RECENSIE: The Mikvah Project, Lockdown Festival Theatre ✭✭✭

Paul T Davies recenseert The Mikvah Project van Josh Azouz, nu te beluisteren op BBC Sounds met Josh Zaire en Alex Waldmann in de hoofdrollen.

The Mikvah Project.

Lockdown Theatre Festival op BBC Radio 4, nu beschikbaar via BBC Sounds.

3 Sterren

Luister nu direct De productie van The Mikvah Project door het Orange Tree Theatre was halverwege de speelreeks toen de theaters in maart noodgedwongen moesten sluiten. Dit festival, hoe kort ook, biedt ons de kans om vier producties te ervaren die anders door de crisis volledig verloren waren gegaan. Eitan is 17 en studeert, Avi is 35 en getrouwd. Elke vrijdag ontmoeten ze elkaar in de Mikwe voor het joodse ritueel van de immersion, om ondergedompeld te worden in bronwater en gereinigd te worden. Ze spreken ons rechtstreeks toe bij aanvang van het stuk; de sfeer en de omgeving worden perfect gevangen door het geluidsontwerp, en het gebruik van de derde persoon werkt uitstekend op de radio.

Josh Zar en Alex Waldmann in The Mikvah Project. Foto: The Other Richard

Het stuk van Josh Azouz draait om rituelen, mannelijke ruimtes en geloof, en deed me enigszins denken aan Nick Cassenbaums Bubble Schmeisis. Het is een ritueel waarbij mannelijke naaktheid is toegestaan, wellicht zelfs verwacht wordt. Josh Zaire vat de tienerbravoure van Eitan perfect: hij dwingt zichzelf te praten over heteronormatieve zaken zoals de meisjes op wie hij valt, auto's en machismo, terwijl hij zijn opwinding probeert te verbergen als hij bij Avi is. Als oudere man stuurt Alex Waldmann Eitan richting de veiligheid en betrouwbaarheid van een goed huwelijk, ook al komt zijn eigen spanning voort uit het feit dat hij nog geen vader is geworden. Hun band lijkt meer op die van vader en zoon, totdat Eitan Avi kust. De reactie van de oudere man is om een therapeut voor te stellen, of de opmerking dat hij vroeger wel videospelletjes speelde maar dat nu niet meer doet. In het licht van recenter LGBTQ-werk voelt dit alles nogal ouderwets aan; zelfs Eitan noemt het 'lame'.

Terwijl Avi vertelt over zijn huwelijk met Layla en de behoeften van Eitan groter worden, regelt Avi dat hij naar een andere Mikwe gaat. Het voelt dan ook ongerijmd dat hij ermee instemt om met Eitan naar Alicante te gaan. Maar juist deze gebeurtenis benadrukt Avi's ontkenning en Eitans liefde. Er volgt een ontroerende scène waarin de Mikwe hen nog steeds niet kan reinigen van deze gevoelens. Toch breekt het stuk nooit echt door de zelfopgelegde beperkingen heen; Layla vergeeft Avi zijn weekje weg en de inzet wordt nooit echt verhoogd. Het punt lijkt te zijn dat voor veel mannen in deze situatie de patstelling — het contact in goedgekeurde, spirituele ruimtes — belangrijker is dan verstoten worden door de familie. Het is een teder stuk, zeer sterk geacteerd, dat uiteindelijk iets meer belooft dan het waarmaakt.

LUISTER NU NAAR THE MIKVAH PROJECT