het geforceerd aanvoelt, en voor het eerst (althans in de twintigjarige relatie van deze recensent met het stuk) voelt de musical niet als Jason Robert Browns poging om alle sympathie bij de uitbundige Jamie neer te leggen en Cathy af te schilderen als de zeurende, onderpresterende blok aan het been. Dit is een bewijs van de indrukwekkende theaterkwaliteit die hier getoond wordt. Het succes van deze nieuwe enscenering is zo groot dat de naden tussen regie, muziek en spel nagenoeg onzichtbaar zijn; wat overblijft is een rijk weefsel van acteur-muzikantschap dat zelfs de normen van deze al genuanceerde manier van verhalen vertellen via zang uitdaagt. De prachtige partituur van Jason Robert Brown heeft nog nooit met zo'n helderheid geklonken. Brava, inderdaad!

Het is belangrijk om op te merken dat Lynch en Higginson als acteur-muzikanten het verhaal dragen en op sommige momenten de melodie overnemen van Dyers bijna virtuoze spel op de toetsen in de orkestbak. Beiden hebben personages gecreëerd die feilbaar, eerlijk en uitzonderlijk herkenbaar zijn, terwijl ze de kloppende kern van de score met gemak en flair vertolken. De eenheid in hun spel op het enige echte moment waarop Cathy en Jamie zich in dezelfde tijd en ruimte bevinden (een vluchtige opeenvolging van zinnen in het nummer ‘The Next Minutes’) bezorgt de toeschouwer rillingen over de rug. Hoewel Higginson waarschijnlijk het beste uit de choreografie van Sam Spencer Lane haalt, gaat Lynch er vandoor met de hoofdprijs voor het hilarische ‘Summer in Ohio’.

Hoewel het toegegeven nog wat vroeg is om The Last Five Years nu al te kronen tot Beste Musical Revival, of zelfs (onder de minutieuze en waarheidsgetrouwe visie van O’Boyle) Beste Nieuwe Musical van 2020, zal er een heel bijzonder stuk theater voor de dag moeten komen om deze van zijn welverdiende voetstuk te stoten. In reactie op Cathy’s uitspraak in ‘See I’m Smiling’: deze recensent vond de show niet alleen aardig... hij vond hem geweldig, en het was absoluut geen tegenvaller!

Foto's: Pamela Raith

Tot en met 28 maart 2020

BOEK NU TICKETS VOOR THE LAST FIVE YEARS