RECENSIE: The Life I Lead, Park Theatre Londen ✭✭✭✭

Paul T Davies bespreekt James Kettles toneelstuk The Life I Lead over acteur David Tomlinson, nu te zien in het Park Theatre, Londen.

Miles Jupp in The Life I Lead. Foto: Piers Foley The Life I Lead.

Park Theatre.

19 maart 2019

4 Sterren

Vanaf september 2019 te zien in Wyndham’s Theatre

Boek Tickets

Het nieuwe toneelstuk van James Kettle belicht het leven van acteur David Tomlinson, bij miljoenen nog steeds het best bekend als Mr. Banks in Disney’s klassieker Mary Poppins uit 1964. De tekst in het programmaboekje noemt wat David Tomlinson, Mr. Banks en vertolker Miles Jupp met elkaar gemeen hebben. Het is een lange lijst, en voeg daar een enorme dosis charme en een superieur komisch timing aan toe, en de lijst is compleet. Wat dreigt een vermakelijke maar lichte avond te worden, krijgt diepgang door het script van Kettle en de uiterst genietbare vertolking van Jupp. Want zoals in elke familie zijn er verborgen waarheden, en deze worden vakkundig onthuld in een goedgebouwd stuk.

Miles Jupp in The Life I Lead. Foto: Piers Foley

Op een prachtig, door Magritte geïnspireerd decor van ontwerper Lee Newby spreekt Tomlinson ons toe – misschien vanuit de hemel, misschien vanuit het vagevuur, aangezien dit de nacht van zijn overlijden in 2000 zou kunnen zijn. Vanaf het begin maakt Miles Jupp contact met het publiek door de vierde wand te doorbreken. Het stuk erkent met een knipoog de vaardigheden van Tomlinson; hij kende zijn beperkingen en speelde de 'stille clown' formidabel. Jupp heeft hem perfect getroffen, zowel tonaal als fysiek, en op sommige momenten voelt het stuk alsof je in de artiestenfoyer zit met een sympathieke oude acteur die anekdotes uit zijn carrière ophaalt – en dat zijn er veel, inclusief een paar sterke oneliners!

Miles Jupp in The Life I Lead. Foto: Piers Foley

Maar wat het stuk echt diepgang geeft, is het thema van vaders en zonen, in het bijzonder Davids gecompliceerde relatie met zijn afstandelijke, oer-Engelse vader. De schokkende onthulling is dat zijn vader wel afstandelijk moest zijn omdat hij een bigamist was, en de helft van zijn leven doorbracht met een andere vrouw en een ander gezin. Hoe de Tomlinsons hierachter kwamen is verbazingvuldig, en het stuk raakt precies de juiste snaar wat betreft dat typisch Engelse 'stiff upper lip'-stoïcisme. En dan is er de relatie tussen David en zijn zoon William, wellicht een van de eerste kinderen bij wie ooit autisme werd vastgesteld. Deze momenten worden prachtig gedeeld, zonder hysterie of melodrama, en ze zijn daardoor niet minder krachtig.  Jupp gaat voortreffelijk om met de toonwisselingen. De verantwoordelijkheid die Tomlinson voelde omdat hij deel uitmaakte van zoveel jeuherinneringen (hij had ook grote successen met Bedknobs and Broomsticks en The Love Bug, de meest succesvolle Britse film van 1969), wordt teder overgebracht; je kunt niet anders dan denken dat hij een bijzonder aardige man moet zijn geweest.

Hoewel de productie wellicht wat traditioneel en 'van de oude stempel' aanvoelt, is dat naar mijn mening juist de kracht ervan. Het was verfrissend om een solovoorstelling te zien die niet overladen is met zwaarmoedigheid, maar die niet alleen een groot acteur viert, maar ook een liefdevolle vader en de liefde zelf.  De magie van film wordt eveneens geëerd, wat zorgt voor een ronduit betoverende avond in het gezelschap van de heer Tomlinson.

Tot en met 30 maart 2019

BOEK TICKETS VOOR THE LIFE I LEAD IN WYNDHAM’S THEATRE