RECENSIE: The Resistible Rise Of Arturo Ui, Donmar Warehouse ✭✭✭✭

Lenny Henry in The Resistible Rise Of Arturo Ui. Foto: Helen Maybanks The Resistible Rise Of Arturo Ui Donmar Warehouse 4 mei 2017 4 sterren Boek Nu De Donmar pakt flink uit met Bruce Norris' nieuwe bewerking van de Brecht-klassieker The Resistible Rise of Arturo Ui. Er is de nodige sterrenkracht in de vorm van publiekslieveling Lenny Henry, een ijzersterke cast die vol overgave speelt en een aantal zeer onverbloemde sneren naar de huidige Amerikaanse regering. De twee uur en drie kwartier vliegen voorbij en zorgden in echte Brechtiaanse stijl voor een ware opstand in de zaal. De avond voelde zinderend actueel en essentieel aan, en biedt een ongemakkelijke les in hoe je een monster creëert, waarbij onze eigen medeplichtigheid en schuld niet worden geschuwd. Het theater is getransformeerd tot een speakeasy-nachtclub met eenvoudige houten stoelen en tafels op de begane grond. Als recensent was het een ongebruikelijke luxe om eindelijk een tafeltje te hebben om op te schrijven! Het begint al zodra je de zaal betreedt; de acteurs mengen zich tussen de mensen en klampen nietsvermoedende bezoekers aan voor wat interactie. Zelfs Henry loopt langs de rij om zich met een Chicago-accent voor te stellen en handen te schudden. Vanaf het allereerste moment word je geprikkeld en uitgedaagd; dit is geen productie voor passieve toeschouwers. Een piano vormt het middelpunt bij de opening, waarna een plotselinge black-out ons het verhaal in sleurt. Lenny Henry in The Resistible Rise Of Arturo Ui De productie maakt gebruik van alle stijlelementen die iedereen die Brecht en episch theater op school heeft gehad zal herkennen – proloog en epiloog, koor, rechtstreekse toespraken tot het publiek en die heerlijke 'gestus' – maar slaagt er toch in om op een natuurlijke manier emotionele verbinding te maken en het publiek te raken. Ik kreeg nooit het gevoel dat ons de les werd gelezen, wat ongetwijfeld te danken is aan de voortreffelijke regie van Simon Evans en de kracht van het briljante, veelzijdige ensemble. 'Veelzijdigheid' wordt in de sector steeds vaker als een vies woord gezien, een synoniem voor kleurloos, maar hier wordt het met fantastisch effect ingezet met moderne liedjes die prachtig gezongen en herwerkt zijn om het drama te ondersteunen. De cast was over de hele linie sterk, maar Giles Terera als Ernesto Roma danst zijn rol bijna met een verpletterend effect. Hij is hartverscheurend tragisch als Arturo’s enige echte vriend en bondgenoot, bedrogen en belazerd, maar krijgt uiteindelijk toch zijn wraak. Justine Mitchell is eveneens hilarisch als de overspannen advocaat die wanhopig de orde probeert te bewaren in een dolgedraaide rechtszaak waar getuigen, slachtoffers en verdachten constant van rol wisselen tot we er duizelig van worden. Ze is net zo uitzonderlijk als Betty Dullfeet, een vrouw die probeert mee te gaan in de nieuwe orde, maar tot waanzinnige wanhoop wordt gedreven door haar keuzes en de gevolgen daarvan. Tom Edden als de acteur stal de show. Vlekkeloos. Giles Terera in The Resistible Rise Of Arturo Ui Lenny Henry, zo herkenbaar als de geliefde komiek van de televisie, is onkenbaar getransformeerd. Hij gebruikt al zijn charisma om een meedogenloze man neer te zetten die geen enkel medeleven toont voor anderen in zijn jacht naar de macht. Op het podium evolueert hij van een sullige gangster naar een gepolijste en verfijnde staatsman. Hij domineert het toneel en zijn aanwezigheid vormt een constante dreiging. Vocaal schreeuwt hij soms iets te veel zonder steun, waardoor we wat van dat natuurlijke gezag verliezen, maar over het algemeen is het een zeer indrukwekkende vertolking. Het was een slimme zet van de Donmar om de mezzanine op de persavond te vullen met studenten. Ze waren heerlijk luidruchtig en herinnerden me, vergeleken met de vaak gereserveerde pers, aan het vermogen van theater om te choqueren en aan te zetten tot actie. Voor iedereen die zich uitgeput en gefrustreerd voelt door de politieke status quo en de deprimerende koers van de internationale politiek: ga deze productie zien. Er zal je gevraagd worden om mee te doen, en ik hoop dat je dat doet, want niet meedoen en je niet uitspreken tegen een man als Ui is medeplichtig zijn aan zijn opkomst. Mijn enige punt van kritiek is dat het veel makkelijker is om te lachen en te huilen om degenen aan de andere kant van de oceaan, met hun andere accenten en vreemde gewoonten, terwijl wij in het Verenigd Koninkrijk de verantwoordelijkheid hebben om de splinter in ons eigen oog te zien voordat we deze overbekende steen werpen.

BOEK TICKETS VOOR THE RESISTIBLE RISE OF ARTURO UI