RECENSIE: The Welkin, National Theatre ✭✭

Danny Coleman-Cooke bespreekt Lucy Kirkwoods toneelstuk The Welkin, dat momenteel te zien is in het Lyttelton Theatre van het National Theatre in Londen.

The Welkin

National Theatre

22 januari 2020

2 sterren

Koop Kaarten

Het uitgangspunt van The Welkin is briljant. Een volledig vrouwelijke jury die gedwongen wordt om over het lot van een andere vrouw te oordelen; een soort Twelve Angry Women, gesitueerd eeuwen voordat Henry Fonda zelfs maar bestond.

Het stuk is gebaseerd op een herinterpretatie van een lang vergeten traditie: de 'vrouwenjury' (a jury of matrons). Dit waren vrouwen die de ondankbare taak hadden te beoordelen of een veroordeelde zwanger was – een besluit dat het verschil betekende tussen de galg of verbanning naar de toenmalige koloniën.

Het is een complexe en weerbarstige productie die worstelt met talloze thema's en personages, maar er ondanks de aanzienlijke speelduur niet in slaagt om een van hen echt de ruimte te geven.

Hierdoor mist de climax de nodige diepgang, terwijl andere onderdelen juist om inkorting vragen – zoals een overbodig en anachronistisch lied in de tweede helft.

Desondanks zijn er een paar prijzenswaardige vertolkingen te zien in de nagenoeg volledig vrouwelijke cast, al waren sommige accenten overtuigender dan andere.

Ria Zmitrowicz overtuigt als Sally Poppy, een tierende tiener die wordt beschuldigd van de moord op het kind van een grootgrondbezitter. Het is een moedige keuze van schrijfster Lucy Kirkwood om het personage verwerpelijk en meedogenloos te maken, in plaats van een slachtoffer van een gerechtelijke dwaling. Het getuigt van het talent van Zmitrowicz dat ze zoveel empathie weet op te wekken voor zo’n getroebleerd personage.

Ook Maxine Peake schittert als vanouds als de lokale verloskundige Lizzy, al was haar personage een van de velen die nogal eens verviel in onrealistische preken en dialoog vol achtergrondinformatie.

Het decor van Bunny Christie is spectaculair, maar door de combinatie van de enorme ruimte en de eerder genoemde wisselvallige accenten gingen er helaas enkele cruciale zinnen verloren.

The Welkin is een stuk met een enorme potentie, maar er is een stevige redactieslag nodig om het meer focus en thematische helderheid te geven. Op dit moment voelt The Welkin als een toneelstuk dat nog een paar versies verwijderd is van absolute topklasse.

Foto's: Brinkhoff Moegenburg