ELEŞTİRİ: The Life I Lead, Park Theatre Londra ✭✭✭✭

Paul T Davies, James Kettle'ın kaleme aldığı ve şu an Londra'daki Park Theatre'da sahnelenen, aktör David Tomlinson'ın hayatını konu alan The Life I Lead oyununu inceliyor.

The Life I Lead oyununda Miles Jupp. Fotoğraf: Piers Foley The Life I Lead.

Park Theatre.

19 Mart 2019

4 Yıldız

Eylül 2019'da Wyndham's Theatre'a transfer oluyor

Bilet Alın

James Kettle'ın yeni oyunu, Disney'in 1964 yapımı klasiği Mary Poppins'teki Bay Banks rolüyle hafızalara kazınan aktör David Tomlinson'ın yaşamını ele alıyor. Oyun kitapçığı; David Tomlinson, Bay Banks ve oyuncu Miles Jupp'ın ortak noktalarından bahsediyor. Liste hayli uzun; buna büyük bir sahne ışığını ve müthiş bir komedi zamanlamasını da eklediğinizde tablo tamamlanıyor. Eğlenceli ancak sıradan bir akşam vaat ediyor gibi görünen yapım, Kettle’ın metni ve Jupp’ın son derece keyifli performansıyla derinlik kazanıyor. Zira her ailede olduğu gibi burada da gizli gerçekler var ve bunlar, iyi kurgulanmış bir oyunla ustalıkla gün yüzüne çıkarılıyor.

The Life I Lead oyununda Miles Jupp. Fotoğraf: Piers Foley

Tasarımcı Lee Newby'nin Magritte'den esinlenen etkileyici dekorunda Tomlinson, belki cennetten belki de 2000 yılındaki ölüm gecesi olabilecek bir araftan bizlere sesleniyor. Daha en baştan dördüncü duvarı yıkarak seyirciyle bağ kuran Miles Jupp, oyun boyunca Tomlinson’ın yeteneklerini nüktedan bir dille selamlıyor. Tomlinson sınırlarını bilen ve "sessiz palyaço" rolünü hakkıyla veren bir sanatçıydı. Jupp, hem ses hem de fiziksel tavır olarak onu mükemmel yakalamış; oyun yer yer yeşil odada (kulis) eski bir aktörün kariyerinden harika tek cümlelik espriler ve anektodlar paylaştığı samimi bir sohbet havasına bürünüyor.

The Life I Lead oyununda Miles Jupp. Fotoğraf: Piers Foley

Ancak oyuna asıl derinliğini katan şey, baba-oğul ilişkisi; özellikle de David’in mesafeli ve tam manasıyla "İngiliz" olan babasıyla kurduğu karmaşık bağ. Şoke edici gerçek ise babasının aslında neden mesafeli olduğunda saklı: Kendisi bir çift eşliydi ve hayatının yarısını başka bir eş ve aileyle geçirmişti. Tomlinson ailesinin bunu öğreniş biçimi olağanüstü ve oyun o meşhur "dik duruşu bozmayan" İngiliz metanetini tam on ikiden vuruyor. Bir de David’in, belki de dünyada otizm teşhisi konan ilk çocuklardan biri olan oğlu William ile olan ilişkisi var. Bu anlar histeriden ve melodramdan uzak, son derece zarif ve bir o kadar da güçlü bir dille paylaşılıyor. Jupp, ton değişimlerini ustalıkla yönetiyor. Tomlinson’ın (aynı zamanda Bedknobs and Broomsticks ve 1969'un en çok hasılat yapan İngiliz filmi The Love Bug gibi işlerle) pek çok çocuğun anılarında yer etmesinin getirdiği sorumluluk hissi öyle şefkatle aktarılıyor ki, onun ne kadar nazik bir insan olduğunu düşünmeden edemiyorsunuz.

Prodüksiyon biraz "eski ekol" ve geleneksel hissettiriyorsa da, bana göre bu onun en güçlü yanı. Melankoliye boğulmayan, sadece büyük bir aktörü değil, sevgi dolu bir babayı ve sevginin kendisini yücelten bir tek kişilik oyun görmek oldukça tazeleyiciydi. Sinemanın büyüsü de onurlandırılıyor ve böylece Bay Tomlinson’ın eşliğinde sihirli bir akşam ortaya çıkıyor.

30 Mart 2019'a kadar

WYNDHAM'S THEATRE'DAKİ THE LIFE I LEAD İÇİN BİLET ALIN