RECENSIE: There She Goes, Headline Publishing ✭✭✭✭

Sarah Day recenseert Lynne Shelby's roman There She Goes, onderdeel van de Theatreland-serie.

There She Goes

Lynne Shelby

Headline Publishing Group

ISBN: 9781786156556 “‘Live theater,’ zei Zac. ‘Het is gewoon een groep mannen en vrouwen die op houten planken staan onder kunstlicht en woorden uitspreken die door iemand anders zijn geschreven, en toch kunnen ze een publiek van duizenden laten lachen of huilen. Hoe kan dat?’” ‘Wat doe je voor werk?’ Ik weet niet waar ik meer van krimp: deze onvermijdelijke vraag als je iemand nieuws ontmoet, of mijn antwoord. ‘Ik ben actrice'. Imposter-syndroom even daargelaten, iedereen die dit heeft meegemaakt weet dat de volgende reactie van een nieuwe kennis ofwel ‘Heb ik je ergens in gezien...?’ is of ‘Wauw! Wat een glamoureus leven moet jij leiden!’

Als je een theaterliefhebber bent, zoals zovelen in onze BritishTheatre.com-community, dan heb je het licht, de kostuums en de magie vast weleens ervaren vanaf de rode fluwelen stoelen. Lynne Shelby’s boek There She Goes neemt ons mee door de vierde wand, als de spiegel van Alice, en reflecteert op hoe het leven als acteur echt is door de ogen van de pas afgestudeerde Julie Farrell.

Het boek is eerlijk, en toen ik het voor het eerst oppakte, voelde ik me ongemakkelijk. Was ik er wel klaar voor om de koppen van de afgelopen 6 jaar van mijn eigen leven pagina voor pagina terug te lezen?:

Open ‘cattle-call’ audities, in de regen in de rij staan voor een dansstudio, ‘de vloer is echt plakkerig’ (om die moest ik grinniken!), onze bijbaantjes op het spel zetten voor een sprankje hoop bij een last-minute auditie, een nummertje krijgen - je krijgt je naam pas terug als je wordt teruggevraagd voor een recall, en dan natuurlijk het slopende wachten op ‘het Telefoontje’. Het belang van dit ‘Telefoontje’ was duidelijk door het hele boek heen, met een hoofdletter bij elke vermelding. Een mooi detail dat suggereert dat het van hogere machten komt, wat ik uit eigen ervaring kan bevestigen: zo voelt het absoluut.

Ik moet toegeven dat ik de eerste paar hoofdstukken even moest slikken vanwege de herkenbaarheid. Zelf zes jaar geleden afgestudeerd, wilde ik het boek in springen om onze heldin, Julie, door elkaar te rammelen en te zeggen dat ze niet moet vergeten ook te leven, omdat het anders aan je voorbijvliegt en je alleen een verrekt hamstring hebt om het te bewijzen. Maar naarmate het proces van de open auditie voor Julie op gang komt, was ik erbij om haar hand vast te houden, elke pagina omslaand, recall na recall, hopend dat ze de rol zou krijgen. Het is een verslaving en als je er eenmaal van geproefd hebt, laat het je niet meer los.

Julie ontmoet acteur Zac Diaz bij een auditie voor een reclamespotje waar hen verteld wordt dat ze ‘totaal geen seksuele chemie’ hebben. Na meerdere toevallige ontmoetingen begint hun relatie te groeien, wat een verleidelijke verhaallijn biedt buiten de theaterwereld. Wie zegt dat musicals niets voor hen zijn omdat ‘mensen niet zomaar in zingen uitbarsten’, moet wel dood vanbinnen zijn. Terwijl de relatie tussen Zac en Julie zich ontwikkelt, is er een moment waarop Julie zo overmand wordt door emoties dat ze zich moet inhouden om niet in zingen uit te barsten. Dit is een prachtig detail van Lynne Shelby en deed me denken aan een moment in mijn eerste jaar op de toneelschool toen Nigel Richards zei: ‘Er bestaat niet zoiets als een liefdeslied, alleen een verkenning van liefde. We zingen wanneer woorden niet meer genoeg zijn’. Het leven dat de kunst imiteert; dit was een gedenkwaardig moment in mijn opleiding, en nu ook een gedenkwaardig moment voor mij in dit boek. Als lezer duim je voor hun relatie én voor hun succes in de industrie.

There She Goes stipt ook de hardere waarheden van ons vak aan. Zaken die de laatste tijd gelukkig eindelijk in de media komen. Naaktaudities. Het is een gevoelig onderwerp, maar Shelby introduceert het met respect en standvastigheid wanneer een personage een job weigert waar ze zich niet prettig bij voelt. Eén-nul voor ons, nul voor de roofdieren.

Ben ik verbaasd dat een pas afgestudeerde zonder ervaring het zo goed doet bij een open auditie voor een gloednieuwe musical? Of dat zoveel acteurs met agenten naar de open auditie gingen zonder te proberen via hun agent een besloten afspraak te krijgen? Het is onrealistisch, maar ik vermoed niet onmogelijk. Misschien had dit iets meer belicht kunnen worden in het boek; het feit dat talent en hard werken soms echt niet genoeg zijn. Je kunt nog zoveel danslessen volgen bij ‘Limelight’ als je

portemonnee toelaat, maar de realiteit is dat de meeste deuren tegenwoordig alleen door een agent worden geopend, tenzij je je eigen werk creëert – een andere weg die bewandeld had kunnen worden.

There She Goes schetst een heel helder beeld van de theaterwereld en maakt me enthousiast voor de terugkeer van het theater. Als je iets zoekt om dat gat te vullen terwijl we geduldig afwachten, dan is dit boek een aanrader.

KOOP EEN EXEMPLAAR VAN THERE SHE GOES