RECENSIE: Thrill Me, Jermyn Street Theatre ✭✭✭✭

Thrill Me

Jermyn Street Theatre

12 januari

4 sterren

Hannah Arendt zei ooit dat het kwaad banaal is, maar het blijkt ook behoorlijk melodieus te zijn. Een gruwelijke kindermoord lijkt misschien geen voor de hand liggend onderwerp voor een musical, maar Stephen Dolginoffs Thrill Me baseert zich op het waargebeurde verhaal van twee 'thrill killers' die Amerika destijds op zijn grondvesten deden schudden.

De gefortuneerde daders, Richard Loeb en Nathan Leopold, beginnen hun criminele loopbaan met kleine vergrijpen die uiteindelijk escaleren tot de moord op een 12-jarige jongen. Hun onderlinge verstandhouding is complex en wordt niet alleen gevoed door hun seksuele chemie, maar ook door een zucht naar macht en de drang om elkaar en de buitenwereld te manipuleren.

Dit resulteert in een duistere en verontrustende productie, versterkt door een broeierige pianopartituur die prachtig ten gehore wordt gebracht door Tom Turner. De machtsdynamiek tussen de personages verschuift voortdurend, zeker wanneer blijkt dat de ogenschijnlijk kwetsbare Nathan wellicht al die tijd aan de touwtjes heeft getrokken.

De muziek en liedteksten zijn indringend en scherp, met krachtige harmonieën tussen de twee castleden. Door de vloeiende regie lopen de nummers vaak in elkaar over, maar vooral 'Superior' en 'Life Plus 99 Years' maakten indruk door de combinatie van macabere spanning en intense muziek.

Hoewel Nathans motieven voor de moord vrij expliciet worden toegelicht, bleef het onduidelijk wat Richard precies dreef om het voortouw te nemen bij zo’n schokkend plan. In enkele scènes zien we hoe zijn liefde voor Nietzsche zijn geest vergiftigt (een historisch accuraat detail), maar deze transformatie voelde nooit volledig overtuigend aan; je kreeg het gevoel dat er veel onuitgesproken bleef.

Bovendien werden de externe gevolgen van de homoseksuele relatie tussen het tweetal niet volledig uitgediept. In het Amerika van de jaren 20 zou een homopaar ongetwijfeld als sensationeel of zelfs immoreel zijn beschouwd, maar de personages staan op geen enkel moment stil bij de reactie van de gemeenschap of de politie op hun ontdekking.

Beide hoofdrolspelers waren voortreffelijk in wat voor elke acteur een enorme uitdaging moet zijn. Guy Woolf begon als de door liefde verblinde, kwetsbare partner, maar ontwikkelde zich tot een gelaagd personage. Woolf beschikt over een enorme podiumpresentatie en leverde een meeslepende prestatie. Sebastian Hills Amerikaanse accent haperde her en der een beetje, maar hij was heerlijk demonisch als Richard, gezegend met een diepe baritonstem die de partituur echt tot leven wekte.

De regie van Paul Glaser was uiterst sober; het decor en de belichting zijn opvallend eenvoudig gehouden, wat bijdraagt aan de rauwheid en intensiteit van de avond. De enige afleiding was een nogal irritante rookmachine die om de paar minuten zonder aanwijsbare reden begon te sissen. De kostuums van Kim Mackay pasten uitstekend bij de tijdsgeest en droegen bij aan de sfeer van de decadente jaren 20.

Als je over het gewaagde onderwerp heen kunt stappen, biedt Thrill Me een van de meest bijzondere en lijfelijke theaterervaringen van dit moment. Verontrustend, maar vreemd genoeg ook ontroerend en betoverend; het biedt een unieke blik op de aard van het kwaad en misdaad. Een bezoek meer dan waard!

Thrill Me is tot en met 16 januari 2016 te zien in het Jermyn Street Theatre