RECENSIE: The Witches, National Theatre ✭✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Roald Dahl's The Witches (De Heksen), nu te zien in het National Theatre in Londen.

Katherine Kingsley als de Opperheks. Foto: Marc Brenner The Witches.

National Theatre.

21 november 2023

5 Sterren

Soms moet je als criticus diepe analyses even laten voor wat ze zijn en simpelweg genieten van wat er voor je neus gebeurt. Ik was van plan te schrijven over de recente ophef rond de aanpassingen in Roald Dahls boeken, of over de vermeende vrouwenhaat in de weergave van heksen. Maar het meeslepende openingsnummer, 'A Note About Witches', rekent daar direct mee af. De focus ligt op de schoenen, handschoenen en pruiken die de kenmerken van heksen moeten verbergen; geen fysieke misvormingen of grote neuzen hier. In plaats daarvan ontdekken we wat heksen écht doen: "We doen aan yoga, we doen aan Pilates." Vanaf dat moment is de show een puur genot. Soms, heel soms, krijg je als criticus de kans om getuige te zijn van iets werkelijk bijzonders.

Laura Medforth (Ma), Bertie Caplan (Luke), Richard David Caine (Pa) en het ensemble. Foto: Marc Brenner

De voorstelling is een aaneenschakeling van hoogtepunten. De tien-en-een-half-jarige Luke wordt wees, trekt in bij zijn oma en gaat de strijd aan met een heksenkring. Deze heksen houden hun jaarlijkse congres in het Majestic Hotel in Bournemouth en zijn van plan om elk kind in Engeland (Wales, Schotland en Noord-Ierland blijven blijkbaar buiten schot) 'Formule 86' via snoepgoed toe te dienen, waardoor ze in muizen veranderen die vervolgens platgetrapt kunnen worden. Tijdens de persavond was Bertie Caplan een fantastische Luke; het soort jonge held waarvan je pas wist dat je hem nodig had zodra je de zaal binnenstapte. Zijn eerste nummer, 'Ready To Go', vangt zijn karakter perfect. Nadat hij wees is geworden, stormt Sally Ann Triplett het podium op als de Noorse, sigaarrokende heksenjaagster Oma—een fenomenale vertolking. De chemie tussen haar en Caplan is heerlijk om te zien. Zodra het verhaal zich naar het Majestic verplaatst, brengt Daniel Rigby dezelfde geweldige, manische energie mee die hij liet zien in 'Accidental Death of an Anarchist'. Hij speelt hotelmanager Mr. Skinner, die glashard ontkent dat er muizen in zijn hotel zijn. Maar de show wordt gestolen door Cian Eagle-Service als de zoetekauw Bruno; zijn spectaculaire nummer 'Bruno Sweet Bruno' zorgde voor een luid applaus. Het koor van heksen is hilarisch, al hadden ze wellicht iets dreigender mogen zijn. Katherine Kingsley is een rasechte schurk als de Opperheks: verwend, aanbeden en met een diepe haat voor kinderen die ze tot in de zaal laat voelen. Haar solo in de tweede akte, 'Wouldn’t it Be Nice', is een komisch pleidooi aan de ouders in het publiek om zich voor te stellen hoe fijn het leven zou zijn zonder constant door kinderen te worden onderbroken.

Ben Redfern (Roger), Ekow Quartey (Mr Jenkins) en Jacob Maynard (Kevin). Foto: Marc Brenner

Het script en de liedteksten van Lucy Kirkwood blijven trouw aan de geest van het origineel: gevat en vol zelfspot. De muziek en tekst van Dave Malloy reflecteren de georganiseerde anarchie van het verhaal. Regisseur Lyndsey Turner houdt de vaart er goed in, en het decorontwerp van Lizzie Clachan voelt als een prentenboek dat net zo snel transformeert als de actie zelf. Hoewel sommige emotionele momenten iets meer ruimte hadden mogen krijgen om te ademen, werkt de show uitstekend omdat de hele cast zichtbaar plezier heeft. Het is een fantastische productie en dé kerstshow van dit seizoen. Het is de kers op de taart van een geweldig jaar voor het National Theatre, en ik vermoed dat er al gezocht wordt naar een theater op West End voor een verlenging.