ELEŞTİRİ: The Witches, National Theatre ✭✭✭✭✭

Paul T Davies, Londra National Theatre'da sahnelenen Roald Dahl imzalı The Witches'ı (Cadılar) inceledi.

Grand High Witch rolünde Katherine Kingsley. Fotoğraf: Marc Brenner The Witches.

National Theatre.

21 Kasım 2023

5 Yıldız

Bazen bir eleştirmen olarak, derin analizleri bir kenara bırakıp sadece önünüzdeki yapımın tadını çıkarmak gerekir. Roald Dahl’ın kitaplarındaki metin değişiklikleri üzerine kopan son tartışmaları ya da cadı tasvirlerindeki yerleşik mizojiniyi yazmayı planlamıştım. Ancak, coşkulu açılış parçası 'A Note About Witches', ayakkabılar, eldivenler ve peruklarla cadı olduklarını gizleyen karakterlere odaklanarak tüm bunları bertaraf ediyor; burada fiziksel deformasyonlar veya koca burunlar yok. Cadıların ne yaptığını da öğreniyoruz: “Yoga yapıyoruz, Pilates yapıyoruz.” O andan itibaren oyun tam bir şölene dönüşüyor; bazen, sadece bazen, bir eleştirmen olarak gerçekten özel bir şeye tanıklık edersiniz.

Laura Medforth (Anne), Bertie Caplan (Luke), Richard David Caine (Baba) ve tüm ekip. Fotoğraf: Marc Brenner

Oyun ardı ardına sürprizler sunuyor; on buçuk yaşındaki yetim Luke, büyükannesiyle el ele verip Bournemouth'taki Majestic Hotel'de yıllık konferanslarını düzenleyen cadı meclisini durdurmaya çalışıyor. Planları, 'Formül 86'yı şekerlemeler yoluyla İngiltere'deki tüm çocuklara yedirip (Galler, İskoçya ve Kuzey İrlanda muhtemelen güvende) onları ezilebilecek farelere dönüştürmek. Basın gecesinde Bertie Caplan, tiyatroya adım atana kadar ihtiyacınız olduğunu bilmediğiniz o müthiş genç kahraman Luke rolünde harikaydı; 'Ready To Go' adlı giriş şarkısı onun ruhunu mükemmel bir şekilde yansıtıyor. Luke yetim kaldığında, Sally Ann Triplett Norveçli, puro içen cadı avcısı Büyükanne olarak sahneye fırtına gibi dalıyor; olağanüstü bir karakter yaratımı ve Caplan ile aralarındaki uyumu izlemek büyük bir keyif. Olaylar Majestic'e taşındığında Daniel Rigby, 'Bir Anarşistin Kaza Sonucu Ölümü'ndeki performansından gelen o harika manik enerjiyi, otelinde farelerin varlığını inkar eden Müdür Bay Skinner rolüne taşıyor. Tüm bunların üzerinde ise, 'Bruno Sweet Bruno' adlı gösterişli sahnesiyle alkış tufanı koparan, tatlı ve çikolata tutkunu Bruno rolündeki Cian Eagle-Service var. Cadı korosu çok eğlenceli, belki biraz daha tehditkar olabilirlerdi; Katherine Kingsley ise el üstünde tutulan, tapılan ve çocuk nefretini tüm salona yayan tek kelimeyle kusursuz bir Baş Cadı. İkinci perdedeki solosu 'Wouldn’t it Be Nice' ile seyirciler arasındaki ebeveynlere, çocuklarının sürekli müdahalesi olmadan hayatlarının ne kadar güzel olabileceğini hayal ettirerek adeta bir çağrıda bulunuyor.

Ben Redfern (Roger), Ekow Quartey (Bay Jenkins) ve Jacob Maynard (Kevin). Fotoğraf: Marc Brenner

Lucy Kirkwood'un metni ve şarkı sözleri orijinal eserin ruhuna sadık, nüktedan ve son derece muzip; Dave Malloy'un müzik ve sözleri ise hikayenin o organize anarşisini yansıtıyor. Yönetmen Lyndsey Turner yapımı canlı tutuyor, Lizzie Clachan'ın tasarımı ise bir masal kitabı hissi yaratıyor ve aksiyon kadar hızlı değişiyor. Arada bazı duygusal anların biraz daha nefes almasına izin verilebilirdi, ancak oyun o kadar iyi işliyor ki; tüm ekip çok eğleniyor, izlemesi müthiş keyifli ve bu sezonun alt edilmesi zor Noel yapımı olduğu kesin. National Theatre için harika bir yılın kapanışını yapıyor ve sanırım bu NT yapımı transferi için yakında başka bir West End tiyatrosu bulmak gerekecek.